|
this note's for you |
||||
|
25/10/09 Palais des Congrès, Parijs
«««« |
Sister Iodine Over Sister Iodine kan ik vrij beknopt zijn: veel laweit, weinig muzikaliteit. De twee jongens op gitaar konden enkel bij de noisefreaks op enig gehoor rekenen. Voor wie ook nog maar een beetje muzikaliteit wenst, is dit geen hapklare brok. Toch in enkele nummers een beetje melodie gevonden, maar dan wel door een burchtmuur distortie moeten heen luisteren. Enfin, nog nooit eerder van het groepje gehoord en na vanavond zal dat zo blijven. Ik had voor Sonic Youth geen ticket voor Brussel bemachtigd. Wel voor Parijs, enerzijds omdat le Palais des Congrès veel groter is, anderzijds omdat een zittende zaal niet veel fans kon bekoren. Maar als we zelf het goede voorbeeld geven, dan gaat iedereen staan! Van zodra de groepsleden opkomen ga ik recht staan, ik kijk rondom mij, maar mijn actie laat zich niet dupliceren. Ik kijk achter mij en ook daar staan er weinigen recht. Dan maar een heffend gebaar met de handen maken en plots veert iedereen op. En dat zou zo blijven voor de hele duur van het concert. Oké, de sfeer zit nu juist - nu is het aan Sonic Youth om te overtuigen. Opener No Way is een felle start. Ik had al gelezen dat het hele album The Eternal zou gespeeld worden (enkel Thunderclap For Bobby Pyn haalt de setlists niet) en daar ben ik niet rouwig om. Integendeel: voor mij is dit hun beste album. Niet meteen de meest legendarische nummers, maar wel knappe nummers die véle beluisteringen kunnen doorstaan. Dit is een plaat die ik ooit in een verre toekomst als bejaarde man zal koesteren. En dit concert zal me dan heugen (dit ganse weekend trouwens!). No Way heeft de assertiviteit die een opener nodig heeft. De geluidsnomaden vervolgen met Sacred Trickster (in another tight sound) en Kim zingt rauw. De zang zit echter nog niet goed in het mengpaneel (ook de gitaren trouwens niet), maar tijdens dit nummer wordt dit op beter niveau gebracht. De ooh ooh ooh ooh oooh klinken zalig. En everything we see is clear van Walkin Blue wordt massaal meegezongen. De noise in Stereo Sanctity (uit Sister) kleeft zoet in de oren. Tot hier toe is het dik in orde en bij de volgende vier nummers wordt het een viersterren concert. Anti-Orgasm is een overheerlijke stamppot van rock en grunge en wordt potig-beestig-prachtig uitgevoerd. Beiregoed is ook Poison Arrow met koelbloedige Kim Gordon en verstoot zelfs mijn lievelingsnummer Antenna, alhoewel het er ook stáát als de Eiffeltoren. Het is Poison Arrow die me bij het terugwandelen naar het hotel door het hoofd blijft waaien. Ik word er ook mee wakker. De meervoudige gitaarlijnen zijn werkelijk subliem. Het gitaargepingel dat Leaky Lifeboat aankondigt en dat dan verder spint in het intrigerende web van beatdichter Gregory Corso, stut de song. Tijd voor eentje uit de oude maar onverslijtbare Daydream Nation. De eerste tonen van Silver Rocket worden massaal herkend en het publiek gaat uitzinnig uit de bol. Wat een fantastisch energiek, hypnotiserend cirkelend punknummer! Met dat typisch jeugdig geluid van gitarennoise, geruggensteund door een magische bas, is het voor menig fan een uitzinnig shot. Malibu Gas Station is een heel ander nummer. Langzaam opbouwend tot een climax en parel van het laatste album. De stem van Kim wordt in het mengpaneel tijdens de song naar voren geschoven en dan komt het ook volledig tot zijn recht. Die zachte, dromerige en dan plots rauwe, kranke stem die niemand anders heeft! What We Know en Massage The History zijn eveneens keigoede mo(nu)menten die Parijs zullen overleven. Meer hoeft muziek niet te hebben dan de sound van drie gitaren, een drummer en een bas. Dát is Sonic Youth en dát maakt de krachtige baldadigheid van steengoede nummers als deze twee. Met een akoestische gitaar laat Thurston Moore blijken dat hij één van 's werelds beste gitaristen is. Maar Lee Ranaldo is evenzeer een geluidsmeester. De cirkel van de eeuwigheid is rond en er volgen nog twee bisrondes met ouder werk. Een eerste ronde met Tom Violence uit EVOL en een fantastisch Cross The Breeze uit Daydream Nation. Ooh, man, wat een nummer! Ja, deze legendarische albums mochten wel met twee nummertjes eruit geëerd worden. Shadow of A Doubt (EVOL) is een subliem einde (althans ik dacht dat ze nog terug zouden komen voor dit éne nummer). Met de woorden van Kim "kiss me, kiss me", zou ik niet liever. Maar dan zie ik ze blijven staan om Death Valley '69 in te zetten. Wel, dáárvoor heb ik nu geen woorden meer... enkel een stevige kus.
Subliem concert, verplaatsing naar en weekend in Parijs méér dan waard.
|
Setlist 1. No Way 2. Sacred Trickster 3. Calming The Snake 4. Walkin Blue 5. Stereo Sanctity 6. Anti-Orgasm 7. Poison Arrow 8. Antenna 9. Leaky Lifeboat 10. Silver Rocket 11. Malibu Gas Station 12. What We Know 13. Massage The History ---------- 14. Tom Violence 15. 'Cross The Breeze ---------- 16. Shadow Of A Doubt 17. Death Valley '69
|
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 26/10/2009 |
||||
