5-6 april 2008
Ronde van Vlaanderen, België
 

Praktische regelingen

Inschrijving:
Voorafinschrijving via Lotto Cycling Tour
voor de tocht van 140 km: 
- praktische info
- parcours

Voorbereiding en verslag                                       

DAG 1 : 5 april 2008

De dag vóór de profs de Ronde van Vlaanderen rijden, organiseert Lotto Cycling Tour een parcours vanuit Brugge (260 km) of vanuit Ninove (140 of 75 km). Ergens in februari beslis ik daar eens aan mee te doen en opteer voor de 140 km. Door de hele drukke maand maart heb ik nauwelijks kunnen trainen. Hieronder mijn sportoverzicht van begin 2008.

Beetje te weinig om goed te zijn, maar ik voelde op zaterdag 29/3 (met redelijk veel wind) wel dat ik vrij goed zit met zo weinig training. Vrijdag 4/4 begint het om 20 uur te regenen. Omstreeks 22u30 ga ik slapen. Zaterdag 5/4 nog voor 4 uur schiet ik wakker, ik neem de tijd om te eten, de krant te lezen en een verkwikkende douche te nemen en omstreeks 6 uur vertrek ik met de auto naar Ninove. Het wegdek ligt nu nog nat, maar het regent niet. Ook in de krant denken ze dat het misschien niet zal regenen...

140 km én 15 hellingen én iets meer dan 6 uur later heb ik een vrij goed parcours gereden, al zeg ik het zelf.

Hier het verslag:

Uit Ninove geraken is nog wat langzaam maar eenmaal op de binnenbanen halen we een gemiddelde van iets meer dan 25 km/u. Na 31 km fietsen komen we op de Molenberg, waarvan de kasseien niet goed liggen, maar slechts 7% stijgt. Ik voelde me uitstekend op deze kasseiberg die er door de vannacht gevallen regen gletsig bij ligt. We zitten in een magnifiek fietsgebied, de lucht is grijs, het wegdek nat, maar het blijft (voorlopig) droog weer. Negen kilometer later zitten we op de Wolvenberg. We stijgen er mee 50 meter over 650 meter en opnieuw zit ik hier goed. Deze asfalten heuvel is ook wel op mijn maat gesneden. De bevoorrading vooraleer we met het betere klimwerk starten, is in een schoenenfabriek en de peperkoek, banaan en appel softdrink doen deugd. Tien kilometer later komt de klassieke Kwaremont, veel volk aan 't fietsen en doordat een Hollander in een kassei bijt, waarvoor hij zich netjes verontschuldigd, moet een gans groepje en mezelf even voet aan de grond zetten. Het ligt langs de zijkanten te glad om terug te starten, maar na 10 meter fiets ik weer naar boven. Ook hier in prima vorm. De Paterberg ligt niet ver en zelfs bijna droog en ik geraak probleemloos en zelfs sterk naar boven. Ik hou van dit heuveltje - de kasseien liggen er goed, en het is er eentje van erop of eronder. Vandaag ben ik beresterk en dus zal na de Koppenberg, "de bult van Melden", moeten blijken of het vervolg van de rit haalbare kaart is. Jammer genoeg begon het te regenen een paar kilometer vóór deze klim en dus halfweg zie ik dat we zullen moeten stappen, temeer daar een koppel fietsen in elkaar gehaakt is en tweederde van de kasseiweg in beslag nemen. Het was zalig om zien hoe de stappende wielrenners plotseling plaats ruimden voor een oudere man die wel nog aan het fietsen was en hem onder aanmoedigende begeleiding naar boven schreeuwden. Achter de Koppenberg heb ik honger en dorst en ga ik een lager tempo rijden tot de kasseistrook van de Steenbeekdries. Met mijn trekfiets durf ik hier wel wat sneller gaan dan de wielrenners. Het afdalen op de kasseistrook is gevaarlijk want in erbarmelijke toestand (ik bedoel de weg). De klim zelf is plezant... als het droog is. Nu gaat het mij nog redelijk, maar de regen is een spelbreker. Op de Taaienberg zit ik fantastisch goed en ga met een grote versnelling over heel wat wielrenners. Ik had ook wel een geluk met een auto die het groepje wielrenners voor mij stil deed staan op het steile stuk in het begin van de klim, terwijl ik op de trappers kon blijven en naar boven kon trappen eenmaal de auto voorbij. Het is ook wel een berg die ik heel graag fiets: eerst een kuitenbijtend stukje en dan op groter blad vooraan verder. De asfalten Berg ter Stene is 1 km lang en niet zo steil, maar ik merk dat het niet meer zo vlot gaat als op de vorige bergen. Op de Leberg begin ik me te storen aan het feit dat ik kletsnat ben en daardoor klim ik niet met de doen van tevoren. Ik heb me niet voorzien op regen, ik had vanmorgen echt het idee dat het wel grijs zou zijn, niet te warm, maar dat er geen regen zou vallen. Verkeerd ingeschat, heel verkeerd, want het heeft dus geregend van voor de Koppenberg tot eind, of dus voor meer dan de helft van het parcours. Ik ben dus eerder psycholisch geknakt dan fysisch: de benen willen wel, maar het hoofd staat er niet naar. De Berendries heeft een lange aanloop waarop ik nog vrij goed zit, maar waar ik op het steilste stuk naar het kleine blad moet. Vanaf nu zou ik niet meer regelmatig fietsen: op bepaalde klimstukken ging het goed tot beter, op het traject tussen de bergen heb ik recuperatie nodig. Want ik voel dat een krampaanval mogelijk zou zijn, maar deze recuperatie is een goed verdedigingsmiddel. De Valkenberg ga ik bij droog weer zeker eens opzoeken: hij moet me liggen, maar nu had ik het er toch behoorlijk moeilijk mee. Op de Tenbosse gaat het dan weer beter. Logisch, want een echte helling kun je dit niet noemen. De Eikenmolen is ook eentje om in te kaderen, een lange aanloop en dan eventjes behoorlijk steil in de laatste fase. Ik dacht dat het nu nog 40 km zou zijn, maar het blijkt er maar 25 meer te zijn. Dat is een meevaller. Ik had op de laatste bergen mij een beetje ingehouden, enerzijds omdat ik een aankomende kramp wou vermijden, anderzijds om het feit dat het nog niet gedaan zou zijn. Op naar dé Muur. Raak ik daar nog op? Ik zit vrij goed in het begin op het asfalt voor de Vesten, ik steek vele mountenbikers over en wielrenners die wellicht straks héél blij zijn dat het gedaan is. Op een stukje na bocht drie of vier moet ik er evenwel af. De benen wilden niet mee. Vijf meter verder stap ik wel weer op en ga dan tot het kapelletje. Dit is echt wel een muur, op dit moment, na 125 km, met al 60 kilometer gietende regen. Heroïsche heldendaad, zo beschrijven we onze prestatie, hoewel ik vooraf dacht dat het veel erger zou zijn. Ik dacht dat ik écht zou afzien. Het was wel moeilijk, maar afzien in het circuit heb ik niet gedaan. Eerder afzien door de weersomstandigheden en het feit dat ik daar niet op gekleed was. Ook de gedachte dat ik geen reservekledij had meegenomen... tja, het was dan ook wel echt wel vroeg vanmorgen en het is de eerste keer dat ik deze Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen mee fiets... Op de laatste Bosberg van de dag schakel ik naar een gemakkelijke versnelling en fiets op vrij regelmatig tempo naar boven. Nog 12 km en we zijn terug in Ninove. Een saai stukje weg en de laatste vijf kilometer ben ik nu ook wel fysisch op het eind van mijn Latijn geraakt. Ik kom haast 'slecht' van koersende toeristen, alsof ze een prijs kunnen winnen... Ken je het verschil tussen een wielrenner en een fietser? Een wielrenner geniet van het koersen, een fietser geniet van het fietsen. Ik behoor tot de laatste categorie, voor mij is het leven / het fietsen géén wedstrijd. De finish laten wij dus links liggen en we rijden meteen naar onze auto's.

