Toen tijdens de burgeroorlog Servische troepen in Bosnische dorpen binnenvielen, sloeg een groot deel van de bevolking op de vlucht. Enkel de ouderen en zieken bleven achter. Sinds de oorlog voorbij is, keerden vele families in de mate van het mogelijke terug. Zo konden hele families herenigd worden. Velen keerden echter niet terug omdat ze omkwamen tijdens de oorlog of een nieuw bestaan vonden in West-Europa. De ouderen uit deze families bleven eenzaam achter. Ze genieten geen overheidssteun en overleven in erg armoedige omstandigheden in haast onbewoonbare huizen (eerder hokken of stalletjes). De bewoners zijn volledig aangewezen op externe hulp. 

Het voedselpakket dat ze elke week krijgen van de Amerikaanse kloosterzuster Muriël is voor velen het enige menselijke contact dat zij in een hele week hebben. Daarom wil zuster Muriël voor deze bejaarden een tehuis bouwen waar zij de laatste maanden van hun leven een bed, voedsel, verzorging en vriendschap krijgen. De bouwvergunning voor dit project geraakte echter niet tijdig afgeleverd. Daarom hielden we ons bezig met het opknappen van een aantal huizen en met voorbereidende werken voor de bouw van een prefabhuis.

Hieronder staan een aantal foto's van ons werk. Meer kan je ook nog lezen in het verslagje dat ik schreef over dit bouwkamp.

Op deze bouwwerf bestond het werk uit voorbereidende werken voor de bouw van een prefabhuisje. Het huisje was bestemd voor twee zussen wiens huisje zo vervallen was dat gewone herstelwerken niet meer mogelijk waren. Wij hielpen onder meer met het betonneren van een waterreservoir en een septische put in samenwerking met de lokale aannemer Blago en zijn broer.

Op de linkse foto kan je het eindresultaat zien: een mooi, perfect afgewerkt prefabhuisje. Als je het mij vraagt, zijn die twee zussen met hun gat in de boter gevallen met zo een keurig huisje. Een wat triest detail bij de werken op deze bouwwerf is dat we op een dag na het werk een auto-ongeval hadden bij het verlaten van de oprijlaan. De oprijlaan was immers erg slecht gelegen in een bocht met haast geen zicht op het aankomend verkeer. De baan kruisen was hier steeds een dubbeltje op zijn kant. Die bewuste dag hadden we echter geen geluk. Er kwam een auto met erg hoge snelheid aangereden net toen Luc op de weg kwam. De auto kon niet meer stoppen en in een reflex gaf Luc nog volle gas om toch nog de weg te proberen oversteken. De botsing was hevig maar gelukkig kwamen wij er met de schrik van af. De auto was er helaas slechter aan toe en moest opgetakeld worden en naar België teruggesleept worden. Bovendien kwam er nog een staartje aan deze aanrijding. De politie werd erbij geroepen en door één of andere kronkel van het Bosnisch recht, moest Luc zich nog gaan verantwoorden bij de rechter. Aangezien ik in de passagierszetel zat, werd ik als getuige opgeroepen. Het was een wat vreemde bedoeling: de rechtszaal was gewoon het bureau van de rechter en bovendien duurde de hele zaak uren onder meer doordat alles van het Servo-kroatisch naar het Engels moest vertaald worden en alle mogelijke betrokkenen werden opgeroepen gaande van de agent die het ongeval was komen vaststellen tot de andere bestuurder en een getuige. Ik kreeg onder meer de opdracht de situatie van het ongeval te schetsen wat door mijn legendarisch gebrekkig tekentalent bijna nefaste gevolgen had. Gelukkig was de uiteindelijke uitspraak van de rechter positief voor Luc.

Het leukste werk was ongetwijfeld om de huisjes van de oude mensjes op te knappen. Kleinschalig maar met des te meer resultaat: een fris laagje verf, een nieuw gegoten vloertje of gewoon een grote schoonmaak kunnen wonderen doen. Bouworde zou dat meer moeten doen. Voor vele projecten geldt immers dat je vervoerskosten alleen al hoger liggen dan de waarde van je werk indien dat zou uitgevoerd worden met lokale arbeidskrachten. Maar met dit type van werk doe je veel meer dan het praktische werk alleen. Je laat een lokale dorpsgemeenschap zien dat jonge westerlingen zich om hen bekommeren. Voor vereenzaamde bejaarden die leven in erg armoedige omstandigheden is dit teken vaak meer waard dan het werk dat je daar effectief geleverd hebt. 

Als dank kregen we van één van de oude vrouwtjes waarvoor we werkten, een bijzonder lekkere maaltijd aangeboden. Bovendien kwam de pastoor ons dagelijks bevoorraden met een gigantische watermeloen en heerlijk frisse pintjes.

Meer kan je ook nog lezen in het verslagje dat ik schreef over dit bouwkamp.