De nieuwe magister van de dominicanenorde is een arts, gespecialiseerd in de bio-ethiek. "Eens te meer trekt de dokter zich terug achter de predikbroeder", schrijft Christian Delahaye in een Frans artsenblad. Dit gezichtspunt heeft hij gekozen voor zijn biografische schets.

"Voor ons een zeer zware tegenslag", reageerde een collega van het centrum voor medische ethiek van Rijsel toen de Parijse dominicanen in 2001 Cadoré als hun provinciaal hadden verkozen. Delahaye begint zijn biografische schets met een korte beschrijving van de reactie van Bruno zelf. "Ik voelde me veilig achter de beschutting van mijn beroepsactiviteiten toen ik naar het keuzekapittel vertrok", verklaarde hij. "Mijn verkiezing trof me als een klap in het volle aangezicht." Hij moest steunen op het vertrouwen van zijn confraters om zijn emotie te bedwingen en het mandaat te aanvaarden dat uit de hemel kwam gevallen. Het viel hem zwaar zijn studenten midden in het academiejaar te moeten achterlaten. "Als docent en onderzoeker heb tien jaar lang een gelukkig leven geleid."

Bruno Cadoré is geboren in 1954. Zijn vader was Antiliaan en zijn moeder een Bourgondische vrouw. In 1979 verdedigde hij aan de universiteit van Straatsburg zijn doctoraal proefschrift over leukemie bij kinderen. De directeur van het kinderziekenhuis wilde hem bij die gelegenheid trakteren op een feestelijk etentje met de collega's, maar het etentje werd geen feest. "Ik moet u iets belangrijks meedelen", zei Cadoré. "Ik zal niet tot de uwen kunnen behoren. Over enkele dagen verwacht men mij bij de dominicanen."

Hij deed dat jaar nog zijn intrede bij de dominicanen te Straatsburg. Na zijn noviciaat heeft hij twee jaar in Haïti gewerkt in het kader van een project voor ontwikkelingshulp.

Na zijn priesterwijding in 1986 begon hij aan een nieuwe universitaire carrière, bekroond met een doctoraat in de moraaltheologie. Via de theologie knoopte hij weer aan bij de geneeskunde. Hij werd directeur van het centrum voor biomedische ethiek aan de Catho, de katholieke universiteit van Rijsel. Hij gaf blijk van een enorme werkkracht. Volgens Delahaye had hij genoeg aan vier uren slaap om zijn krachten te herstellen. Men hoeft zich dan ook niet erg te verwonderen als men kijkt naar de lijst van zijn publicaties: een veertigtal in zes jaar tijd.

Zijn optiek omschreef hij ooit als volgt. "De ethische reflectie is uiteraard een bezinning over goed en kwaad. Maar bovenal is ze een reflectie over de voorwaarden van een authentieke menselijke vreugde. Hoe kunnen de nieuwe technische middelen bijdragen tot een humanisering, om onze wereld beter te bewonen en er gelukkiger te zijn?"

De verkiezing van pater Cadoré tot provinciaal van de Parijse dominicanen was voor de derde keer een breuk met de geneeskunde. In de voorbije jaren heeft hij als provinciaal veel ondervinding kunnen opdoen. De Parijse provincie heeft vier vicariaten: in de Scandinavische landen, in een aantal landen van de Arabische wereld, in West-Afrika en in equatoriaal Afrika. Ongetwijfeld een interessante troef voor de vervulling van zijn nieuwe taak van magister van de orde.

Bruno Cadoré valt op door zijn kleine gestalte. 'sacré grand petit bonhomme' noemde hem niet zonder bewondering een ongelovige vriend. Sakkers groot klein baasje...