Professor Deaf
The
Smallest Big Band
!! Presents New CD !!
21, 22 jan : Lede, Intermezzo
|
Gigs
Gigs previous years
|
Music & Video Contact +32 470 76 29 96 Email Professor
Deaf Friends |
Recensies Attic Blues Herent nov 2011 Laatste band alweer en
deze keer al 'gevestigde waarden ', zoals dat heet in een stomende jump & swingset, tempo hoog
en random ambiance door 10 (11?) gasten die hier de gas doen branden rond een
frontman die deze keer zijn plaats kent. De machtige baritonsax
(Eric Doyen) sleept zijn kompanen blazers ( 3 tenors en twee trompetten + een
heel verdienstelijke Luc Borms aan de mondharmonica) mee in een heel
overtuigende set die we natuurlijk ook al van vroeger kennen. Toen noemde de Band nog
'The Eardrums', dat werden intussen de Swingaholics om evidente reden zoals je wel kan horen (
niet?...ga dan naar de myspace van de jongens en
geniet ook van 'Allright OK', de T-Bone shuffle', 'Room to Move' en meer... ) Enjoy the voice of Rudy
van den Nest, de gitarist/zanger en medefrontman en get your
ass naar een volgend optreden van deze 'one of a kind' band, als je ze nog niet mocht gezien
hebben, Ab-so-luut de
moeite waard en het is eigenlijk met lemen voeten dat ik een beetje
voortijdig de zaal verlaat want de James Brown medley zit er ongetwijfeld nog
aan te komen ook ! Helaas, het weekje nachtshift en te weinig slaap laat zich
voelen nu. Een laatste kop koffie in 'Den Travoo'
zet me even later toch alweer veilig op de baan. Back To The Roots nov 2011 Geen
band past beter om af te sluiten dan een band met zes koperblazers, Professor
Deaf met zijn baritonsax
niet meegerekend. Geen Magnificent Seven, maar wél The Swingaholics
die er een erezaak van maken om het publiek dansend, wippend en deinend te
houden tot ver voorbij middernacht. Met tot de verbeelding sprekende
songtitels als 'I Never Lick Your Shoe' en 'No Work, No Pay' - met de variatie 'No beer, no play'
- namen zij je mee op die swingende verkenningstocht die de bigbands hen vooruit waren gegaan. Frontman Eric Doyen in
ceremoniële toga zorgde voor de jump en jazzy mood terwijl zanger-gitarist Rudy Van den Nest een aanval
deed op je gemoed vanuit het smekende 'I Need Your Love So Bad' met een
onderdrukte snik in zijn stem. De jubelsfeer zette zich voort tot in de
vroege zondaguurtjes, waarna een punt werd gezet
achter de achtste editie van het 'Rhythm &
Blues Festival', waar Belgische groepen het mooie weer mochten maken. Al
moeten deze bands dan optornen tegen de grote namen en bluesvedettes,
wanneer deze tien uur lang het publiek kunnen vermaken met een bluesmix van power, plezier en passie, wie kan daar
ongevoelig onder blijven! Bluesfestival Zele mei 2010 Het was een blij weerzien met Professor Deaf & The Swingalholics. Ze hebben gisteren weer
bewezen dat ze één van de beste partybands van Vlaanderen zijn. De “Horny Horns” maakten weer veel leute , er werd zelfs tijd
gemaakt om een potje te kaarten tijdens een solo van Rudy Van Nest. Enfin,
alle gekheid op een stokje, dit is echt grote klasse en er mogen er veel een
puntje aan zuigen. Het was echt de revival van de big-band
stijl waar Louis Jordan “himself” trots zou zijn op
geweest. Stevige jump en swingblues
met de nodige tijd voor lekkere harpsolo’s van Luc Borms, die zich letterlijk
de longen uit het lijf blies. Dit is echt muziek naar het hart van de mensen,
want het duurde niet lang voor de eerste swingers
de dansvloer veroverden. Er zitten ondertussen een aantal nieuwe songs in de
set en blijkt dat eind 2010 een nieuwe cd wordt verwacht. Ik kijk er al naar
uit. Voor de nieuwsgierigen onder ons, we konden genieten van dingen als ‘Choo Choo Boogie’, ‘Lick Your Shoe’, ‘No Work No Pay’, ‘Jump Jive’, duchtig brullen bij ‘Minnie
The Moocher en het ondertussen alom bekende James
Brown Medley die eindigde met de tonen van ‘Shake Your
Moneymaker’, kortom PARTY TIIIIIIME !!! Iedereen tevreden en het zou niet
makkelijk zijn om deze prestatie te overtreffen. Pjeire Blues
Vilvoorde dec 2009 De Belgische Professor Deaf
uit Oost-Vlaanderen, hebben reeds zo’n succes dat
zij op dezelfde avond twee keer worden geboekt. Dus verklaarde deze geleerde
bluesband met frontman Eric Doyen in ceremoniale toga het festival voor
officieel geopend met een sprankelende feestelijke openingsact.
