Reisverslag: zomer 2007
Noordwest-Argentinië en Buenos Aires
 

Ik raad je aan om eerst deze pagina's te bekijken, het vergemakkelijkt het lezen van onderstaand reisverslag.
Voorbereiding       Routebeschrijving       Foto's

Sinds begin januari ben ik begonnen mijn verslag te vertalen.
In mijn taallessen verbeteren we mijn inspanningen.
Het resultaat lees je hieronder.

DÍA UNO: 5 julio 2007
Frecuentemente oyendo durante los mesos de preparación, pero tanto frecuentemente refutando: “tus viajes son muy duro?!”… No, pero llegar al destino para el múltiplo de los conexiones de transporte y el tiempo necesario) está a veces fastidioso. Pero recorrer en un país extranjero es una gloria más bienaventurada. El jueves el 5 de Julio a mediodiá y cuarto salgo en coche desde Oostrozebeke para la estación de Tielt. A la unos menos catorce en punto el tren directo sale y llega a Zaventem en una hora y cuarto, también en punto. British Airways me pone en un vuelo más temprano, porque estoy presente así temprano. Salgo en Londres, mi escala intermedia, a las cinco y media. Con un bocadillo y un libro espero al vuelo nocturno para Buenos Aires, que salgo a las diez menos cuarto, también en punto. Después del aperitivo y una tortilla del campo, con “vinos adecuatos”, se me notan muy cansado del año de trabajo pasado, de modo que me duermo en vuelo aéreo para el secundo vez en mi vida. El ofrecimiento audiovisual dejo me pasar volando…

DÍA DOS: 6 julio 2007
Pues… dormir en un avión: ya está los ojos que cerran, algún tiempo soñar, me despierto un momento, los ojos volven a cerrar y vuelvo a me despertar otra vez sin conciencia. Eso proceso continua el todo noche. Hasta empiezo a darme cuenta de que me ocupo de ver una mapa, la temperatura exterior es menos cuarenta, la altura es doce mil kilometros y el tiempo hasta el destino baja cada vez más… Dos horas antes de salir a Sao Paolo, mi secundo escala intermedia, recibo un desayuno delicioso y cuatro horas más tarde recibo un otro desayuno. A las diez más o menos salgo a Buenos Aires. Cambio dinero y pido informes sobre el vuelo nacional para Tucumán. Por desgracia; complete! Voy aun así en autobus al aeropuerto en el centro de Buenos Aires. Allí decido volar a Salta y dejar empezar allí mi viaje en bicicleta. Después un cambio cómico de puerta (estamos dirigiendo tres veces a una otra puerta, con hilaridad típico latinoamericano) nuestro vuelo sale durante puesta del sol y oscuridad, pero en punto a Salta, donde salgo a las ocho. La bicicleta en una grande bolsa viene a para en el asiento de detrás y los bolsones de bici (ciclibolsas) de veintiocho kilos en el maletero del taxi. En el hotel Regidor monto la bicicleta mismo antes de acostarme sobre el colchón suave para un noche tranquillo. Duermo profundamente. Eso cambio de sitio es el má scansado de mi carrera de viajes. Treinta y nueve horas en movimiento inmóvil, eso es muy duro! Pero mañana recorreré y disfrutaré de las vacaciones bien ganados!

DÍA TRES: 7 julio 2007
Después un desayuno sencillo (dos media lunes y un café) cargo la bicicleta y monto a mi caballo acero para mis aventuras a través del Noroeste de Argentina. Mi cuerpo y alma están listo y sobre filo de la navaja. Compro algunos litros bebidas energéticas. Despues dos veces pedir el camino exacto, voy en bicicleta pasando por la Avenida Bolivia, la Ruta 9, un … a través tres pueblos. Oigo música de las casas barras. Bastante aprisa subo una selva subtropical magnífica. Este camino está llamado “la Cornisa”. Es el camino “viejo” con pocos coches entre Salta y Jujuy (circa noventa kilometros). El ganado (caballos, vacas, credos, cabras, gallinas) estan en camino con la Mirada fija y perdida. La selva subtropical se transforma en una jungla espléndida en la que hay un camino pequeno entre las plantas parasites y los arboles curvos. La temeratura sube de doce grados en Salta hasta veinticinco a la mediadía. El sol trae (consigo) un cielo azul sin nubes. Gozo plenamente y subo lentamente de 1200 metros hasta 1550 metros. En el punto el más alto miro algunos cóndores los que giran sobre la selva. El descenso es facil. La jungle transforma en la selva y la selva en arboles. Durante los kilometros últimos el camino es llano y soso. Una mirada oblicua da el Andes estupendo. Jujuy esta en un valle. Cruzando a bicicleta la autopista es una experiencia inolvidable! Cruzo el centro encantado de Jujuy. Desde un coche llama un grupo de jovenes: “a otro mano!”. Había notado en Salta que ciclistas circulan a la izquierda, pero tercomente continuo a ir en bici a la derecha, a no ser que me puedo girar a la izquierda. Busco y reservo facilimente el Hotel Augustus por uno noche. Después me lavo y me paseo en la ciudad. El momento cumbre es el púlpito magnífico en madura y los pinturas bonitas de la Escuela Cusco en la pared de la cathedral. Un grupito chicas silban a mi, pero ellas son de masindo jóvenes y inmaduras para acceder a su ligue. He eritema solar. Hay un sol peligroso y por el frío cortante a la mañana, no he aceitado una crema solar. Claro que me pediré hacerle mañana!

DÍA CUATRO: 8 julio 2007
El recepcionista del hotel me cuenta que tengo que me salir de Jujuy, antes de irme a la Ruta Nueve. De tal manera ahorro muchos kilómetros aburridos y paso desde esta encatada “ciudad de la primavera eterna”. Esta mañana hace sin embargo niebla y está gris, y en nada caluroso. Bastante rápido llego a los pueblos Reyes y Yala, donde como golosinas energéticas para la subida larga y pesada como el plomo. ¡Es una fatigosa subida por el frío cortante: hay apenas seis grados y los grados de la subida son muchos más! La niebla densa y espesa se limita a uno metro (literal). Después León, la selva subtropical está desapareciendo, pero con la niebla no veo lo que hay aquí. La subida empinada tarda muchas horas, pero no tengo que utilizar la primera velocidad. Una vez en la cumbre, en el pueblo encantado de los indios Volcán, el sol hace desaparacer la niebla. Los campos de tabaco y de caña de azúcar y una mina de hierro brillan contra las montañas verdes, azuladas y rojo-amarillo del Andes. La temperatura aumenta hasta más de veinte grados. Voy en bicicleta (a más de dos mil metros de altura) subiendo despacio al pueblo próximo. El pacífico Tumbaya se revela como un lugar perfecto situado en un ambiente tranquilo. Un cementerio vistoso, de brillante colorido se eleva contra el Andes. Hay una iglesia colonial sorprendente y casas pequeñas de barro y no se ve en los caminos polvorientos. Después de mi visita extensa continuo subiendo a Purmamarca. La quebrada en la que el camino aumenta lentemente da a los dos lados a las vistas magníficas del Andes, donde las cimas son cuatro mil de altitud. Miro sorprendido esa belleza natural y voy en bicicleta y contino mirando. Reservo el hotel a Purmamarca y doy en seguida un paseo por el pueblo con su plaza encantada. Purmamarca está situado en el Cerro de los Siete Colores. Hago una excursion en bicicleta (llamada “los Colorados”) entre las montañas de siete colores. Antes la puesta del sol disfruto de las vistas bellas del día, con un partido de fútbol en un campo entre las montañas.

Saboreando un vaso de Malbec y un bistec del alpaca, gozo plenamente del día pasado. ¡Por esa razón me gusta tanto viajar!

De beelden van de twee mooie koloniale kerkjes en de weg ertussen van gisteren (zie foto's hieronder) peppen me op om er na deze ziektedag terug met volle teugen te kunnen van genieten! De door de wind en prehistorische regens aangetaste bergen doen soms denken aan de canyons van Californië, maar de kleurschakeringen in de geologische lagen met minerale ertsen en vooral de grootsheid maken van de Andes een uniek majesteus gebergte. Het pept me op en 's avonds ga ik energie opdoen aan de heerlijke restaurantdis van het schitterende hotel en uiteindelijk ben ik heel blij dat ik met één dag rust (en drie pilletjes Panadol en een vitamine C pil) de ziekte (wellicht een combinatie van hoogteziekte, zonneslag, verkoudheid en kopvalling) in de kiem gesmoord heb.

DÍA CINCO: 9 julio 2007
El Manantial del Silencio es un hotel lujoso, con los cuartos coloniales, el perfume de madera ahumada en las chimeneas del restaurante y de la sala de espera, un jardín grande con una piscina y una vista fenomenal al Andes. ¡Una parte del paraíso terrenal! Pero, esta noche me pongo enfermo de gravedad. Me despierto, me duele la cabeza gravemente, tengo fiebre y escalofríos. Las pulsaciones de mi corazón fueron más de cien toda la noche. No tengo ganas, pero como aun así un poco. Tomo sólo un té de moca-miel con muchas ganas. En estas condiciones no puedo ir en ningun caso en bicicleta… Guardo cama por todo el día para curarme.

