|
|
||||
|
««««
9/12/09
«««
|
Zita Swoon Vanaf de eerste gitaarplukjes weet je dat hier geen supertalent staat, maar een muzikaal mens van vlees en bloed. Met een zweverige, fragiele stem treedt Stef uit zijn tedere schelp en tast het publiek met gesloten ogen af. Zijn zang en gitaar klinken al bij dit eerste nummer sterk overtuigend in onze oren. Het tweede gaat over zijn zwartekrulleharen hond Sammy (met zo'n staart met pluimpjes). Een pluim is ook wat dit oud bluesnummer verdient. We horen de pootjes op de gitaar tokkelen. Tot zover het solo moment van Stef Kamil Carlens. Van nu af aan komen de andere bandleden nummer per nummer het geluid versterken. Eerst en vooral de zangeressen Eva en Katinga. Achtergrondzangeressen blijven het niet: het zijn madammen die er stáán. En de muziek zit niet enkel in de inborst, maar in het ganse lichaam. Ze stralen en er is er eentje zwanger. In Kortrijk aangekondigd als "en ze zijn zelfs met drie". Zonder deze zangeressen géén Zita Swoon: ze drukken zwoele lucht uit hun lijf en daarmee eveneens een sterke stempel.
Terwijl Stef de gitaren stemt, kondigt hij de song voor Jo Hamilton aan, de Schotse vrouw waarmee hij na een wijnavondje wou trouwen. Het trouwe bluesnummer klinkt vooral in Brussel, met speciale gast John Parish op elektrische gitaar, indringend rauw. Taferelen in een Schotse kroeg langs Loch Ness ergens te heuvelende velde tussen Inverness en Fort Augustus komen mij aangenaam levendig in mijn geheugen terug. Onder het project Dancing With The Sound Hobbyist (met Rosas) nam de band Lonely Place op. In Kortrijk werd dit een kantelmoment. Totdantoe had Stef steeds uitgebreide regie-aanwijzigingen gegeven voor het licht. De try-out in deze piepkleine Kreun-zaal (150 man dicht bij het podium), aan de helft van de gewone concertprijs, diende als generale repetitie voor het "echte" werk. Maar tijdens dit nummer verloor Stef de regie en ging volledig in het nummer op. Zo intens, zo direct, maar tevens zo teder, zo recht uit en naar het hart. En bij Intrigue stak hij nog een tandje bij in zijn zang en gitaarspel. Ondertussen had hij ook alle mogelijke gitaren gestemd. Die worden avond na avond meegesleurd in een trailer en uiteraard door de temperatuurs- en vochtigheidsgraadverschillen waren ze ontstemd. Als Stef de mondharmonica laat weerklinken ben ik volledig ingepalmd en op een andere planeet aangekomen. Mijn muzikale planeet. Ik schreef er meteen na het concert dit over:
Er is een muzikale planeet.
Of het nu melancholisch, gematigd positief, groovy of swingend is... Muziek is mijn verslaving. En ik ben niet van plan er van af te kicken. In Kortrijk in een regie van Stef Kamil Carlens genoot ik van iedere noot, van de mooie zangeressen, van dwarsfluit, sax, stem, gitaar, bas, trom, drum, keyboards... Van zang tot danspas - dit feest is diep en intens. In Brussel met supergasten: H-Arno-mica (arno le blues!), Radio-Micro-Tom (rollende stem!) en John Parish (gitaarvirtuoos): van puur genot in beweging. Het bracht me op een planeet. Mijn muzikale planeet. Waarnaar ik reis met een vingerknip, op de juiste snaar, de juiste sfeer. Zita Swoon, dankjewel om maandag de verjaardag van Tom Waits zóó schóóón op te fleuren. En dankjewel gasten, om er in Brussel een leuk feestje van te maken. Maakt me binnenin warm en gelukkig. Laat de winter nu maar komen. In het nieuwe lied Leave The Town begint Hugo Bogaerts op sax, maar neemt dan in het middenstuk de dwarsfluit ter hand. Een warme sound vult de zaal (vooral in de AB klonk deze fantastisch). Een prachtige muzikant, deze goedlachse man die ook wel heel geconcentreerd kan spelen. Er wordt verwezen naar de top in Kopenhagen om het ecologische Wake Up For The Trees aan te kondigen. Are we worried about nature? is een steeds warmer wordend actueel probleem dat zich steeds acuter stelt. Het up-tempo nummer met de swingende sax en vooral de opzwepende basgitaar van Bart Van Lierde boeit bijzonder. Zowel in Kortrijk als in Brussel staat de zaal te smelten in een hete concertzaal onder de stralende zon van I Feel Alive In The City (and I love my friends). Een van de mooiste Zita Swoon nummers: stem, gitaar, bas, drum, percussie, sax, vrouwenstemmen: hier komt alles mooi te samen tot een perfect harmonisch geheel. Ik dans ferm gelukkig in 't rond op mijn muzikale planeet.
