| this note's for you ! | ||||
|
18/01/2009 Dranouter Den Ekster ««« 16 |
Tom Robinson, doet me denken aan een bepaalde periode
in mijn leven toen ik bezig was met projecten die nu reeds tot een
tijdperk behoren van dinosauriërs. Uitgestorven zijn ze: radio
Voltage, Next Magazine. De één in een apartementsgebouw in Harelbeke, de ander als
bijlage bij de streekkrant Atlas. Begin jaren '90. Experimentele tijd. Toen we een nummer van The Smashing Pumpkins op Voltage lieten horen, kregen we onmiddellijk een telefoontje naar de studio van een of andere baas met de vraag waar we me bezig waren. Tja, we waren mee met onze tijd, ja! En toen we brainstormden in een Kortrijks café kreeg ik de opdracht mee over een nieuw fenomeen te schrijven: squash! Ondertussen heeft iedereen dat wel eens gespeeld. Maar tevens ook het serieuze werk: Briek Schotte werd 75. Ik ben hem toen gaan interviewen in zijn klein appartementje in Kortrijk. Dat was de meest moeilijke, maar ook meest interessantste leerschool die ik gehad heb in mijn journalistieke loopbaan. Ik wou met hem 75 jaar geschiedenis overlopen, naast het wielrennen, maar de man antwoordde steevast: "'t is niet aan Briek Schotte om daar op te antwoorden". Ik bleef proberen, want gans mijn opzet was rond dat thema gebouwd. Maar hij begon telkens weer over de koers en ik wou per sé eens een Briek Schotte aan het woord laten naast de koers. Maar gaandeweg leerde ik mijn eigen aan de kant te schuiven: Briek Schotte is koers. Ik heb van niets spijt in mijn leven, maar die cassetjes die ik toen met muziek overtaped heb, die zou ik toch wel nog eens willen horen... Toen ik via de man aan de (geluids)bron vernam dat Tom Robinson naar Den Ekster kwam, wou ik dan ook meteen hem nog eens horen. Up Against The Wall, To Good To Be True, Don't Take No For An Answer, Grey Cortina, 2-4-6-8 Motorway en zijn versie van I Shall Be Released. Onsterfelijk nostalgische en nog in leven zijnde dinosauriërsrock in het Westvlaamse Heuvelland op een regenachtige, koude, winderige januari-zondag. Ja, bij die European Castaway Party wilde ik per sé bij zijn! Tom Robinson kondigde op voorhand aan dat hij zich excuseerde dat dit feestje plaats vond op een zondagavond in het verafgelegen Belgische heuvelland. Dirk van Den Ekster was blijkbaar de enigste die hem wou ontvangen in zijn klein zaaltje van maximum 150 man. Ik heb de Monteberg nog naar boven gefietst... maar nu ben ik zonder fiets... Het gezellige café is een ideale pitstop als je hier in de streek bent, en ook de ruimte met podium heeft iets, met hopperanken aan de bogen en een laag plafond waarboven nog toehoorders op het eerste verdiep ook kunnen genieten van het optreden. Deze idyllische omgeving maak ik compleet met een rode wijn à € 2 (méér dan het dubbele durven ze daarvoor vragen in Brussel!). Tom Robinson komt met Adam Phillips het podium op en warmt het publiek op met vier songs. Pareltjes! Het eerste dat hij als gedateerd aankondigt (If I Get 50) is een schitterende opener. Twee akoestische gitaren en een warme stem. Dan gewaagt Tom zich aan het van Jacques Brel geleende Les Bourgois, maar het had mooier geweest indien hij het naar het Engels vertaald had. Vervolgens een adembenemend Blood Brother, kippenvelmoment. En dan nog Spain vooraleer hij het voorprogramma aankondigt als dé Britse sensatie van het voorbije jaar, met niet voor de hand liggende muziek om naar te luisteren en een performance die zal verbazen. Ja, met zulke woorden, is de lat meteen wel hoog gelegd voor Orphans & Vandals, bestaande uit 3 mooie dames and 2 jongens. Het is de allereerste keer dat ze buiten de grenzen van het Britse rijk optreden. Maar met de opener grijpen ze meteen naar de keel. Een poëtische tekst, een goede stem en een experimenteel klinken als een 21ste eeuwse smeltkroes van William Burroughs, Velvet Underground en Violent Femmes. De violen snijden gelijkspelend een bezwerend ritme en de drumster haalt krachtig uit, terwijl de aandrijvende bas de stem stuwt naar hogere noten, en een elektrisch gitaartje angstaanjagend betokkeld wordt. Wat een sensatie! Cultuur in den Ekster, met de heuvels en lichtjes van deze verre westhoek (op toch wel driekwartier van mijn deur) aan de zijkant. Heel de set door doen de jongelui hun uiterste best om te overtuigen en daar slagen ze ook in, maar het publiek heeft de smaak blijkbaar toch niet te pakken. Het is geen eenvoudige muziek, maar het is werkelijk fantastisch. Met mijn collega Patrick Ghyselinck aan de geluidsknoppen klonk het ook zoals het moest! Ik ben er fan van geworden en geef op het einde een staande ovatie, samen met enkelingen, maar niet zo velen. Dit is een groep om verder op te volgen!