Las imágines de las dos bellas iglesias coloniales y la imagen del camino del Andes me levantan la moral. ¡Deseo poder gozar plenamente después de ese día de enfermo! Ceno en el restaurante sublime del lujoso hotel. ¡Lo celebro! Estoy muy contento que sofoco el germen del mal con un día de descanso y tres píldoras de Panadol y una tableta de vitamina C. La enfermedad fue probablemente una combinación de mal de altura, insolación, resfriado y dolor de cabeza.

Op de middag bereik ik Tilcara. Het Museo Arqueológico is klein maar de moeite. Daarna fiets ik naar de schitterende pucará, een gerestaureerd precolumbiaans indianenfort op 2600 m hoogte. Het zicht op de Andes is van bovenop het fort adembenemend mooi. Ooit leefde hier een grote gemeenschap Omaguacas indianen vanaf de 10de eeuw na Chr. (ik vind de tijdsindicatie wel grappig: de bevolking heeft hier pas in de 16e eeuw onze "Christus" leren kennen...). Ze bouwden huizen, opslagplaatsen en een vermoedelijk ceremonieel gebouw waar wellicht ritueel geofferd werd. De heuvel waarop het fort staat, is bezaaid met cactusbomen en die bepalen mee het schitterende zicht op de majesteuze bergen. Ik blijf (met een extra laag zonnecrème) tot de vroege avond genieten van een stralend zonnetje dat me de nodige vitaminen geeft.

DÍA SEIS: 10 julio 2007
Una bella mañana con tiempo muy frío. No me siento todavía bien, pero con el anhelo de tomar la bicicleta, me dirigo a la subida. Lentemente me quiero viajar unos otros veinticinco kilómetros. Paso a lo largo de los campos de ajo y cebollas. Con el apzritivo a lo largo del bello camino a la altura del pueblo Maimará me detengo a mirar un momento sorprendido a la Paleta del Pintor. Las rocas tienen los colores de rojo, ocre, verde y gris. ¡Es una pintura inolvidable con el cementerio y las casas de barro en primer plano. Los aldeanos viven en una grande pobreza, pero la vista cotidiana de las rocas detrás de la bella iglesia colonial es su riqueza.

Al mediodía llego a Tilcara. El museo arqueológico es pequeño pero interesante. Después voy en bici a la magnífica pucará, una fortaleza restaurada de los indios precolombianos a dos mil seiscientos metros de altura. La vista al Andes en la cumbre de la fortaleza es impresionantemente bella. Una población grande de Omaguacas vivió desde el siglo diez. Los indios edificaban las casas, los depósitos y un edificio probablemente ceremonial, donde se asean sacrifices rituales. La montaña de la fortaleza está cubierta de árboles cacto que estipulan la vista magnífica de las montañas majestuosas. Sigo gozando hasta la puesta del sol que me da las vitaminas necesarias con una extra capa de crema solar.

Ik geniet te Huacalera en Uquía van de indianengemeenschappen die zich hier gevestigd hebben. De Spanjaarden hebben in het koloniale verleden in deze vredige dorpjes kerkjes gebouwd. De schilders van de Cuscoschool waren dikwijls indianen met ergens een Spaanse familieband en zij bleven hun tradities en dagelijkse gewoonten trouw en integreerden dit in hun werken. Zo hebben ze te Uquía "musketier"engelen geschilderd met militaire kleding en uitrusting. Een prachtig barokaltaar siert er het eenvoudig witgekalkt kerkje.

Met enorm grote teugen geniet ik van de tocht van bijna 50 km. En dat blijft zo op mijn dagbestemming op 3200 m hoogte in het toeristisch dorpje Humahuaca met Quechua indianen die voornamelijk op de straten langs hun adobe huisjes leven. Langs de plaza staan de voornaamste bezienswaardigheden: een werkelijk schitterend cabildo (gemeentehuis) en een mooie Iglesia de la Candelaria. Vanop de heuvel met een enorm lelijk onafhankelijkheidsmonument valt een onvergetelijke zonsondergang naar de avond. Voor de komende dagen sta ik voor een moeilijke keuze: ga ik met de fiets verder naar hogere regionen of verplaats ik me met een daguitstap over 4000 meter hoogte heen en terug naar Iruya? Ik beslis voor het laatste om te zien hoe de conditie van de onverharde wegen is, om te voelen hoe winterkoud het is op deze hoogtes en om na te gaan of dus verderreizen met de fiets en nachtelijk kamperen fysisch haalbaar zijn (mijn ziekte nog een beetje indachtig, hoewel ik buiten een kleine verkoudheid daar geen last meer van heb).

DÍA SIETE: 11 julio 2007
Antes de y después del trópico de Capricornio (para lo que se a erigido un “monstruo” de monumento – y en un sitio impropio como lo leo en los libros) miro constantemente a mano izquierda y a mano derecha. La quebrada multicolora de Humuhuaca es un espacio de naturaleza que impresiona enormemente. ¡Forma parte de los sitios más bonitos del planeta! Las montañas, que son afectadas por los vientos y lluvias prehistoricas hace pensar en los canyons de California, pero la tonalidad de colores en los yacimientos geológicos de minerales y sobre todo el grandioso hacen del Andes una única sierra majestuosa. El horizonte obtuso contra el aire azulado. Las pendientes y los dientes en las montañas, alguna vez propulsado por madre naturaleza. Las sombras se destacan contra la piedra monumental del Andes, sí o no cubierta de vegetación escasa: briznas duras y cortas de hierba, plantas de cactus. ¡El esplendor es magnifico! El camino continua a subir y hoy traspasaré la altura de tres mil metros. ¡Ir en bici es excelente, estoy recuperado! ¡Gracias a Pachamama (la Madre Tierra de las culturas precolumbianas)! Continuo subiendo en esos alrededores apacibles. Apenos hay tráfico. Si hay coches, tocan la bocina para saludar. Hay un giro de mano o un pulgar animador o una sonrisa que agradan a un pedalier-escalador. Aún los coches que circulan en la misma dirección, tocan detrás de mi espalda y, pasándome, las manos aparecen desde las ventanas. En las camionetas hay indios en los colores del arco iris que me saludan con la mano. ¡Gozo plenamente, como en el séptimo cielo! Esto es lo que quiero decir del ambiente sudamericano. Esto es por lo que continuo a volver a estas regiones. En Escocia, Irlanda y Gales hay también los hombres muy amables que están cerca de la naturaleza. Pero en este continente es mucho más intenso. El sol y el multicolor hacen la distinción. ¡Y el alma! Hay muchos pobrecitos aquí, pero sus almas son ricas. Sus almas no están machadas por el lujoso chillón de la sociedad occidental.

Gozo en los pueblos indios Huacalera y Uquía. Los conquisatadores españoles edificaban las iglesias de esos pueblos en el pasado colonial. Los pintores de la Escuela Cuzco eran los indios con algunos lazos de familia con los españoles. Seguían fiel a las hábitos y las costumbres de la patria y las integraban en sus pinturas. En Uquía pintaban ángeles con la ropa y el equipo militar. Un retablo barroco adorna la sencilla iglesia en piedra blanca caliza.

Gozo plenamente del viaje de cerca de cincuenta kilómetros. Y continuo a gozar en el punto final del día sobre tres mil doscientos metros en el pueblo turístico Humahuaca. Aquí viven los indios Quechua que se han anidado. A lo largo de la plaza están los monumentos prominentes: un magnífico cabildo y la hermosa iglesia de la Candelaria. Desde el cerro con un monumento muy feo para la Independencia desaparece una inolvidable puesta de sol en el arrebol vespertino. Los días siguientes estoy confrontado con una elección difícil: ¿iré en bici a otras regiones más altas o cambiaré de sitio con el autobús a Iruya, que está situado después de una montaña de cuatro mil metros de altura? Me decido por lo último porque veo las condiciones de los caminos sin asfaltar y siento el frío del invierno en las regiones más altas y puedo decidir si continuar el viaje en bicicleta y la acampada son posible físicamente. Estoy un poco resfriado, pero el mal está curado.