Dit achtkoppig jolig bluesgezelschap weet wat
muziek maken is. De blazerssectie joeg al dadelijk een aanstekelijk ritme
door de zaal. Eigenlijk is ook zanger/gitarist Rudy Van den Nest medefrontman
want met zijn James Brown stem en via songs als ‘Sex
Machine’ of Cab Calloway’s ‘Minnie
The Moucher’ wakkert hij het collectief
enthousiasme aan. Ook contrabassist en drummer werpen nog vuursteentjes onder
de stomende ketel. Terwijl zanger en muzikanten swing en jazz afwisselen met
funk en jumpblues, voert de blazerssectie zijdelings
een koperen choreografie uit of amuseert zich parodiërend als een
kwajongensbende. Hitnummer blijft het onvolprezen
soulvolle ‘It’s A Man’s Man’s
World’ waarbij Rudy zich ontpopt als een ware nazaat van de grote James.
Eigenlijk zou de VUB aan Prof Deaf ook een
eredoctoraat moeten uitreiken wegens uitzonderlijke verdienste op zijn baritonsax. Tinga Tinga Festival
sept 2009 En
dan was er ook de muzikale affiche die -volgens iedereen aanwezig- gewoon outstanding was: Jan Van de Ven liet het festival
direct ontploffen, Melike ontroerde alle harten met
haar Türkü's, Olla Vogala toonde zich als 'icoon van de volkmuziek',
van Zakdoek kreeg men maar niet genoeg (er bleek plots zelfs geen regen meer
te zijn) en bij het avondprogramma speelden (of beter swingden) zowel Entalla als Prof.Deaf & his
Swingaholics de dansvloer compleet plat. Tot
in de hele late uurtjes nog wel. Meensel Blues maart 2009 Ze zijn één der laatste telgen van de big-band muziek. En geloof me, nummers als “T-Bone Shuffle” krijgen er een
dimensie bij, als ze door een dergelijke formatie gespeeld worden. Ze bestaan uit een drummer, een bassist, een
gitarist/zanger, een trompettist, een alto-saxofonist, twee tenor-saxofonisten en Prof. Deaf
die de bariton bespeelt. Als je met zulke bezetting geen gestalte kan geven
aan nummers als “Choo Choo”,
“Sweeter Than Wine”, “Allright, OK”, “Fanny Mae” en “Minnie
the Moocher” dan ben ik worst. Maar de Eardrums deden het hem en met veel overtuiging. Dit is
een echte partyband. Compleet met James Brown-medley trekken ze de show naar
een climax. Op een bepaald moment wordt Eric, de harmonicist
van Cora Lee op het schavot gevraagd om mee te spelen. Heerlijke momenten
voor Eric, om plots deel uit te maken van een big-band. De flakkerende finale bestaat uit een rock ’n’ roll-medley, “Hot Rod Lincoln”,
“All Shook Up”, “Blue
Suede Shoes” en een subliem “Jailhouse Rock”. Klassebakken dees gasten. Ze kunnen een feestje bouwen. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|