De atmosfeer in L'vov is geheel anders dan in Kiev. L'vov is zowat het meest Oekraïnse deel van Oekraïne: er wordt nagenoeg enkel Oekraïens gesproken. Ook op het gebied van religie verschilt het westen van Oekraïne van de rest van het land: dit is de streek van de Uniatenkerk, een kerk die de Oosterse ritus volgt maar het gezag van de paus erkent. Vraag me echter niet naar fundamentele geloofsverschilpunten! Op het gebied van architectuur deed L'vov me terugdenken aan wat we in Polen gezien hadden. De regio van L'vov vormt een soort van brug tussen Centraal-Europa en de meer door Rusland beïnvloede oostelijke gebieden. 

L'vov is een erg aangename stad: beklim zeker de heuvel voor schitterende stadsgezichten, ga rondsnuisteren op het kerkhof, bekijk de vele kerken en andere monumenten. Wij waren in L'vov op 24 augustus, de dag van de onafhankelijkheid waardoor er een unieke sfeer over de stad hing. Ga echter zeker geen dutje doen op het monument voor Taras Shevchenko, de nieuwe nationale held van Oekraïne. Wij probeerden het ... Dit monument was immers onze afspraakplaats en zoals steeds moesten we op enkele laatkomers wachten. Het was een warme dag en we hadden ons vermoeid neergelegd op de basis van het monument. Groot was onze verbazing toen we even later onze ogen opendeden. Wij hadden zo maar even 20 grimmig kijkende oud-strijders met wapperende Oekraïense vlaggen rond ons gekregen en als toemaatje mochten we even later ook nog onze paspoorten en visa tonen aan enkele agenten die er inderhaast bijgeroepen waren.

Het fameuze Shevchenko monument op Prospekt Svobody, groepsfoto op Ploshchad Rynok en de Ivan Franko opera.

Drankautomaat (made in USSR), het Shevchenko-monument nogmaals ontheiligd en de politiemacht die ons nadien moest beschermen.