DÍA OCHO: 12 julio 2007
¡La excursión a Iruya en el autocar está inolvidable! Cerca de diez horas salimos desde Humahuaca y via el pueblo aislado de Iturbe. El camino serpentea por las montãnas ásperas del Andes. Nos encontramos en la Puna, una región más alta que empieza sobre tres mil seiscientos metros. Seguimos el camino serpenteador sin asfaltar. ¡Las vistas son magníficas! El collado ‘Abra del Condor’ a cuatro kilómetros de altura ofrece vistas panorámicas. Es mediodía cuando bajamos un momento. El aere diáfano está frío, por eso que algunas personas suben al autocar en seguida. Pero se pierden las vistas bonitas. También, el autocar es fotogénico. Y así también nuestro destino: Iruya. Llegamos a la plaza con la iglesia que la mayoría de la gente visita inmediatamente. Pero me doy un paseo por los calles con las casas de barro. Oigo sólo el ruido de un cuchillo o un tenedor o una cuchara desde una cocina con una sencilla mesa de madera. O el ruido de la batería de cocina que está removiendo del fuego. O el ruido de los niños jugando al fútbol. ¡Ruidos agradables! Estamos quitando a setenta y cinco kilómetros de un poco de la civilización. ¿Pero quién tiene mucha cultura? Esos aldeanos riendo viven en un valle literal olvidado en el Andes. Me siento de pronto un turista, un intruso contaminador en el pueblo tranquilo. Huyo en la iglesia, que esta vacía ahora. Los libros turísticos deberían acentuar más el ambiente del pueblo característico que la iglesia modesta. A ver, estoy mimado en cuanto a las iglesias… Voy a sentarme en la plaza, que es la parada del autobús y también el lugar en que la población se encuentra. Trabo mi mejor buena conversación española con una familia que vive aquí. Para vivir aquí, tienen que ir a trabajar tanto el marido como su esposa a la ‘ciudad’, pero una vez que los pesos están en la bolsa llena, vuelven a su Iruya. Son nacidos y educados en el apartado pueblo y nunca lo dejarán. El hombre quiere saber todo de mi cámara digital. ¡Bah! Mi español falta a sus preguntas con referencia a la cantidad de memoria y otras preguntas técnicas. Cuando pregunta el precio, una gran vergüenza me coge de improviso. ¿Quiero decir cuánto es? ¿Cuánto tiempo podría vivir en su tranquilo pueblo con los muchos pesos? ¿Cuántas semanas podría ir de viaje, si a la familia se le gustara? Ignoro su pregunta y en silencio miramos a las personas en la plaza. Hay un hombre que tiene un gran público, pero no puedo seguir su conversación. Se pone de manifiesto que se trata de una conversación seria, pero también animada. Los presentes estan pendientes de las palabras del hombre. De pronto pienso que es el alcalde. El tiene buena cara y se da el aire de un político. El autocar viene y los pasajeros vuelven a la ‘ciudad’. En silencio gozo de las vistas hasta que el autocar tiene que parar por un neumático pinchado. Me doy cuenta de ir en bicicleta sobre los caminos sin asfaltar es imposible. Me decido a no continuar las regiones más lejanas. Me perderé ver los flamencos y las vicuñas cerca de la laguna de los Pozuelos. Me perderé también no despertarme por la mañana en la tienda de campaña con temperatures de helada… Tampoco sé si podría sobrevivir con dos neumáticos interior y exterior. También, tendría que arrastrar diez litros de agua porque no hay ni un pueblo ni un alma viviente por tres días…

Viajar es elegir… Al llegar al hotel, el recepcionista me dice que no hay agua caliente: el precio baja con diez pesos y cuesta ahora no más que veinte pesos (cinco euros)…

DÍA NUEVE: 13 julio 2007
Mañana me dejo bajar en el camino por el que he subido en cuatro días. En un día recorreré ciento cuaranta kilómetros en menos de seis horas.

El camino en la otra dirección es igual de bonito. Es una gloria de ver esta magnífica naturaleza otra vez. Como estoy bajo del Ecuador, la circulación del sol es diferente que la ariba. El sol no sale en el oeste y no se pone en el este. Pero la circulación es contra la hora en el hemisferio sur. Un fenómeno extraño… achacable a la rotación del globo terrestre del este al oeste y porque la tierra es un globo, giramos un semicírculo. El este es aquí a la derecha y el oeste es a la izquierda. Para las personas del norte es una idea extraña que el sol se mueva por el lado del cielo del norte. Pero es no extraño. Continuo a ir en bici y gozo de ese fenomeno y del Andes. Bajo rápidamente a Jujuy. Me acuesto bastante temprano, cansado por los muchos kilómetros, también  porque quiero acampar el noche próximo al lado de la Cornisa, el camino a Salta. Es bueno que duerma bien, porque no sé si el frío me tendría sin dormir…

Na één van de vele bochten op mijn parcours zie ik dan plots een paradijsje om te kamperen. Er is een verhoging van de weg, waar er plaats is om mijn tent neer te poten. Ik had namelijk al opgemerkt dat het door de jungle wel moeilijk ging zijn om een plekje te vinden en misschien zou ik wel moeten doorrijden tot die tijdens mijn eerste doortocht opgemerkte kampeerruimte bij een meer. Dolgelukkig dat ik dit plekje temidden van de jungle kan gebruiken, zet ik de tent op en maak een gerechtje klaar. Bij A.S. Adventure verkochten ze van die zakjes waarin je kokend water acht minuutjes moet laten inwerken en dan heb je een volledige maaltijd. Bv. een boerenomelet met groentjes en bacon of een pasta met groentjes en wat vlees of een spaghetti bolognese of curryrijst met versneden kippenvlees. Dit laatste smaakte overheerlijk terwijl de weinige auto's die me passeerden, enthousiast wuifden en hun duim opstaken. "Bélgica?!", zei er me eentje, "er zouden meer Argentijnen zélf moeten doen wat jij doet" terwijl zijn kinderen een plaspauze hielden en dan terug vol enthousiasme in een aftandse Ford-camper stapten en hun reis vervolgden... ik zou hem de volgende dag langs het meer zien staan...

Een echte zonsondergang kreeg ik hier niet. Plots was het donker en was de heerlijke namiddag voorbij. Met een T-shirt en de winterpyjama wacht ik de temperatuursdaling af. Daar moest ik niet lang op wachten! Van zodra de zon weg is, zakt de temperatuur van 20 naar 10° C. Toen ben ik toch in slaap gevallen en in de ochtend kom ik wakker met slechts 2° C. In de slaapzak is mijn lichaamswarmte onvoldoende om de temperatuur aangenaam te houden.

DÍA DIEZ: 14 julio 2007
Es más fácil cruzar la autopista en bici porque ahora hay menos tráfico. La vista del costado a las montañas del Andes nevados y delante una pradera verdisema… es totalmente otra vista que en el seco Noroeste. ¡Hace también de nuevo un día espléndido, un tiempo ideal para ir en bici! Subo lentamente por la selva subtropical con chicharras, cigarras y loros, papagayos invisibles. Veo uno con colores verde, azul y Amarillo. Los cóndores vuelan a alta altura. El nervioso susurro en el tupido follaje como los animales invisibles presentiendo del peligro volando altamente. Los burros vienen en el camino, también las vacas, las cabras y un cerdo… No tienes idea del ambiente rural agradable que hay aquí. Hay todavía menos tráfico en el camino que en el viaje de ida. Gozo plenamente de viaje de vuelta. ¡Es una gloria estupenda!

Después una de mis muchas curvas de mi recorrido, veo de pronto un paraíso para acampar. Hay una elevación al lado del camino, donde hay un lugar para poner una tienda. Había observado que sería difícil encontrarme un lugar por la jungla. Pongo afortunadamente la tienda y hago la comida. En la tienda A.S. Adventure vendían las bolsitas en las que tienes que agregar agua hirviendo y en ocho minutos hay una comida completa. Por ejemplo una tortilla con verduras y bacon, o una pasta con verduras y carne o espaguetis bolognesas o arroz-curry con pollo. Esto último me gusta mucho mientras que pasan algunos coches. Los pasajeros agitan la mano y levantan el pulgar. "¿Bélgica?", me decía una persona, "Muchos más argentinos deberían hacer lo que tu haces", y luego partía después en un desvencijado Ford cámper con sus niños y familia. El próximo día lo vería de nuevo al lado del lago.

Una puesta toda de sol me falta aquí. De pronto hace oscuro y la tarde está pasada. Con una camiseta y un pyjama espero la baja de la temperatura. ¡No espero mucho tiempo! Tan pronto como el sol desaparace, la temperatura baja de veinte à diez grados. Con todo me acuesto y por la mañana me despierto con sólo dos grados… En el saco (de dormir) mi temperatura corporal no es suficiente para poder gozar el reposo.

Salta (met als bijnaam "la linda" = de schone) is de onbetwist mooiste koloniale parel van Noordwest-Argentinië. Er hangt een fantastisch rustige sfeer, niet alleen op de harmonieuze Plaza 9 de Julio, ook in de straten met hun magnifieke historische gebouwen.

Ik overloop de foto's eens: Om te beginnen (rij 1, foto 1) de opvallende verschijning van de extravagante, neoklassieke Iglesia San Francisco. De bloedrode wandverf, de ivoorwitte pilaren en de mosterdkleurige decoratie tegen een diepblauwe hemel doet de kerk schitteren. Op de centrale Plaza 9 de Julio zie je een schitterend houten balkon van een koloniaal huis (rij 1, foto 2) dat naast een ander prachtig gebouw staat: de kathedraal (rij 2, foto 1). De foto ernaast is van het Cabildo (stadhuis). Op rij 3 zie je een deel van het blinkende interieur van de grote, in het roze geschilderde, kathedraal en een detail van het witgekalkte Cabildo. Rond de plaza liggen ook het schitterende koloniale Colonial (!) en Salta Hotel en verder ruime "recovas" (bogen) waaronder de café- en restauranttafeltjes een rendabele bezetting hebben. Het plein zelf is bezaaid met palm- en sinaasappelbomen, fonteinen, zitbankjes en dus met uitrustende werkende bevolking samen met toeristen van Argentijnse origine. Het is er heerlijk toeven. Op rij 4 zie je de prachtig bewerkte houten deur van het Convento San Bernardo. Het gebouw uit de 16e eeuw is wel stevig op slot, want het is het onderdak van de (niet te ziene) Karmelieten nonnetjes. Aan de in zware Rococo stijl bewerkte cederhouten deur kom je echter ogen te kort om tot in het kleinste detail te gaan observeren. Bij het oudste huisje van de stad staat een opgepoetst ouderwets autootje fotogeniek (laatste foto) voor de deur.

