|
http://this-notes-for-you.blogspot.com
|
||||
|
«««««
|
Buffy Sainte-Marie Vorig jaar was ik getuige dat Joan Baez een grote dame blijft en de tijd nauwelijks vat heeft op haar. Nu was mijn muze in eerste instantie van haar sokken geblazen door Buffy Sainte-Marie. Ik vermoed dat in mijn concertloopbaan enkel nog Joni Mitchell straffer moet zijn. Allemaal artiesten die de sterrenstatus een hak zetten en de 'commerciële regels' aan hun laars vegen. Buffy heeft de laatste decennia meer sociaal geëngageerd werk gedaan dan muziek gemaakt. Met Running For The Drum komt ze na 14 jaar nog eens op de muzikale proppen. Het album heeft een rockend karakter en ook tijdens het concert banaliseert ze dat ze ooit een folk-singer-songwriter werd genoemd.
Is het folk? Voor mij wel, ja. Voor mij is alles folk wat terug gaat naar de traditie en de roots van een cultuur of volk. Buffy haalt een mouth bow boven (ik vond dit prachtig oud filmpje waarin ze het demonstreert, en dit sesamstraatfragment). Ook de verweven native indianengezangen zijn folklore uitingen die haar muziek typeren. Is het country? Het landelijke Piney Wood Hills, hier vanavond in een sublieme akoestische versie, is tekstueel country. Is het rock? Jazekerst: de glijdende gitaarsolo en de dravende drums in bij voorbeeld Cho Cho Fire en Bury My Heart At Wounded Knee laten daar niet aan twijfelen. 't Is zelfs een ode aan Carl Perkins en de vroege Elvis Presley met het fantastische rockabillynummer Blue Sunday. Het is dus vooral niet in hokjes op te delen! Buffy doet haar goesting en bespeelt afwisselend zowel gitaren als keyboards en zingt haar levensliederen. Sterk geëngageerde teksten als Relocation Blues, Universal Soldier en No No Keshagesh. Ze laat ons enkele Canadase woorden kennen: keshagesh is een Cree woord om de gretige puppy die steeds meer wil eten te beschrijven. De chemische troep (codeïne) waarmee de farmaceutische industrie ons opzadelt, wordt aan de kaak gesteld. Toen de fans erom riepen, had ze het niet goed begrepen, maar The Big Ones Get Away nam een bijzonder plaatsje in de tweede set. Terwijl ze de song Up Where We Belong inleidt, vraagt een vrouw aan haar vriend: is dat van haar?! Ere wie ere toekomt: oké, Joe Cocker heeft er met zijn stem een onvergetelijk nummer van gemaakt, maar zij heeft het wel geschreven. Op album klinkt het fantastisch, live is het een magische ervaring. Ze gebruikt evenwichtige bindteksten. Soms weidt ze uit over iets (bv. de film Blue Soldier) en anders kan ze met één krachtige zin zeggen waar het op slaat: wish that my songs wouldn't have to make sense anymore.... Er zit magie in de hele avond, vandaar mijn vijfsterrenwaardering. De muziek zit in het indianenlijf en we dansen spontaan mee met de klanken. Een knuffelend drumstrelen of een harde bonkebonk, een akoestische of elektrische gitaar, een weerklinkend ayé, ayé, ayéééééa... Magie in de AB Club. Beschouw dit verslag als een inleiding. Buffy kan méér zeggen in 3 minuten muziek dan een geschiedenisschrijver in een dik boek... Ik kan enkel besluiten: met dit concert heb je een levensencyclopedie... Hierbij een vertaald fragment van haar laatste song: Goodnight. Ik liet een traantje terwijl ze bezig was. Wat een song, wat een stem, wat een uitvoering, wat een emotie!
Slapeloze nachten kunnen me niet deren
Ik herinner me toen ik heel klein was
Slaapwel
Oh goede nacht
Ik lig nu wakker en kan niet slapen
Ik herinner me toen we lang op bleven
Slaapwel
© Piet Vercaempst, in de vroege ochtend van 7 februari 2010. |
Setlist:
1. Piney Wood Hills
|
||
|
|
||||
