Ons isolement in het dennenwoud van Petrovichi bood niet zo heel veel ontspanningsmogelijkheden en toch heb ik me geen seconde verveeld na het werk: zwemmen of vissen in de rivier, eten klaarmaken, rustig een boek lezen of gewoon wat op het mos liggen, opnieuw "durak" leren spelen met de kaarten, gaan shoppen in het nabijgelegen sovchozedorp Rakitnitsa, ... Omdat het al snel donker werd, bleven we 's avonds een hele tijd rond het vuur zitten: de flessen vodka werden dan bovengehaald, toasts werden uitgesproken en na de boeiende en vaak hartstochtelijke discussies speelden de Witrussen gitaar en zongen ze diep melancholische liederen die we steeds meer leerden te appreciëren (luister hier om eens van de sfeer te proeven tenminste als je WinAmp hebt).

Rakitnitsa was het dichtstbijzijnde dorp met twee winkels, een coöperatieve met halflege rekken en een privé-kiosk die instond voor levensnoodzakelijke luxegoederen als bier, vodka, sigaretten, thee, chocolade, ...  Om in Rakitnitsa te geraken moesten we een half uur stappen langs de autostrade naar Moskou: ondanks de relatief goede staat van de weg was het er levensgevaarlijk door de combinatie van melkkarren en tractoren die aan 30 per uur op de weg komen en personenwagens die aan 120 km/h voorbijrazen. Rakitnitsa was een typisch straatdorp met kleine bakstenen en houten huisjes. De voornaamste reden voor het bestaan van het dorp was de sovchoze, een soort van Sovjet-staatsboerderij. Vadim vertelde me dat terwijl de meeste sovchozes in Rusland al lang gesloten waren deze vorm van staatsboerderijen nog in grote delen van Wit-Rusland behouden waren gebleven. Bij het hoofdkwartier van de sovchoze stond een mededelingenbord met foto's van de beste tractorchauffeurs, graantelers en melkboeren van de sovchoze. Een originele manier om je beste personeelsleden een hart onder de riem te steken ...