Geld wisselen bleek ook steeds weer een avontuur op zich te zijn. De eerste keer dachten we zeker te spelen en naar de bank te gaan; we werden echter niet binnengelaten en kregen enkel "Час, час" te horen. Even later kwam er onguur type met een plastic zak vol bundeltjes met gryvnia's. "La banque, c'est moi ..." als het ware. Een andere keer gingen gingen Gemmeke en ik naar een wisselkantoortje dat gelegen was naast de pashokjes in een kledingswinkel. Geld wisselen voor de hele groep bleek helaas onmogelijk ... we hadden de bank leeg gewisseld ...

Enkele avonden per week trokken we naar het centrum van Cervonograd om eens lekker te gaan eten of uit te gaan in Club Charlie. Het gerucht deed de ronde dat de uitbater van deze keet niemand minder was dan Igor, de Caritasman. Bijzonder aan deze club was dat de aanwezige meisjes niets liever deden dan het beste van zichzelf te geven ... voor een spiegel.

Wat ons ook opviel in Cervonograd was de voorliefde van Oekraïners voor lege bierflessen. Voor de armen van Cervonograd vormde het statiegeld een welkome bron van inkomsten. Ook in andere steden zagen we kromgebogen oude vrouwtjes lege flesjes verzamelen.

In het weekend maakten we uitstappen in de omgeving. Het eerste weekend namen we de nachttrein naar Kiev. In het tweede weekend zochten we het dichter bij huis en bezochten we L'vov. Ook op de Nationale Feestdag ging een deel van de groep naar L'vov terwijl de andere groep de feestelijkheden in Cervonograd bijwoonde en een bezoekje bracht aan "Radio Edegem", een door Caritas gesponsord radioproject. Meer foto's en verhalen uit Kiev en L'vov vind je door op de onderstaande foto's te klikken.