Tom Robinson komt nu met al zijn bandleden en speelt zowat op automatische piloot de set af. Wel goed gespeeld en dan vooral de gitaarsolo's van Adam Phillips. Het is rock van de jaren '70 en dus zowat het beste wat mijn oren kunnen horen. Ik hou van die typische sound. De band speelt geanimeerd, maar toch wat statisch. Zowat middenin valt het me op dat er niet veel "beweegt". De jongste telg Max Taylor op bass (geboren 2 jaar vóór War Babies uitkwam) was in het begin nog knikkebollend, maar heeft nu enkel nog knikjes vanuit de hals. Andy Treacey speelt een vlekkeloos parcours op drums en Jim Simmons op de toetsen houdt vooral de band goed in het oog om niet uit de toon te vallen. Er komen mooie nummers aan bod en ook de parels die deze perfectionist heeft geschreven. Zo bv. samen met Peter Gabriel het gouden pareltje Listen To The Radio. Maar hij komt ook gebald naar voren met Merciful God, geschreven toen hij een interview hoorde met een piloot die boven Irak bommen heeft gegooid en die dit zonder verder nadenken deed omdat God hem die job ingegeven had. Of met Risky Business, een nummer opgedragen aan het corrupte bankwezen. Het tweede nummer van de set was al zijn hit Too Good To Be True en niet veel later Glad To Be Gay, een nummer van 34 jaar geleden, dat eigenlijk al gedateerd is. Enkel twee Engelse homo's op de eerste rij zingen uit volle borst mee en klappen in hun janette-handjes. Zielig om zien, want dat deden ze niet alleen tijdens dit nummer... Het rockparcours wordt gelukkig goed verdergezet met nummers als 2-4-6-8 Motorway, The One, Cry Out en nog enkele waarvan ik de titel niet ken. In de bisronde mag Adam Phillips een nummertje spelen en dat doet hij naar behoren. Het is echter vooral de song zelf en niet zijn stem die het draagt. Wat ik vooral onthou is dat Tom Robinson & Band beter plaats maakt voor bands als Orphans & Vandals. In plaats van dergelijke bands in het voorprogramma mee te nemen, zouden ze beter zelf het voorprogramma spelen en het groepje jongeren van Orphans & Vandals hun experimenteel ding laten uitgroeien tot muziek van de 21ste eeuw. Voor mij krijgen zij een dikverdiende 17/20 en Tom Robinson Band een 15/20. Op dergelijke muziek zitten dertigers te wachten. Er zijn nu te veel bandjes als bv. The Kooks die binnen vijf jaar niet meer dan een voetnoot zullen zijn. Orphans & Vandals staat nu nog in het colofon, maar wees gerust: op een dag zijn ze front news en voor een hele tijd. Maar hoedanook: deze avond in Den Ekster is er eentje geweest om te koesteren in de herinnering van goede concerten!
|
Uit de setlist Mysterious Skin |
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 19/01/2009 |
||||