Homepage
foto album
profiel
hobby's
Gedichten van Marthe
Sheena en Maneschijn
mijn gedichten
magie
sluierdans
Miranda Mei
Michris
Waterval
Sheena
Maneschijn
Petrarcus
Maya
Favoriete links
Gastenboek
mechelen die schone
meeting Mechelen
wereld
fotogedichten
Gedichten van Marthe





De angst om te leven.



De angst om te leven, de angst voor de dood;
De angst voor het weten is nu wel het grootst.
Een blik waarin waanzin verschijnt door de nood.
Een blik die morgen door een traan wordt gedood.


Ik weet als ik roep dat mijn kreet wordt versmoord;
Een gil slaat me neer maar krijgt geen gehoor.
Ik kijk en zie hoe men mij heeft vermoord;
Een pijn die blijft zweven en nooit wordt verwoord.


Ik voel hoe een lach gans mijn wezen bevreemd;
’ t geruis in men bloed is wat je verneemt.
De angst doet een greep naar mijn keel die bezweemd;
Mijn angst wordt nu pijn, geeft een wond die verzweert.


Een rottende wonde, steeds lichter de last.
De pijn dood de angst, is trouw aan mijn bast.
De greep van de angst lost nog gans mijn wezen;
De pijn slorpt me op, er valt niets meer te vrezen.



Marth Haesendonckx.












Geest.



De lach op mijn gelaat is weergekeerd
Mijn ogen blinken, vertaald.
Mijn mond plooit zich tot een lach;
Verheven, gegeven, betaald.


Mijn lichaam spreekt, gedreven
Door een leven van ontbering.
Gekastijd maar nog niet gesneuveld;
Weergekeerd naar zijn oorspronkelijke staat.


Mijn handen verlangen een gevoel
Mijn ziel verlaat jullie wereld.
Mijn hart verdeelt zich in duizend stukken;
Lijf en leden hebben geen doel.


Marth Haesendonckx.






1987.



Zelfbedrog.



Ik staar in de spiegel en zie daar jouw beeld,
Jouw blik slaat een wonde die nimmer nog heelt
Wat ik voel is de druk van jouw hand op men hart
Jouw lijf schuift voor ’t mijne en ’k voel weer de smart.


In men hand ligt haar foto, nu totaal vergeeld;
Haar greep is verzwakt, haar eisen verdeeld.
De tol die ’k betaal voor men vrijheid is hard,
Haar ogen zijn leeg, haar zinnen verward.


Ik voel hoe mijn ziel in jouw ogen verdrinkt,
Mijn denken verbonden met water en wind.
Mijn keel nooit verlost van haar wurgende greep.
Je lijf lag op ’t mijne alvoor ik begreep.


Marth Haesendonckx.


*Druk hier* voor meer gedichten
van deze schrijfster

















Ik ben niet te vertrouwen, men ziel verraadt men hart.
Mijn hart laat zich niet kennen, een ziel totaal verwart.
Op vleugels vliegen ze boven me uit,
Ik heb geen greep op hen; ik ga er maar van uit,
Dat ik geen van beiden ken.


Als vrouw versmaad, ze is vast erg slecht.
Ik pleeg verraad; het kind heeft geen nest.
Gevangen in een mist van tranen;
Gevoelens geschud door de ontstuimige baren.
Van pijn en angst die in mij is gevaren.


Een kind dat werd gedood, omdat het werd verkracht;
Het lichaam haar ontnomen door hun macht;
De ziel zwerft rond in ’t duister van de nacht.

Marth Haesendonckx .










Al schrijvend vloeien de woorden uit mijn pen;
Gebeurtenissen verhalend die ik nog niet ken.
Geschiedenis vertalend,’k verzin zeer adrem;
Vertonen mij een wezen dat ik niet ben.


’t klinkt als ’t zingen van een melodie;
De verzen verschijnen, één, twee, drie.
De tonen weerklinken, dewelke ik hoor maar niet zie.
De stem streelt mijn huid; ik voel de agonie.


Zo dwaal ik door het labyrint van de wereldse hel;
In mijn leven ontbreekt de leidraad; verloren spel.
Hulpeloos zoekend, ’t menselijk bestaan is van geen tel.
Zal er ooit iemand begrijpen; mijn dood komt te snel

Marth Haesendonckx.


Morose.



waarom; zo vraag ik jou,
zal ik deze ellende aanhouden.
’k heb geen behoefte aan jolijt;
maar god, wat doe ik met mijn lijf.


misschien kan ik het kwijt,
is er iemand die het wil.
de consequenties ten spijt;
ik verkoop mijn lichaam, niet mijn ziel.


deze laatste is ongrijpbaar;
zover weg, dat ik ze zelf niet vind.
maar wacht, ik raak haar wel;
of doe jij het eventjes voor mij; Misschien.


Marth Haesendonckx.