Het was terug een prachtig zonnige dag vandaag en ik eindig dan ook de dag op het centrale plein en lees nog een beetje verder in Canto General van Pablo Neruda. Ik had dit boek ook in Peru mee, maar met mijn ervaringen nu in Argentinië, is het boek toegankelijker geworden. Ik zit nog wat te lezen in de hoofdstukken van de historiek van Latijns-Amerika. De bladzijden waarbij Neruda de kolonialisatie bekritiseert en de inheemse precolumbiaanse culturen verheerlijkt geven me een inzicht hoe de Zuid-Amerikaan tegenover zijn verleden kijkt. Als toerist heb ik de mooie kanten van het koloniale verleden gezien vandaag, de slechte kanten zit in het collectief geheugen van de Zuid-Amerikanen. Ik vind het reuze interessant om die reflectie te kunnen maken via Neruda's meesterwerk.

DÍA ONCE: 15 julio 2007
En estos ocasiones, una taza de café fuerte hace milagros. Después el desayuno, con nueva energía, comienzo a recoger la tienda y continuo el camino. Hoy, Salta no está lejos.

Salta ("la linda") es la perla colonial más bonita de Noroeste de Argentina. Hay una atmósfera pacífica, no sólo en la Plaza armoniosa Nueve de Julio, sino también en las calles con edificios históricos magníficos.

Hablo de los fotos: Para comenzar (primera fila, primera foto) la aparición notable de la iglesia neoclásica San Francisco. La pintura escarlata, los pilares blancos de marfil, y la decoración en el color de mostaza, contra el cielo azul oscuro hace brillar la iglesia extravagante. En la Plaza Nueve de Julio veo un edificio colonial con un espléndido balcón en madera (primera fila, segunda foto) al lado de otro edificio magnífico: el catedral (secunda fila). En tercera fila veo una foto del cabildo. En cuarta fila veo una parte del interior brillante de la gran catedral, pintada de color de rosa, y un detalle del cabildo blanqueado. Alrededor de la plaza están también los hoteles Colonial y Salta y muchas "recovas", debajo de las cuales las mesitas de café y los restaurantes ofrecen una rendable ocupación. La plaza misma está cubierta de palmas, naranjos, fuentes, bancos, con turistas y argentinos. Es delicioso de permanecer aquí. En cinca fila veo la puerta magnífica del convento San Bernardo. El edificio del siglo dieciséis está cerrado con llave, porque está el hospedaje de las monjas Carmelitas. Antes de la casa más vieja hay un viejo coche bien pulido.

Hacía otra vez un día soleado y termino el día en la plaza central leyendo el Canto General de Pablo Neruda. Tenía este libro también en Peru, pero hoy con mis experiencias en Argentina, el libro es más accessible. Leo los capítulos de la história de latinamerica. Las páginas en que Neruda critica la colonización y glorifica las culturas precolombianas indígenas, me dan una comprensión como el sudamericano mira su historia. Como un turista he visto los lados más bonitos de la historia colonial, pero los lados más feos están en la memoria colectiva de los sudamericanos. Considero muy interesante de poder hacer esta reflección de la obra maestra de Neruda.

Salta heeft vele musea, maar door sluitings(maan)dag kan ik er maar drie bezoeken. De eerste is de Museo de Bellas Artes. Het koloniaal gebouw waarin de collectie schittert, is een parel met een fantastisch oog voor detail in het interieur en een hemels rustig, keurig beplant binnenpleintje. De kunstcollectie bestaat uit schilderijen van de Cusqueña school maar ook van 20e eeuwse creatievelingen. Een beetje verder staat nog een mooie koloniale Casa Leguizamón, waar nu het stadsmuseum is in gevestigd, dat op zich wel teleurstelt. Het moderne Museo Antropológico is dan weer een topper. Een goede collectie. Er is vooral veel keramiek (o.a. uit Tastil), er zijn oude maskers, een replica van grottekeningen en carnavalfoto's. Het derde, het Museo Histórico del Norte is gevestigd in het Cabildo en helaas sta ik daar voor een gesloten deur. Op het centrale plein blaas ik uit van de spitse heuvelwandeling en van het bezichtigde cultureel schoon erfgoed.

Salta tiene muchos museos, pero porque el lunes es el día de cierre, puedo visitar sólo tres. El primero es el Museo de Bellas Artes. El edificio colonial en que la colección brilla, es una perla con muchos detalles en el interior y una tranquila plaza, limpiamente plantada. La colección del arte tiene pinturas de la Escuela Cusqueña, pero también de los artistas del siglo veinte. Un poco más lejos está la bonita Casa Leguizamón, en la que está el museo de la ciudad, que sí desilusiona un poco. El moderno museo antropológico es una vez más un museo sublime. Hay una buena colección. Hay especialmente mucha cerámica (entre otras la de Tastil), hay antiguas máscaras, una réplica de pinturas rupestres y fotos de carnaval. El cuarto museo, el Museo Histórico del Norte, está en el cabildo, pero por desgracia, está cerrado. En la encantada plaza central respiro del paseo (del cerro) agudo y de la bonita herencia cultural.

Cachi is een rustig folkloristisch dorpje op "slechts" 2300 m hoogte in de groene vallei, slapend aan de voet van die reuzenhoge Nevado del Cachi (6380 m hoog). Er zijn slechts zeven dingen die je te Cachi kunt doen. 1) Een bezoek aan het archeologisch museum met stukken uit de precolumbiaanse Calchaqui cultuur. 2) De Iglesia San José met een prachtig dak in cactushout bezichtigen. 3) Een wandeling maken naar het op een heuvel gelegen kerkhof van waar je een ongeëvenaard kleurrijk zicht hebt op de hoge Andesbergtoppen. 4) Slenteren door de met kasseien aangelegde straatjes tussen de lemen huizen en het dagelijkse leven bewonderen. 5) De weefsels, toeristenkeramiek en andere prullaria bekijken op de centrale Mercado Artesanal. 6) Een overheerlijk lokaal gerecht proeven: een pikante locro. Dit is een stoofpotje met vlees en een mengelmoesje van bonen, uien, maïs, paprika's en aardappeltjes in een dikke brei gekruid met curry, peterselie en look. Dit ga ik te Oostrozebeke eens proberen... Dit eenvoudige en smakelijke eten gaat ook best gepaard met louter plat water. 7) Heb ik niet gedaan, maar zou ik wel aanraden: de volgende dag opnieuw de zes voormelde bezigheden herhalen!

De terugweg met het minibusje is dezelfde, er zijn ook geen andere wegen hier... Maar van dat natuurlijk moois dat vanuit het busje voor mijn ogen schuift, méér moet dat echt niet zijn om deze heerlijke dag af te sluiten.

A una hora muy temprana (a las siete era la cita; pero en realidad fueron las ocho) salimos desde la oscuridad de la mañana. Dejamos Salta con una salida de sol muy vistosa. Hay un camino soso por una zona industrial, hasta que tomamos la RP 33 que serpentea por una jungla. Tenemos que bajarnos del autóbus para atrevesar a pie un puente oxidado con tablas de madera. ¡Me parace un Camel Trophy! El autóbus alcanza el otro lado y nosotros también.

El camino difícil sin asfaltar sube por la jungla y después serpentea por el Valle San Francisco de Escoipe con montañas rojas y verdes. Son los minerales que dan las montañas muy colorados. Leo que el verde viene de coloresulfato, pero estoy curioso por los otros colores y sus materias primas químicas.

Esta curiosidad desaparace rápidamente si nos paramos para disfrutar una vista magnífica. Una de muchas espléndidas vistas en la ruta por las montañas multicolores. La vista más espectacular obtenemos a la altura de tres mil cuatrocientos metros con la Cuesta del Obispo. Una línea curva de tiza baja en una sierra verde Pelés. Es el camino polvoriento por las muchas montañas del estupendo Andes. Una naturaleza pura, no hay casas, la sola actividad del hombre son los coches que circulan a y de Cachi. No he contado, pero no eran más que diez. Damos sacudones. El camino está en estado deplorable. Estoy contento que me he decidido a no ir en bici por este camino.

A la altura de más de cuatro kilómetros corremos con el Mercedes autóbus por la puna, con las cimas nevadas de más de séis kilómetros. La Recta Tin-tin es un camino de catorce kilómetros que tiene bajando. ¡Si, Tin-tin es "Kuifje" en Argentina! Aquí hay sólo cactos y cardones. Hay una diferencia entre cacto y cardón, nos dice el joven guía. El habla español con fluidez pero su inglès es mucho menos. Pienso que el cacto tiene necesidad de agua y el cardón no. Por esta razón, si el cardón se muere, convierte en madera. El guía lo dice de otra manera. Interrogo a otros pasajeros, pero nadie ha comprendido.