Over deze eerste deelname ben ik héél tevreden. Ik heb beter gepresteerd dan gedacht, ik heb er echt en zelfs heel veel van genoten. En ik was wel blij dat Gerd mee was om wat info te geven over het parcours en de bergen en dat we al babbelend vlot door het circuit zijn gefietst. Alleen fietsen zou een ander verhaal zijn, zeker weten! Het is dus voor herhaling vatbaar en mij zien ze alvast volgend jaar terug!

Ik heb er even aan gedacht om me in te schrijven voor de Vanpeteghem Classic, maar ik ga me voor dat geld een fietskaart kopen van de Zwalmstreek en af en toe mijn auto daar gaan parkeren om een fietsritje te maken. Is veel plezanter dan de wielerclubs te zien koersen à iets meer dan 30 km/u tussen de hellingen en boven op de helling terug te zien. In the end, we're all the same...

Klik hier voor een paar foto's van mij en tik mijn stuurnummer "4438" in...

DAG 2 : 6 april 2008

De profs aan het werk zien, naar jaarlijkse gewoonte rijden we daarvoor naar de Kwaremont. Door het slechte weer beslissen we daar niet heen te gaan en kijken we via de kabel naar het verloop. De wielrenners hebben betere weersomstandigheden gehad dan wij gisteren. Sterke prestatie van Devolder, verdiende winnaar.

Ondertussen ziet mijn sportgrafiek er ook iets gezonder uit, dankzij de bulten van "Vlaanderens Mooiste":

Laatste wijziging: 6 april 2008