|
http://this-notes-for-you.blogspot.com
|
||||
|
«««
|
Lawrence Arabia Lawrence Arabia, voordien bassist bij Okkervil River en Feist, brengt ('s avonds als de halve maan naar binnen gluurt) lofi zoetigheid onder de noemer: all you need is (broken) love (en d'er is niemand in de buurt). Zéér verdienstelijke opwarmer! Beach House haalde in 2006 de top-lijstjes met hun titelloze album (kopje koffie vers gezet) en in 2008 met het tweede "Devotion" (hallelujah!). Het derde "Teen Dream"(da mokske is van mij), met producer Chris Coady, die ook Grizzly Bear in de studio bijstond, haalt beslist ook de eindejaarslijstjes, ook al verscheen het reeds eind januari van dit jaar. (Drie keer "ook" in een zin zou ook niet mogen, maar wie ook tikt me daarvoor op de vingers?! Ik blijf het een mooi woordje vinden en niet alleen in deze paragraaf.) Ik krijg parallellen in mijn oorlellen: "Hoe breng je hetzelfde steeds anders?" Het vierde album dat eind dit jaar of begin volgend jaar volgt (hoe weet je dat? - awel, 't is simpel - ze zei me dat, dan denk ik - denk ik blij), wordt beslist een waanzinnig, verrukkelijk, geniaal en perfect "Harvest"! Als dat geen uitspraak is die kan tellen, weet ik "ook" niet meer hoe ik deze groep meer kan bejubelen. Op 10 februari begon de band een intensieve toer in Europa. In 12 dagen heeft Beach House het anker gelicht in zo goed als of helemaal uitverkochte concertzalen in Schotland, Engeland, Ierland, Noord-Ierland, Wales en Frankrijk ('k hoef nie te tellen van één tot vier, het bruine beestje staat al hier). De set begint met twee van hun prachtigste songs. In opener Walk In The Park neemt iemand afscheid van zijn geliefde, omdat hij/zij steeds méér wou. Kwaliteit boven kwantiteit, bovenal in de liefde, daar zijn we allen naar op zoek. En als we die liefde terug ontmoeten (Lover Of Mine) kunnen we er niet omheen: in a wide open field we know we can feel, awake and unreal, off to nowhere. Zachtjes geraken we van wal op de zachtgolvende geluidjesstroom van Gila-a-a-a-ach! We lezen tussen de regels in Better Times. En we bevaren met verschillende snelheden de fjorden van Norway. Een hoogtepunt die onmiddelijk vervolgd wordt. De passie die in alledaagsheid vervalt en op den duur niet meer wil opflakkeren is schitterend omschreven in Silver Soul. Voor mij gaat Master Of None over de schijnheiligheid op parties, recepties en andere zogenaamd sociale happenings. Het muzikaal vrolijkere Used To Be zet terug zeil naar huis. Het diepgelaagde en sterk variërende Zebra, openingsnummer van de nieuwe CD is een magisch hoogtepunt. In hun Heart Of Chambers varen de langzame beelden over een brede muzikaliteit. Take Care Of You brengt terug naar absolute hoogtes en met 10 Mile Stereo waait het geluid tot veel verder op de hersenkronkels in mijn hoofd. Het is de hele set door een dromerig popgeluid. Ik kan het niet beter omschrijven: het ligt tussen de trage weirdness van Nico & The Velvet Underground en een folky beeldrijke Neil Young. Een zee van zoetigheid met zangeres Victoria Legrand op een spinnend orgel en Alex Scally op zalige gitaarriffen. De tedere, vederlichte percussie van de immer coole drummer glijdt in het ijle langs de zilveren wolkenrandjes. Melancholische shoegaze vleit het weemoedige hart met aanstekelijke deuntjes (smal maar schoon) als dreigende wolken waarmee de zon flirt... Een sluimerende vlaag (al ben ik misantroop en melomaan) blijft uit. Met gesloten ogen voel je dat het muzikaal genot het haalt én straalt. In een eenvoudig roeibootje van dit eenvoudige strandhuis voel ik me één worden met de elementen: deze muziek drenkt in het opperste geluk (ik word verwend). Een zeemzoeterig slijmen? Neen, een live-ervaring die het album evenwel niet evenaart. Daarvoor is Victoria bij wijlen te krampachtig. Zich aftekenend in de bindteksten. Moeilijk te verwoorden dit concert... en toch deze gekleurde poging ondernomen (hallelujah, ze is van mij), met onze Raymond Charles in 't onvermoeide groene lover... (hoor ik daar kuchen: lover, lover, lover). Op de terugtocht huiswaarts voor het eerst naar Duyster geluisterd en enkele zeer mooie liedjes gehoord (o.a. The Swell Season en Bosque Brown). En de zeer mooie stem van Ayco. Die doet me altijd denken aan Karen, en voor haar schreef ik héél lang geleden één van mijn allerbeste gedichtjes:
zoals
jouw tong een vink
zo
strelen mij de garen 't Leven is een avontuur, één van de twee conclusies van Victoria, bevestigt het bevreemdende van deze zondagavond. Nu ga ik slapen voor een zware werkweek én een lekkere concertweek! Ssst.
© Piet Vercaempst, 21 februari 2010. |
Setlist: Walk In The Park Lover Of Mine Gila Better Times Norway Silver Soul Master Of None Used To Be Zebra Heart Of Chambers Take Care Of You
10 Mile Stereo
|
||
|
|
||||