¿Son los techos bonitos de las iglesias coloniales de cacto o de cardón? ¿Cual es la diferencia exacta? Es una lástima que no sepamos, pero las vistas en el Parque Nacional los Cardones sobre estas plantas que pueden grecer hasta ocho metros en la vida de un hombre.

Cachi es un tranquilo pueblo folclórico a la altura de sólo dos mil trescientos metros, en el verde valle, dormido al pie del Nevado del Cachi que tiene una altura de séis mil trescientos ochenta metros.Hay sólamente siete cosas que puedes hacer a Cachi.

Primero, una visita al museo arqueológico con fragmentos de la cultura precolombiana de Calchaqui.

Segundo, la Iglesia San José con un magnífico techo de cardón.

Tercero, dar un paseo al cementario en una montaña, donde hay una vista multicolora a las cimas del Andes.

Cuarto, dar un paseo por los caminos de piedra entre las casas de barro y admirar la vida cotidiana.

Quinto, mirar o comprar tejidos, cerámica u otros cachivaches en el Mercado Artisonal central.

Sexto, comer un delicioso plato local: un locro picante. Este es un estofado con carne, judías, cebollas, maíz, pimientos y patatas, condimentado con curry, perejil y ayo. Esta sencíllo plato va perfectamente con mucha agua mineral.

¡Séptimo, no lo he hecho, pero lo recomendaría: el día próximo, repetir las séis cosas antedichas!

La vuelta en autóbus es lo mismo, no hay otros caminos aquí… Pero… terminar el sublime día con la bella naturaleza… más no pido.

Ook al is het dan nog vroeg in de namiddag, ik beslis meteen om hier te kamperen en er een "vrije namiddag" van te maken. Ik heb nog niets gegeten, dus bereid ik me een zakjesmaaltijd nadat ik me in het riviertje wat verfrist heb. Volledig gescheiden van de weg door planten en bomen geniet ik van het warme weer (het klimt vandaag tot 28° C) en ik leg me als strandtoerist in het zand te zonnen. Maar aangezien ik toch geen talent heb om stil te blijven liggen als zonneklopper, beslis ik om de fiets eens grondig te kuisen, want door het droge weer is er veel zand en stof op de vitale onderdelen belandt. Tegen de avond sprokkel ik wat hout en maak tussen de stenen een vuurtje voor de gezelligheid. Ik zie condors rondcirkelen op zoek naar een hapje. Het riviertje kabbelt tegen de geluiden van valavond. Krekels, vogels, en onzichtbaar gedierte ritselen in het struikgewas. Wat een zaligheid! Van zodra de zon weg is, wordt het opnieuw koud, zelfs dicht starend naar de vlammen van een vuurtje. De slaapzak wordt dan ook vlug opgezocht en de koude nacht houdt me wakker om naar de sterren te kijken. En wat een magische sterrenhemel! Er zijn wel héél véél méér dan in België. Deze kampeerstek is een geschenk uit de hemel... en het krijgt ook zoveel sterren... en zonder tellen val ik toch in slaap...

Después de la antigua ciudad Alemania busco un lugar para acampar. Me querria ir en bici hasta allí, pero son sólo las dos y decido continuar. Como dejo el pueblo, veo un camino en la hierba. No dudo y veo un lugar fantástico al lado del camino.

No he comido nada, así que me preparo una comida en bolsa, después me refresco a orillas del río. La temperatura sube hasta veintiocho grados y me pongo en la arena para tomar el sol. Pero, no soy un rey del sol, una persona a quien le gusta quedarse tendido silenciosamente. Así que comienzo a limpiar la bicicleta, porque los componentes esenciales están polvorientos por el tiempo seco.

Hasta la cena recojo leña madera y enciendo un fuego entre las piedras. Los cóndores circulan. El río murmura contra las ruidos de la noche. Los grillos, los pájaros y los bichos invisibles susurran en el matorral. ¡Qué buen tiempo! Desde que el sol disaparece, hace mucho frío. En el saco de dormir veo las estrallas. ¡El mágico cielo nocturno está sembrado de estrallas! Hay mucho mucho más aquí que en Bélgica! Este lugar para acampar es un regalo del cielo.

Vandaag gaat de tocht door de Quebrada de las Conchas. Eerst klim ik nog door bebost gebied. Een bus met vervuilende zwarte rook vergast me bijna (zie foto). Hoe hoger, hoe minder groen. Bomen worden struiken, struiken op het rode gesteente, met af en toe cactussen, worden ichú (harde grassoorten) en tenslotte rest er enkel steengruis die van de dramatisch gevormde bergen is gerold. Hoog boven de brede kloof kronkelt de stijgende weg langs verschillende bezienswaardigheden. Het begint met El Garganta del Diablo ("de keel van de duivel") en het mooie Anfiteatro, waarin de stemmen versterkt door echo's naar boven geslingerd worden.

Het fietsen wordt zwaar door een hevige tegenwind. Het is vooral door de wind dat de fietstochten hier niet te onderschatten zijn. Ik had tijdens mijn voorbereiding gelezen dat de bergen niet zo steil zijn en daarom dacht ik dit het Andesgebergte gemakkelijker zou fietsen dan het jongere en dus steilere gebergte in Noorwegen. De wind is hier echter een grote spelbreker en maakt de fietstochten enorm lastig. Ik ervaarde het meestal zo: na 20 kilometer klimmen tegen berg en wind begin je het te voelen, na 40 kilometer stijgen ben je doodop, maar dan moet je dikwijls nog eens loodzware 20 kilometers bergop fietsen om een slaapplaats te vinden. En de windrichting is hier onvoorspelbaar! Bijna iedere voormiddag had ik met wind, bijna iedere namiddag tegen wind. En windstil is het nooit op de fiets... Het is dus alsof je iedere dag tegen een muur rijdt.

De quebrada is 30 km (...lang als het tegen wind, wellicht kort als het met wind is). Het gesteente kleurt grijs, groen, oranje, rood, purper, okergeel, beige, kaki, vuilwit en dan vergeet ik nog al die kleuren die ik geen naam kan geven. Mochten er hier indianen geweest zijn, dan spraken zij wellicht in kleuren die wij niet kennen! Maar van bewoning is hier geen sprake. Ik passeer dan wel El Fraile en El Sapo (de monnik en de pad), maar dat zijn de geologische verschijnselen die zich miljoenen jaren geleden hebben gevormd. Zo ook La Yesera (de schaal) met zijn grijsgeel gesteente en Los Loros (de papegaaien), waarbij mijn Spaans maanden later wel verbeterd is zodat ik nu een vertaling kan geven... Halfweg passeer ik een man die met een lama een plekje langs de weg ingenomen heeft en er enkele truien, vazen en potjes tracht te verkopen. Er stopt een wagen om foto's te nemen van hun gezin met de lama tegen een prachtig landschap. Een ideale achtergrond om wat te eten en te kijken en deze foto (zie hiernaast) te nemen. 

Op het einde daal ik af met de machtige Sierras de Carahuasi. Steenformaties zijn hier geërodeerd en gevormd door prehistorische regenorkanen tot Los Castillos (de kastelen) en El Obelisco. De laatste 20 daal ik en stijg nog een beetje met vals plat door de Quebrada de Cafayate. Hier razen dikwijls zandstormen en worden er mooie zandduinen (Los Médanos) opgewaaid. Wind is er wel, maar ook veel zon. In de nog warme late namiddag bereik ik Cafayate, de "hoofstad der witte wijnen van Argentinië". Hier ga ik twee nachten blijven, want ik wil genieten van het mooie weer met een lekker wijnje... méér moet dat meestal niet zijn! Bij het hotel Asturias word ik herkend door een Argentijn. Vol enthousiasme en met zijn luide stem haalt hij er enkele andere toehoorders bij en vertelt dat hij me ook in het hotel te Jujuy had gezien met mijn fiets. Ik ben hier al dikwijls aangesproken met de fiets en opnieuw vertel ik even enthousiast over mijn reisweg. Ook dit maakt van reizen een onvergetelijke belevenis. En ook: zo oefen ik mijn Spaans. Ik erken dat ik bij het spreken nog heel wat te leren heb, maar als de Spaanstalige traag spreekt, dan begrijp ik hem perfect. Met een tevreden gevoel van gans de dag wandel ik nog naar het centrale plein van het stadje en overloop bij het vallen van de avond deze schitterende dag. Morgen ga ik wijn proeven en met dat idee val ik in een rustige en diepe slaap.

Hoy, el viaje va por la Quebrada de las Conchas. Primero, subo por la jungla. Un autóbus contaminando con humo negro me intoxica. Cuanto más alto, cuanto menos verde. Árboles se convierten en matas, matas se convierten en ichú y después hay sólo piedras rojas con cactos. Alto sobre el valle ancho, el camino serpentea por las diferentes vistas. Comienzo al Garganta del Diablo y un bonito anfiteatro.