De percussie komt uit de polsen van een drummer en uit de handen van een Cubaan op de trommels. L'opaque Paradis gaat over een Afrikaan die naar Parijs stapt en merkt dat in de stad geen plaats meer is, want dat deze plek al volgepakt zit met mensen die hem zijn voorgegaan. De zachtvrolijke aandacht gaat nu naar de bluesgitaar van Simon Plaisir en zo af en toe komt de fluit bij heuglijke momenten dwarsen. De twee engelenstemmen van Eva en Katinga op het eind schranken mooi tesamen en bij de dwarsfluitsolo worden wij zeer stil, maar beantwoorden de gehele song met een terecht luid applaus. Het luidt een terugkeer naar de bron in. Een oude Moondog Jr. song wordt opgerakeld in Melinda's Blues. In Brussel verslapt de aandacht hier even, maar in Kortrijk was het een werkelijk intrigerende versie. Het fantastische Quand Même Content is ook een oplichtend Kreunend extraatje dat niet in de AB setlist verschijnt. Je Range is nog zo'n hit met het typische Zita Swoon geluid. De groovy sound swingt, bluest, jazzt en rockt tegelijkertijd. Da's zóó móói. In Kortrijk dansen vele mensen mee (het hele concert door trouwens) en da's iets wat het Brussels publiek nog moet leren. Naast mij wel een man van middelbare leeftijd die ook het hoofd laat meerollen, maar o zo weinig beweging in het algemeen. Zoals wel vaker laat ik het niet aan mijn hart komen en dans ik het hele concert door en vooral tijdens dit en het volgende eveneens fantastische nummer: Maridadi. De vrouwen luiden het in met een zwoel "haa-hahaa" en treden dan op de voorgrond met een werkelijk verbluffende versie in zowel Kortrijk als Brussel. I'm happy now zingen ze en ik weet met mijn muzikale-planeet-geluk geen blijf in een zwoele eindronde.
Vlak
achter de hoek van de AB woont één van Stefs grootste muzikale helden:
Arno. In Kortrijk was de regie best grappig: "En nu komt Arno van links
met een harmonica", maar in Brussel was het werkelijkheid en kwam de
muzikale grootheid met een wit plasticzakske (met een viertal
mondharmonica's in) het podium opgestrompeld in
zijn onnavolgbare stijl.
Terug naar de danspassen met een in Kortrijk en Brussel fantastisch drieluik: Moondance - Hot Hotter Hottest en Everything Is Not The Same. Dat het niet dezelfe concertervaring in Brussel is als in Kortrijk is ook logisch. In een klein intiem zaaltje klinkt het allemaal veel intenser, boeiender en kleeft het zweet heter aan de T-shirt. Ook omdat het Brussels publiek altijd wat ingetoomder is (hé, deze keer heb ik het wel heel fraai uitgedrukt...) is het de tweede keer minder tof. Ook het feit dat er maar 48 uur tussen de twee concerten zitten (en er een op het werk momenteel een overload is), zal mijn concertbelevenis in Brussel als "minder" bestempelen. Maar dan nog is het een prachtconcert van een prachtig op elkaar ingestelde groep muziekartiesten van het Belgisch hoogste niveau. In de try-out in Kortrijk klinkt het méér dan een probeersel. De muziek pakt vast, snelt in de bloedbanen en laat het lichaam van a tot z bewegen. De teksten rollen door het hoofd, de muziek dringt door de lichaamvezels. Op mijn planeet is muziek de H²O. Woorden zijn ufo's die in de verte in het ijle vlieden. Er is op mijn muzikale planeet niets meer maar tevens niets minder dan muziek. Dans en beweging zijn de logische fysische wetmatigheden die eruit voortkomen. Vergeet de evolutie-theorie: Ik ben er zeker van: de mens is ontstaan uit muziek. Tom Barman is ook ontstaan uit muziek. Die man straalt muziek uit. Ongelukkig getimed in Brussel onderbreekt hij dit drieluik. Maar gelukkig ligt in zijn woorden zoveel rock'n'roll als in een elektrische gitaar van Neil Young. In Great American Nude rolt hij de zinnen in een uiterst snel tempo en staat er ondertussen als een echt rockicoon. Maar ook nu vallen de verschillen tussen Stef en Tom hemelsbreed op. Stef is de timide bescheidenheid, Tom is de ijdele macho. Niets mis mee: integendeel: zo hebben we in dit kleine Belgenland aan het muzikale firmament én dEUS én Zita Swoon.
Het naar L.A. Woman knipogende Everything Is Not The Same krijgt een daverend applaus. Ik hou immens van dit nummer, omdat ze één van mijn grootste muzikale helden (The Doors) perfect swingend weergalmen. De zwoele percussie en sax in Hot, Hotter, Hottest drijven het tempo swingend ten beste. Stamina maakt het concert compleet magisch in Kortrijk. In Brussel was de kraag al van het bier (ze zaten trouwens al de hele dag binnen, en ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Stef hier in licht beschonken toestand het podium opklom). Infinite Down klinkt in Kortrijk heel doorleefd, kruipt diep en knus in het lekkere muziekgevoel. Het planeet gevoel in Brussel kwam tijdens Moving Through Life As Prey. Twee fantastische concerten. Dat van Kortrijk was door de kleine zaal en het eerst in de rij het meest intense en quasi perfect. Zoals ik tegen Stef zei na het concert: dit was méér dan een try-out, terwijl mijn collega twee platen à € 12 kocht. Waarom ik voor de derde in Brussel € 15 moest neerleggen... hey: that's life in the big city, I guess?
|
Setlist
K1 / AB1
K2 / AB2
K3 / AB3
K4 / AB4
K5 / AB5
K6 / AB6
K7 / AB7
K8 / AB8
K9 / AB9
K10 / AB10
K11 / AB11
K12 / AB 12
K13 / AB13
K14
K15 / AB14
K16 / AB15
K17 / AB16
K18 / AB17
K19 / AB18
K20 / AB19
K21 / AB23
AB21
K22 / AB22
K23 / AB20
K24 / AB24
K25
K26
AB25
Somebody screamed
And though it always seems the first time
Somebody cried
Down on the floor
And though it always seems the first time
Somebody arrives a foreign place and starts to cry
And though it always seems the first time
|
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst,
verslag 10/12/2009 |
||||
