|
this note's for you |
||||
|
6/11/09
«««« |
●
Carla Bozulich / Evangelista Roger and Wilco... Ik zal alleszins nog (komen) luisteren! Ik kende Wilco alleen van de samenwerking met Billy Bragg in sublieme, onuitgegeven Woody Guthrie songs geperst op Mermaid Avenue. En van zijn zevende album met de aanstekelijke single You Never Know. Was vooral benieuwd, geen te hoge verwachting... En dan geschiedde wat ik bij voorbaat al dacht: rootsrock tussen Television en Neil Young met knipogen naar John Cale kan niet stuk! Beestig goed concert. Ik heb me de dag nadien zwaar nukkig gevoeld doordat ik niet kan begrijpen dat zovele mensen blijven stilstaan tijdens zo'n geweldig concert. Daarom schreef ik in eerste instantie: "Alleen weer dat klote monolietenpubliek. Ik heb mensen twee uur zien staan gapen, zonder ook maar één beweging. Hoe is dat toch mogelijk? Waarom kopen die mannen een ticket? Ik begrijp dat niet. Ik kan dit niet vatten. Klappen in de handen, applaudiseren, schreeuwen: het zijn uitingen om iets goed te vinden. Maar als ik muziek goed vind, dan ga ik spontaan dansen, bewegen, opgaan in de muziek, de ogen sluiten, opzuigen, mezelf verliezen, schuddebollen, rolleknikken, zinderen, uit de pols, denkbeeldig plectrum tussen duim en wijsvinger, meestampen, opspringen, uit de heup schieten... Ik zag sommigen tot dit "leven" komen. Maar veel te weinig naar mijn gedacht. Ik zag er veel te veel twee uur lang stilstaan, gapen, luisteren. Ik vraag me af waarom deze mensen een ticket kopen voor een live optreden. Veel geld voor wat je thuis ook kunt. Nu, thuis kan ik ook dansen, maar bij een concert wordt ga je voor het gevoel, de ambiance, de atmosfeer. Je neemt prikkels op, veel sterker doordat de band vlak voor je ogen optreedt. Het geluid is voller, rijker, kleurrijker, intenser. Je hebt ook de ruimte om te dansen tussen mensen die de muziek ook goed vinden. Je creëert een groepsgevoel tegenover de band. Voor deze is het de mooiste waardering die ze voor hun muziek kunnen krijgen. Iets los krijgen uit het publiek. Liefst spontaan. Er werd gezongen door het publiek. Dat was één van de mooiste momenten. Er werd te weinig gedanst, bewogen, in de muziek opgegaan. Jeff Tweedy gaf op het einde van het concert het voorbeeld van een man die de ganse tijd met twee pinten in zijn hand heeft gestaan. En wou wellicht nog meer voorbeelden geven van wat hem tegen de borst stoot op het moment dat hij én band zich ten volle geven op de planken en het publiek "onberoerd" blijft. Bij een live-optreden zou het publiek dus ook levendiger moeten zijn." Maar doordat ik zelf genoten heb van de eerste tot de laatste noot, beslis ik de zondag toch dit concert te verslaan. Voor de fans die evenzeer als mezelf genoten hebben. Want drie gitaren, een bas, een drum en een keyboard: da's meer dan genoeg voor rock zoals het hoort! In de auto naar Vorst voor het optreden van Editors heb ik zowel in door- en terugtocht een zelf gecompileerd CD'tje van Wilco door de autoboxen laten knallen. En wat voor een parels zijn dat! Ik kende ze niet op voorhand en ik ga zeker nog een optreden van Wilco bijwonen om ze te herbeleven. Moet nóg intenser klinken... Ik haal er enkele songs uit (die ik op één CD kon persen): Spilfiguur Jeff en bandleden stappen het podium op en starten meteen met Via Chicago. Een nummer dat rustig begint en dan met drumgeroffel de song binnenste buiten keert. Het geluid in de AB zit fantastisch goed. Alles is perfect in balans! Daarom kom ik zo graag naar AB: dit is werkelijk onovertroffen in Vlaanderen en misschien wel daarbuiten ook. I'll Fight is een nieuw nummer uit het laatst verschenen album dat sterk begint met "although, although, although" en een fijnscherp gitaarrifje heeft. Company in My Back is mooi rustig gezelschap dat mooi doorklinkt op keyboards. Wilco heeft in principe drie gitaristen, maar soms gaat er eentje achter de knoppen staan. Bij Wilco - het lied - is het weer alle hens aan de gitaar. Een nummer dat ook Iggy Pop zou kunnen geschreven hebben. Energiek, alles vooruit. De leadgitarist zou zich nog een paar keer in de kijker spelen door voluit in zijn spel op te gaan. Het mooi opgebouwde Bull Black Nova komt eveneens uit Wilco - het album - en de repetitieve pianotoets geeft dit nummer extra cachet. Nog zo'n prachtig mooi gestructureerd liedje is One Wing. Meesterlijk en zeker niet onbegrepen komen in Misunderstood de muzikale talenten van alle bandleden boven drijven. In een explosief einde zien we een hecht team heerlijke muzikanten aan het werk. Aan het stoccato uitroepende "nothing" lijkt wel geen einde te komen. In Handshake Drugs steekt de gitaarsolo boven de song uit. Het is ook heerlijk om de coole gitarist bezig te zien. Koel en toch barstensvol passie! Het intens gebrachte Reservations grijpt naar de keel en de lang uitgerafelde Spiders is een waarlijk dansfeest. Bij mij alles in beweging! Héérlijk, zalig, onovertroffen! En het contrasterende verhaaltje van Sonny Feeling doet verder dansen en genieten. Uit het rijke oeuvre volgen Late Greats en het hevige Heavy Metal Drummer. Uit het vorige album Sky Blue Sky krijgen we het sterke Hate It Here (wat een ijzeren bluesgitaar!) en het feestelijke Walken. Nog meer verbouwererende gitaar in I'm The Man Who Loves You. Wat een optreden! Beregoed. Ga Wilco nog zien, want een ode aan de gitaarrock à la Jayhawks, maar dan met experimentele knipoogjes naar John Cale in zijn jaren '70. Alternatieve countrybluesrock om voor altijd van te houden.
|
Setlist
1. Via Chicago
|
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 7-8/11/2009 |
||||