Tengo el viento de frente. Es sobre todo por el viento que el viaje en bici no es a subestimar. Había leído durante la preparación que las montañas no son tan empinadas, pero el viento es un aguafiestas. Experimento normalmente de tal manera: después de veinte kilómetros subir en bici, comienzo a sentirlo; después de cuarenta kilómetros no puedo tenerme y todavía tengo que buscar un hotel pero antes tengo que andar veinte kilómetros más. Normalmente antes del mediodía no tengo el viento, pero después hace mucho viento de frente. Nunca hay un momento sin viento. Todos los días hay un combate contra el viento en lugar de contra el Andes.

La quebrada es treinta kilómetros. La piedra colorea gris, verde, naranja, colorado, rojo, púrpura, ocre, amarillo, beige, caqui, blanco y sobre todo los colores entre ellos. ¡Sí vivieran aqui indios, hablarían en colores que no conocemos! Pero no hay ningún habitante aquí. Paso "el fraile" y "el sapo": son fenómenos geológicos que se formaron hace milliones de años. Así también "la yesera" y "los loros", pero mi español no es suficiente para traducir. En el medio del circuito paso a un hombre que ocupa un espacio a lo largo del camino con una llama. El trata de vender algunos puloveres, jarrones, botes, vasijas, tarros y floreros. Un coche se detiene para tomar una foto de la familia con la llama contra una vista. Para mi, es un fondo magnífico para comer y también tomar una foto.

Al fin, bajo por las majestuosas Sierras de Carahuasi. Formaciones de piedra son afectadas por la erosión y formadas por huracanes y lluvias prehistóricos. Por ejemplo: "los castillos" y "el obelisco". Bajo por los veinte kilómetros finales en la Quebrada de Cafayate. Tempestades de arena pasan frecuentemente zumbando. Dunas de arena (los médanos) cambian a menudo de sitio.

Hoy hace mucho viento, pero también mucho sol. Llego a Cafayete, "la capital de los vinos blancos", bastante tarde. Aquí me quedo dos noches, porque quiero disfrutar del bonito sol y de los deliciosos vinos…. (¡así es suficiente!). En el hotel Asturias soy reconocido por un argentino. Lleno de entusiasmo y en voz alta, recurre a algunas personas y nos dice que me ha observado en el hotel en Jujuy con mi bici. A menudo se dirigen a mi mientras que ando y cada vez cuento entusiasmado de mi viaje. Es bueno para compartir mis experiencias.

Y también: de todos modos me ejercito el español. Hablar español es dificíl, pero si el español habla lentamente, lo entiendo perfectamente. Con una sensación de contento de todo el día, me doy un paseo en la plaza central de Cafayate y me recapito el sublime día. Mañana voy a catar los vinos y con esta idéa me duermo.

Ik wil vandaag Bodega Etchart bezoeken. Ik ben niet meteen de grootste fan om wijnhuizen te gaan bezoeken (anders zou ik al véél meer naar de streek van Reims geweest zijn), maar ik ben benieuwd naar het verschil tussen Frankrijk en Argentinië. Ik ontdek slechts één wezenlijk verschil: de bodega's in Argentinië kunnen enorm groot zijn. Ik koos het prestigieuze Etchart omdat ik wist dat deze wijn geëxporteerd wordt naar o.a. Mexico, Spanje, Griekenland, Italië. Niet zonder reden: want hij kan daar gerust naast de toppers van eigen land liggen omwille van zijn hele goede  prijs/kwaliteitverhouding. Bovendien heeft Etchart een jarenlange traditie (sinds 1850) en heeft hij geleerd de wensen van de mensen in zijn wijnen meesterlijk te integreren. Wijn wordt hier gemaakt door traditionele meesterschap en chemische wetenschap. Een gezellige dame loodst ons door het domein en vertelt in sappig Spaans het verhaal van hoe een klein familiaal wijnhuis uitgegroeid is tot een internationale wereldspeler. Ja, dit huis is mega geworden. Het domein strekt zich uit over vele duizenden (!) hectaren. Michel Torino en Norton hebben ook een grote naam, maar Etchart moet niet veel onderdoen.

Onze groep mag gaan proeven, maar de lieve gids neemt me mee naar nog een andere ruimte en geeft me nog bijkomende en vooral veel technische informatie waarnaar ik eigenlijk ook niet meer luister, maar ik blijf natuurlijk vriendelijk want ik wil toch ook de wijn hier proeven. De proeverij begint braafjes met de klassieke, eenvoudige maar lekkere witte wijnen met de torrontés-druif, wellicht van Gallicië afkomstig. Malbec is de rode typerende druifsoort voor Argentinië omdat hij op grote hoogte zeer goed rijpt (we zitten hier op 1700 m). Ik krijg een combinatie malbec en cabernet sauvignon ingeschonken. Op een bepaald moment vraagt ze me welke ik nog wil proeven. Ik merk op dat het we nog steeds met de voorbije vier proevers bij het "beginnersvat" stonden. Ze lacht helaas niet. Ik stap naar het tweede vat toe en neem enkele flessen ter hand. Ik wil vooral eens die zuivere Malbec drinken. Ze geeft helaas geen kick en wordt weggeroepen door een collega van haar. Die begint met me te spreken en kuist ondertussen de glazen van onze groep. Ze gaat achter de bar staan, roffelt in de onderste kasten en schenkt me een dieprode wijn in. De lieve dame die me rondgeleid had, neemt het van haar collega weer over en begint enthousiast verder te vertellen over de wijnen. Het is een supersympathieke, uiterst rustige vrouw met Boliviaanse roots en we babbelen terwijl ik dus onbewust die 100% Malbec aan het drinken ben (inderdaad, niet meer proeven). Dat merkt ze op en ze haalt in dezelfde kast onderaan nog drie van hun betere flessen te voorschijn. Ik vertel dat dat van het goede te veel zou zijn, dus vraag ik heel beleefd om enkel proevertjes in te schenken. Ze lacht nu wel en we verleggen het verhaal van de wijn naar de dingen des levens. Ze vertelt me dat het vandaag Dia del Amigo is en ze heeft duidelijk een "vriend" voor haar staan. We praten (zij vaak in het Engels en ik meestal in het Spaans) gezellig verder en zien drie opeenvolgende groepen proeven aan het "beginnersvat". Ik weet niet meer precies welke die laatste drie wijnen waren, maar ze smaakten me ten zeerste. Eén van die voortreffelijke wijnen had de Tanat, Malbec én Sauvignondruif in zich en deze was excellent. Ik bedank haar voor haar tijd die ze voor mij vrij gemaakt heeft en zij bedankt mij voor de aangename babbel. Eenmaal buiten merk ik dat de glazen mij toch naar het hoofd gestegen zijn en dat het al na de middag is. Ik heb echter maar één plan meer deze namiddag: onder een palmboom op de plaza in Canto General van Pablo Neruda verder lezen. Ik ga eerst eten in El Rancho, op de hoek van het centrale plein. Een muzikant begint er net gitaar te spelen en zingt enkele ingetogen nummers. Héél mooi. Het restaurant is gespecialiseerd in lokale bereidingen en dus neem ik een heerlijk bereid slaatje en mijn geliefde locro, echt wel een heerlijk voedzaam gerecht en - wat had je gedacht - laat ik dit door een witte Cafayatewijn vergezellen. Ik had gisterenavond aan een reisbureautje gevraagd of ze met een minibusje naar Cachi reisden. Ik was nog maar de tweede geïnteresseerde en vanaf 5 zou deze daguitstap geregeld worden. Bij navraag blijkt dat er vandaag nog niemand geïnteresseerd was, dus hoef ik geen extra dag langer te boeken in mijn hotel. Jammer dat ik de ongeasfalteerde weg langs de Río Calchaquí met prachtige bergzichten en de Quebrada de las Flechas aan mij voorbij zal laten gaan. Heel eventjes overweeg ik met de fiets de 360 km heen en terug... neen, da's zes dagen fietsen met de kans op zes binnen- of buitenbandbreuken per dag... De gedichten van Pablo Neruda lezen is een leuker alternatief.

Después este copioso desayuno voy en bici por la famosa Ruta Cuaranta. Este camino, más de cinco mil kilómetros, corre del norte (de la frontera con Bolivia) al sur extremo (Patagonia). La ruta cruca este país colosal y frecuentemente también los más bonitos parques nacionales. Muchas veces la ruta es de ripio. En este trabo de la ruta está asfaltada, pero los lados son fragmentarios. Al lado del camino hay hectáreas de viñas hasta el horizonte. El majestoso Andes cuida que en esta región ha apenas lluvia. Aquí el sol brilla trescientos sesenta días por año.

Hoy quiero visitar la bodega Etchart. No soy el más grande admirador para visitar bodegas (de otro modo visitaría mucho más Reims), pero estoy curioso de conocer la diferencia entre Francia y Argentina. Descubro sólo una diferencia esencial: las bodegas de Argentina pueden ser enormemente grandes. Escogo la prestigiosa bodega Etchart porque sé que su vino se exporta a Mexico, España, Grecia e Italia.

