Homepage
foto album
profiel
hobby's
Gedichten van Marthe
Sheena en Maneschijn
mijn gedichten
magie
sluierdans
Miranda Mei
Michris
Waterval
Sheena
Maneschijn
Petrarcus
Maya
Favoriete links
Gastenboek
mechelen die schone
meeting Mechelen
wereld
fotogedichten
magie en sprookjes





Samadi :



Ik ging ooit op ontdekkingsreis,
In de menselijke geest.
De dingen die ik daar toen zag.
O God, dat was een feest.

Eerst was er Chaos en verwarring.
Toen kwam voor mij een diepe rust.
Het leek bijna op een verstarring.
Gevoelens en gedachten werden daar geblust

Ik concentreerde mij op het einde.
’t was of ik door het heelal gleed.
Met het gevoel dat ik wegdeinde.
En op een staartster verder reed.

Al de zintuigen verdwenen.
Losten op in vree en rust.
Er waren geen sterren meer die schenen.
’t firmament was uitgeblust

Ook van « ik ben »was er geen sprake.
Weg was de dualiteit
Wie dat ooit eens heeft ervaren.
Die raakt nooit zijn weg meer kwijt.

Geloven doe ik nu niet meer, want « ik weet »
Dat we allen zullen samen komen
In dat kosmische geheel.
En dan samen zullen dromen.
« Ik was ook een deel. »

Pramodah.



Het rad


Traag rolt het rad van de tijd
Uur na uur en dag na dag
Niet bewust van de eeuwigheid
Leven we, soms met een traan soms met een lach

Van bij de geboorte sterven wij
Traan, na traan, na traan
Soms bedroeft en soms ook blij
Moeten we steeds verder gaan

Maar eens komt dan de tijd
Het einde van dit leven
We beëindigen dan de strijd
En rusten dan weer even

Maar sterven is geen doodgaan
Het lichaam sterft de geest die blijft
Voor ons komt er een nieuw bestaan
Het rad rolt voort in eeuwigheid


Pramodah








Grijze wolf

Een jonge sterke wolf
Liep altijd aan de kop
Als leider van de roedel
Kon er geen ander tegenop

Een oude grijze wolf
Voor de roedel overbodig
Heeft jaren aan de kop gelopen
Is nu voor niets meer nodig

Een eenzaam grijze wolf
Nu van zijn kracht ontdaan
Is wachtend op het einde
En huilt nu naar de maan

Een eenzaam grijze wolf
Is van het eind bewust
Legt zich op een dag te rusten
Al het leven uitgeblust

Pramodah muni




Meditatie.



Mijn ogen gesloten
De aandacht gericht
Een kosmisch gebeuren
De geest wordt verlicht

Sprankelende vonken
Vliegen als schichten voorbij
Nog even geduld
En mijn geest is weer vrij

Verlost van het aardse
Van lichaam en pijn
Geen drang, geen behoeften
Alleen maar puur zijn.

Pramodah