Bouwkampen - Werkkampen - Work Camps
   

project

Start ] Up ] [ project ] verblijf ] foto's ] vrije tijd ] reis ] Petrovichi  (RU) ]   

  

 

Het project vond plaats bij het dorpje Petrovitsji in de streek rond Brest (dicht bij de Poolse grens). In de 2e en 3e eeuw van onze tijdrekening werd dit gebied bevolkt door Gotische stammen die hier een zogeheten "Velbar"-cultuur ontwikkeld hadden. Vandaag is het gebied het voorwerp van heel wat archeologisch onderzoek. Projectleider Vadim organiseert hier al verschillende jaren kampen rond archeologie meestal met studenten van de universiteit van Minsk. Dit jaar moest hij gedwongen door geldgebrek beroep doen op internationale vrijwilligers van SCI. Hoewel slechts één Frans meisje ervaring met archeologie had, konden we best nuttig werk doen en ik denk dat onze motivatie en enthousiasme ons gebrek aan ervaring en kennis ruimschoots compenseerde.

We voerden opgravingen uit op een zandheuvel waar we zochten naar menselijke resten. Deze heuvel die al eeuwenlang uitsteekt boven het overwegend vlakke Wit-Russische landschap werd in de tijd van de Goten gebruikt als grafheuvel. De meeste Goten uit die periode werden gecremeerd maar voorname personen werden begraven met een aantal sierraden. We vonden heel wat beenderresten, stukken keramiek, verroeste kogels uit de tweede Wereldoorlog, ... 

De voornaamste vondst was echter het graf van een jonge vrouw dat relatief goed bewaard was gebleven. Naast de beenderen vonden we goed bewaarde keramiek, twee fibulae (toespelden voor toga's) en heel wat parels die bij een halssnoer hoorden.

Het werk was evenwel niet altijd zo opwindend: het voorbereidende werk bestond vooral uit graven en honderden kilo's zand verplaatsen vooraleer de interessante lagen konden blootgelegd worden. Het hele terrein werd onderverdeeld in kwadranten van twee bij twee meter die één voor één nauwkeurig werden uitgeplozen tot zo een twee meter diep. Vadim bleek een expert te zijn in het herkennen van ondergrondse patronen die wezen op vroegere activiteit. Zodra de contouren van een object zich begonnen af te tekenen, werden de spades aan de kant gelegd en begonnen we met precisiewerk: met kleine schopjes centimeter voor centimeter afschrapen om nadien al het zand te zeven om toch maar geen knookje of stukje keramiek te laten verloren gaan.  

Ondertussen schreef Vadim alles nauwgezet op in zijn logboek aangevuld met foto's, schetsen en metingen van de diepte waarop de objecten werden gevonden. De vondsten werden opgeborgen in plastic zakjes om tijdens de lange winter gewassen en onderzocht te worden. Ook namen we af en toe grondstalen die naar Minsk werden opgestuurd voor verder onderzoek.

Samenvattend was het een leuke en interessante initiatie tot de archeologie. Ik heb me nog nooit eerder zo verbonden gevoeld met de vorige en toekomstige generaties. Bovendien heb ik genoten van de momenten van opwinding toen je zelf iets vond (al was het maar een knookje) of de Wit-Russische vreugdedansen die losbarstten toen iets echt interessant naar de oppervlakte werd gehaald. Minder was dat het werk soms eentonig en zwaar was en dat er achteraf zo weinig overbleef van je arbeid. Putten graven om ze nadien gewoon weer dicht te smijten is soms niet echt motiverend en zeker als je niets interessants vond ...

 

   
 

Start ] Up ]

 

© 2003-2004, Maarten Peeters, postmaster - at - bouwkampen.be , Geen gebruik van tekst of afbeeldingen zonder voorafgaande toestemming,  laatst bijgewerkt op 22.01.05 . All rights reserved.