¡No sin razón! Los vinos de Etchart están al lado de los vinos interiores porque su muy buena proporción precio-calidad. Por otra parte, Etchart tiene una tradición de muchos años (desde 1850) y ha sabido integrar los deseos de los bebedores en sus vinos de manera maestra. El vino está hecho por conocimiento tradicional y la más alta de tecnoloquia.

Una señora sociable pilota nuestro grupito por la bodega y cuenta la historia de como una pequeña bodega familiar ha crecido hasta convertirse en un actor internacional. ¡Sí, esta bodega es mega! El dominio se extiende por una superficie de miles (!) de hectáreas. Michel Torino y Norton tienen una muy grande reputación, pero Etchart es también grande.

Nuestro grupito puede catar, pero la guía me jeva en un otro espacio y me da informaciones adicionales, especialmente muchas informaciones técnicas. No escucho, pero me quedo amable, porque también quiero catar. Comenzamos a catar los vinos blancos clásicos con la rica uva Torrentés. Esta uva es probablemente originaria de Galicia. Malbec es la típica uva negra de Argentina, porque madura bien en las grandes alturas (mil sietecientos metros).

Mi guía me sirve una combinación de Malbec y Cabernet Sauvignon. Me pide que vino quiero catar. Hago notar que los vinos precedentes son principiantes… No le hizo ninguna gracia … Voy al segundo granel y tomo algunas botellas. Quiero catar el Malbec puro. No se ree y es llamada por su colega, que seca las copas. Revuelve en el bar y me sirve un vino profundamente tinto. Mi guía regresa con una risa y continua a contar sobre los vinos.

Es una mujer simpática y tranquilla con origen bolivian. Charlamos un poco mientras que bebo inconscientemente el Malbec puro (¡en efecto beber, no más catar!). Nota que me gusta el vino y pone tres otras botellas más en la mesa. Le digo que es suficiente y pido para servir sólo un poco. Se ríe mucho ahora y desplazamos nuestra conversación del vino a la vida cotidiana. Me dice que hoy es el día del amigo, y como amigos tenemos mucha charla (ella en inglés, yo en español) y veo que yá han entrado tres grupitos para catar.

No sé exactamente cuales son los tres vinos últimos, pero me gustan mucho. Especialmente el excelente vino formado por Tanat, Malbec y Cabernet Sauvignon. Doy las gracias por el tiempo agradable. Los vinos suben un poco a la cabeza… Es yá mediodía, pero tengo sólo una intención este día: leer el Canto General de Pablo Neruda, debajo una palma en la plaza central.

Primero, como en El Rancho, en la esquina de la plaza. Un músico comienza a tocar la guitarra y canta algunas canciones. ¡Muy bonitas! El restaurante está especializado en comidas locales. Tomo una deliciosa ensalada mixta y un delicioso locro. Naturalmente, tomo un vino de Cafayate.

Ayer en la tarde, pregunté en una agencia de viaje sí había un autóbus a Cachi. Yo era el segundo y a partir de cinco personas ponen un autóbus. Hoy tampoco nadie más ha preguntado, por lo tanto, no es necesario reservar una extra noche en el hotel. Qué lástima que no pueda tomar el camino sin asfaltar al lado del Río Calchaquí con magníficas vistas a las montañas y a la Quebrada de las Flechas. Por un momento pienso en ir en bici los trescientos sesenta kilómetros, pero no: seis días en bici con seis averías por cada día… leer los poemas de Pablo Neruda es una alternativa muy interesante.

Quilmes. Nationaal bier van Argentinië (je kunt niet naast hun reclameborden kijken). Dat is het eerste antwoord van de Argentijn. Het tweede antwoord is de belangrijkste precolumbiaanse archeologisch openluchtmuseum op een kleine 50 kilometer van Cafayate. De Diaguita indianen bouwden hier wellicht nog voor de 9e eeuw na Chr. deze site. Een 5 km lange en lastige stoffige zijweg van de RN 40 brengt je naar deze schitterend gelegen plek. Onderweg stopt een auto uit de andere richting. Een oudere man uit Mendoza draait zijn raampje open. Hij is op vakantie en het is zowaar de vierde keer dat hij me ziet! Hij zag me langs de wegen fietsen ter hoogte van Humahuaca, Tilcara en Salta en nu hier. Zijn vrouw biedt me wat te drinken aan. Hij feliciteert me met de prestatie en tegen hem is het - ook al is het dan toeristische praat - wél gezellig babbelen. De Argentijnen zijn een heel vriendelijk volk, benieuwd naar het hoe en waarom een Belg in dit land wil komen fietsen en reizen. In één zin samengevat: de cultuur, de natuur en de mensen maken deel uit van een typische Zuid-Amerikaanse sfeer die me enorm boeit. Zo vind ik het plots ook geen toeval meer dat ik de buitenlandse toeristen ontwijk. Zij horen niet thuis in dit plaatje.

De archeologische site begint aan de voet van de Sierra de Quilmes en loopt verder haar flanken op, zodat het voor schitterende beelden zorgt. Er zijn sporen van bewoning teruggevonden tot 3.000 v. Chr., maar het complex zelf werd in de 9e eeuw door een 5.000 indianen gebouwd ter verdediging van rivaliserende clans. In het kleine begeleidende museum vindt je o.a. gesofisticeerde wapens zoals een boleadores om stenen mee te slingeren. De huizen werden deels in de grond gegraven en afgebakend met een stenen muurtje. Er werden vruchten, bonen, aardappelen, maïs en pompoenen gecultiveerd. Er heerste een sociale hierarchie: hoe hoger je woonde, hoe meer status, dus hoe dichter bij de goden. De inca's hebben ze lange tijd weerstaan, maar in de late 15e eeuw pasten ze zich toch aan. Zoals steeds integreerden de inca's hun eigen geloofsbelijdenis met de lokale rituelen. De aanvallen van de Spanjaarden hebben ze lange tijd kunnen weerstaan, maar in 1668 werden ze dan toch overwonnen. Ze stapten van hier tot in Buenos Aires en daar is nog steeds een wijk naar hen genoemd: Quilmes. De laatste afstammeling van de Diaguita stierf daar in 1812. Ik wandel door de gerestaureerde site en geniet van een stralende zon en het zicht op de site en de wijde omgeving. Je kunt hier ook overnachten in een mooi klein (en laag) hotel, dat trouwens een gebouw is van Héctor Cruz, de bekende Argentijnse beeldhouwer en kunstenaar.

Het is nog maar 15 uur en ik beslis om verder te fietsen. In het begin is het een heel rustige platte weg waar tientallen condors boven mijn hoofd cirkelen. In de verte zie ik iets heel eigenaardigs: het lijkt op mist of een laaghangende wolk of misschien is het de luchtvervuiling. Het komt ook steeds dichter, het wordt donkerder en het gaat harder waaien. Plots bevind ik me in een kleine zandstorm. Storm is een groot woord. Het is meer een zand-wolk die zijdelings over mij heen waait. Het waait wel vlug over, maar het blijft wel waaien daarna. De weg gaat weer stilletjes naar boven, maar de wind is opnieuw de hindernis die overwonnen moet worden. Ik bereik Amaichá del Valle waar Hector Cruz een prachtig gebouwencomplex gezet heeft waarin een prachtig museum ligt. Het is al tegen 17 uur, maar ik heb nog tijd om het te bezoeken. Ik zie er prachtige dingen en gans het concept van het museum is schitterend. Zo heeft Cruz in het voorlaatste van vier gebouwen zijn eigen creaties gemaakt, gebaseerd op archeologische vondsten, maar dus artistiek gemaakt in de 20ste eeuw. Dat maakt dat deze replica's blinken en schitteren zoals de originele vondsten honderden jaren geleden al gedaan hebben. Cruz maakte ook wandtapijten met taferelen uit het dagelijkse leven en schilderde mooie doeken die in het laatste gebouw hangen. Zéér mooi. Ondertussen is het na 18 uur geworden. Ik rij verder met de fiets, wetende dat er geen dorp meer op de kaart ligt voor de volgende 50 kilometer. Mijn ogen zoeken zonder resultaat tussen de met stenen bedekte velden naar een kampeerplekje. Gelukkig kom ik weinige tijd later in Ampimpa terecht, een dorp van nauwelijks 20 huizen, en toch ook een (helaas) gesloten winkeltje. Ik klop aan (een bel hebben ze hier niet) bij de buren. Ik vraag aan de oude vrouw of ik hier voor haar huisje mijn tent mag zetten. Geen enkel probleem. Ze wandelt naar een paar huizen beneden en even later komt een jonge vrouw het winkeltje open doen. Jawel, voor mij en mij alleen! Ik koop er een yoghurt, wat fruit en een fles water en fanta voor de tocht van morgen. Zij is in haar nopjes omdat ik heel wat koop. Er komt nog een jongen binnen sluipen en die mag nog een snoepje kopen. Het winkeltje gaat dan weer dicht en de duisternis zal weldra vallen. Ik bereid me een gerechtje op het gasvuurtje. Enkele mensen van het dorp komen me gade slaan en hebben op afstand zichtbaar genot. Ik vermoed dat ze dit nog niet meegemaakt hebben hier... Ik overloop nog eens een paar foto's van de dag en ga dan slapen in een nacht die bijzonder zacht zou worden.

