Boer Joël en zoon Mark pronken met hun Filippijnse vrouwen in

JAMBERS, 10 JAAR LATER

ZE ZIJN HEEL GOED

“Ik heb het nog gezegd tegen Paul Jambers : ‘Er zit met Lisa een nieuw duifke op het dak, op dat van mijne zoon deze keer.  ’t Is te hopen dat ze niet wegvliegt, zoals mijn eerste Filippijnse’.”  ‘Jambers, 10 jaar later’ voert vanavond voor de derde keer in 11 jaar Joël Martain en zoon Mark, uit Zillebeke, op.  Twee West-Vlaamse keuterboeren gingen hun liefde, na de dood van Marks Vlaamse moeder, die op haar 43^ste aan maagkanker stierf, op de Filippijnen zoeken.  “Pa en ik boekten in Vlaanderen geen succes”, zegt Mark.  “We hebben vaak advertenties geplaatst, maar zodra een afspraak dichterbij kwam, belden de vrouwen aff met snoezen als : “Ik ben er niet klaar voor”, “Ik ben ziek” of “Mijn auto wil niet starten”.  Het was altijd iets.  Met de Filippijnse vrouwen is dat anders.”

Joël Martain verscheen tien jaar geleden voor het eerst op het scherm in een Jambers-uitzending over “Mannen met exotische vrouwen”.  De West-Vlaamse landbouwer, die er een bijwijlen platvloers en expliciet seksueel taalgebruik op nahoudt, had destijds al twee relaties achter de rug.  Zijn Vlaamse vrouw stierf aan kanker.  Zijn eerste Filippijnse vrouw, die hem een kind schonk, bolde het kort na hun huwelijk af.

Vorig jaar kon de kijker kennis maken met Lydia, zijn nieuwe Filippijnse echtgenote, die op het einde van de uitzending in tranen uitbarstte toen Joël, de vader van hun zoontje Joël junior,  de woorden “liefde is seks” in de mond nam.

Maar een jaar later blijkt het gezinnetje op de hoeve in Zillebeke nog altijd compleet.  Meer nog, de familie is uitgebreid, want na boer Joël heeft ook zoon Mark op de Filippijnen de liefde gevonden.

POETSEN EN KOKEN

“Ik ben blij dat mijn zoon op zijn 36^ste nog op zijn pootjes is terecht gekomen”, zegt pa Joël.  “En nee, ik vind het niet vreemd dat hij zijn vrouw ook zo ver is moeten gaan zoeken.  Mark heeft nooit verstand gehad van de vrouwen.  Hij is altijd te braaf geweest, durfde in zijn puberjaren niet dansen of rondspringen.  Tja, wie de vrouwen niet zoekt in zijn apenjaren heeft later nu eenmaal minder succes.  “Ik heb jaren in Vlaanderen naar de ideale partner gezocht”, spreekt Mark zijn vader tegen.  “En ik ben wel veel uitgeweest, maar het is nooit op een relatie uitgedraaid en daarom heb ik Lydia ingeschakeld naar mijn zoektocht naar een vrouw.  Ze had drie adressen van vriendinnen op de Filippijnen.  Het adres van Lisa, een jong meisje zonder kinderen.  Een dik jaar hebben we mekaar geschreven.  Ik vertelde haar dat ik op zoek was naar een vriendelijke, lieve, die thuis voor mij wilde poetsen, koken en wassen.  Die, kortom, goed voor me wilde zijn.  Ze mocht best een beetje mollig zijn.  Niet té dik natuurlijk, en niet té zelfstandig.”

Foto’s werden uitgewisseld en voor Mark was er geen twijfel meer.  “Lisa zag er goed uit op foto.  Maar verliefd was ik nog niet.  Pas toen ik haar op  december  2002 op de luchthaven van Manila in mij de vonk overgesprongen.  Ook bij haar ?  Geen idee.  Ze was verlegen, beschaamd.  Toch heeft ze geen seconde getwijfeld toen ik haar ten huwelijk vroeg.  Op 3 januari zijn we getrouwd.  Of ze me echt graag zag op dat moment ?  Ik heb me eigenlijk nooit afgevraagd waarom ze mijn vrouw wilde worden.  Omdat ik haar ben gaan halen, zeker ?”

WEGLOPEN

Mark bleef vier maanden ter plekke om Lisa’s documenten te regelen en kwam begin april alleen terug naar België.  Op 19 mei werd Lisa op Zaventem hartelijk onthaald door Mark, Joël, Joël Junoir en Lydia.  “Lisa mist haar familie.  Maar ze is heel goed voor mij.  Ze doet haar best, zoals Lydia.  En nee, ik heb geen schrik dat ze straks wegloopt.  Als ze dat wil, kan ik haar toch niet tegenhouden.”

VTM, 22.05u

04/09/2003

Bron : Laatste Nieuws van donderdag 4 september 2003

Archief - Home