Op het hoogste punt sta ik bij El Infiernillo (kleine hel). Zo kun je de beklimming ook noemen. Er staan hier zowaar nog huizen te midden van de ruige natuur. De bewoners hoeden er hun lama's en schapen. Dat is wellicht het enige wat ze hier kunnen doen!

De afdaling naar Tafí del Valle is ijzig koud en door de snelheid lijkt het alsof mijn vrieskoude vingers ieder moment van mijn handen kunnen vallen. In het stadje boek ik een hotel uitgebaat door een aangename wat oudere man die zelf eigenhandig de verwarming komt herstellen in de kamer. De fiets krijgt zelf ook een kamer! Ik wandel door het stadje dat eigenlijk niet meer is dan een drietal hoofdstraten die vol staan met marktkraampjes en restaurants. Gaucho's te paard rijden er de stad buiten naar hun casa, finca of estancia. Enorm lekkere kazen zijn hier de lokale specialiteit en ik laat me graag daarvan met de nodige proefstukjes overtuigen door een gezellige vrouw in een klein kaasstalletje. Ik zie enige tijd later in een jeugdcafé dat iedereeen voor de televisiebuis zit omdat hun nationaal elftal een match speelt. Bij de rust is het echter nog steeds 0-0 en dus laat ik het voor wat het is en wandel terug naar het hotel waar ik nog een zakgerechtje klaar maak. Kamperen in de buitenlucht zal ik de volgende dagen niet meer doen. Morgen daal ik af naar Tucumán en dat is het eindpunt van mijn fietsreis door Noordwest-Argentinië. Het is trouwens ook heel wat makkelijker de afwas te kunnen doen in een hotelkamer. Met de gedichten van Neruda val ik in slaap. Ze beginnen inderdaad ook wel wat te vervelen. Het is een kanjer van een boek en met de vele politiek-historische teksten heb ik geen doen. Zo lang Neruda over de algemene geschiedenis schrijft (de eerste vijf hoofdstukken vooral) blijft het boek boeiend en aangename lectuur. Neruda's schrijfstijl kan ik ten zeerste appreciëren. Maar in de latere hoofstukken ken ik dikwijls de voorgedragen figuren en vooral hun context niet. Het ligt dus niet aan het boek, maar aan de lezer...

Ik keer terug naar de hoofdweg waar de weg zich slingerend naar beneden werpt door een fantastisch mooi bebost landschap. Aanvankelijk is het nog lage begroeiing maar het wordt een dicht bebost tropisch woud op de flanken van de Sierra de Aconguija. Er staan kleine lemen huisjes van waaruit opnieuw muziek te horen is en waarbij de gezinnen huishoudelijke taken uitvoeren (de was uithangen, het eten klaarmaken, een auto of fiets herstellen) en speelse kinderen op de stoffige wegjes langs de hoodweg. Na een bocht lig ik bijna plat van het lachen. Temidden van al dat natuurschoons en die enkele huizen staat dit verkeersbord (zie foto)!

De weg volgt de loop van het beekje dat al vrij snel een snelstromende rivier wordt die voor idyllische beelden zorgt. Ik hoef nauwelijks te trappen en het fietswerk beperkt zich tot het remmen op deze bochtige hellingen. Het hoge droge steppelandschap tovert zich om in een schitterend bebost Selva Tucumana waarin ik naar beneden snel. In geen tijd fiets ik door deze jungle naar een picknickplaats (El Indio) waar een massa volk zich op deze mooie dag ophoudt. Ik rij dan maar meteen door en geniet van de schitterend natuur.

Door het zien van al dat moois, twijfel ik even om nog eens te kamperen, maar door het gemak en de snelheid van de afdaling ben ik in geen tijd door het gebied en kom ik in een  lager gelegen en minder interessant gebied. Eerst is het nog heel mooi doordat suikerrietvelden en fruitplantages tegen de verre achtergrond van de hoge Andes een machtig mooi gegeven is. De zon straalt ook volop en de koude begintemperaturen zijn nu gestegen tot een stuk boven de 20° C. In koerstruitje fiets ik het vals plat (naar beneden) richting Acheral, waar ik de drukke RN 38 oprij richting eindbestemming. Langs de 50 kilometer lange, steeds drukker wordende, rechte en dus saaie baan is het gevaarlijk koersen, want ik drijf de snelheid wat op en voel me in een supervorm. Er liggen tot de horizon reikende suikerrietvelden. Daartussen liggen 3 industriële woon- en werkgebieden die op regendagen wellicht tot depressie zouden leiden. Gelukkig voor de inwoners regent het hier zelden... Het vele en wonderlijkschone moois van de voorbije weken is definitief voorbij. San Miguel de Tucumán is in de verte nog niet te zien. Op 15 kilometer wordt de weg opnieuw geasfalteerd en het laat er geen twijfel over bestaan dat ik na een kleine 1420 km (waarvan een dikke 1000 km met de fiets) een eindhalte bereik op mijn fietsvakantie door Noordwest-Argentinië en ik zet een "eindsprintje" in met een gemiddelde snelheid van vermoedelijk boven de 25 km/uur.

Tucumán is duidelijk een van de grotere steden van het land en na tweemaal de weg vragen vind ik toch nog vrij gemakkelijk het centrum waar ik een goed hotel boek en even later nog de stad in wandel voor een eerste en bemoedigende verkenning.

Het is nu 10u30 en ik haast me terug naar het centrum voor een vluchtig stadsbezoek van een kleine vier uur. San Miguel de Tucumán is best aardig! De Plaza Indepencia is een schitterend centraal plein als startpunt. De toeristische dienst heeft er ook moeite gedaan om een historische route uit te stippelen. Een mooie kathedraal staat wat verdrongen op de hoek van het gezellige plein met oude lantaarns. Maar de Casa de Gobierno overheerst dan weer met een schitterende façade. Het kleine maar schitterende Casa Padilla, een van de vele typische chorizo-huizen (worstenhuizen) waarin een deftig museum ligt is echter gesloten. Worstenhuizen zijn niet breed aan de voorkant, maar een heel aantal kamers liggen erachter verborgen. Het folkloristisch museum sla ik over want het is mooi weer en ik wil eerder door de stad wandelen en genieten van de mooie gebouwen. Zo is bv. het postgebouw een schitterend staaltje van de 20e eeuw (1930) en staan verder glorieus het Teatro San Martin, het Casino, de Legislatura en vele andere gebouwen waarin meestal nu een bank is gevestigd.

Ik eindig met één museum in het Casa Histórica de la Independencia waar we normaalgezien geen foto's mogen nemen (iets wat ik geniepelijk toch doe). Het is vooreerst een prachtig adobe gebouw uit het einde van de 18e eeuw. Het was in dit huis dat Argentinië haar onafhankelijkheid van Spanje verklaarde en haar eerste congres hield. Jazeker, het is niet in Buenos Aires, maar in deze stad dat de roots van politiek Argentinië liggen. Ook voor de Spanjaarden was Tucumán vanaf het prille begin van de kolonisatie een van de belangrijkste steden. Op het einde van de 19e en de volle 20e eeuw ging het bergaf met deze stad en het is pas sinds een twee of drietal jaar dat met alle mogelijke middelen het imago van de hoofdstad van weleer weer opgekrikt wordt. En terecht! Het is een aangename stad om een volle dag (of zelfs twee) te blijven, maar de bus staat voor mij straks aan de terminal, dus haast ik me daarheen. Een politievrouw vraagt streng of dit wel mijn fiets is, terwijl ik het slot rond de fiets en de bagagezakken wegneem. Uiteraard, zeg ik, terwijl ik mijn sleuteltje toon en met de juiste cijfercombinatie de andere sloten open krijg. Haar peso valt meteen en tegelijkertijd verschijnt ook een glimlach en zegt dat ze er over gewaakt heeft tijdens mijn stadsbezoek. Ik dank haar hiervoor en geïnteresseerd vraagt naar mijn reiservaringen in dit land. Ik moet er voor jullie lezers geen tekening meer bij maken hé...

De bus vertrekt stipt en ik krijg een prachtig plekje op de eerste rij op de bovenste verdieping van de dubbeldekker. Ik kan er nog prachtige foto's nemen van de pampa met zijn suikerrietvelden en zijn verkeersgewoonten. Zo snellen paard en kar ook over dezelfde weg als de bus met een snelheid van zeker 100 km/uur. De wegen zijn slechts tweevaksbanen, maar de goede chauffeur steekt vrij regelmatig een kar, tractor, oude Ford pickup, vrachtwagen en tientonner over (zie foto's bij dag 21). We krijgen een avondmaal aangeboden in een wegrestaurant maar de opgelegde schnitzel smaakt enkel met een serieuze portie ketchup... Er zijn twee films die ik niet ken in het aanbod. Af en toe kijk ik ernaar (het is een komedie en een film over de oorlog in een Afrikaans land) en verder lees ik de reisgids met het eerste hoodstuk over mijn volgende bestemming...