Home
Weggaan
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet terugkeren.
Je blijft iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven.
Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Rutger KOPLAND
Hier volgen afscheidsbrieven die op de afscheidsviering zijn voorgelezen. Deze brieven zijn geschreven door zijn vriendin Inez, zijn broer Bert, zijn neven en nichten en Inez haar broer Gunther.
Afscheid door Inez
Voor iedereen heeft ken een andere betekenis.
Als zijn vriendin zie ik hem als mijn vriend, mijn minnaar, mijn maatje.
Ik zal je herinneren als de speelse, goedlachse kapoen.
Je was mijn steun en toeverlaat, want wanneer ik je nodig had was je er voor mij. Je slaagde er op elke moment in om me te doen lachen of om me beter te laten voelen.
Ik zal je missen, maar je leeft verder in mijn hart. Want als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd de liefde!
In de moeilijke momenten kan ik putten uit de duidenden mooie herinneringen die je mij hebt gegeven. Bedankt daarvoor.
Mijn allerlaatste herinnering aan jou is het kusje dat je gooide aan de poort net voor je vertrok. Nooit had ik kunnen of durven denken dat dat het laatste was wat je zou doen naar mij. Zoveel vragen en geen antwoorden. Het enige wat ik nu nog kan is jouw kusjes toewerpen.
Ooit zien we elkaar weer. Alleen weet ik nu nog niet wanneer.
Je blijft voor altijd mijn poen, en ik blijf voor eeuwig jouw pops.
Ik zie je graag.
Inez
Afscheid door Gunther
De mensen, ik hoor het ze zeggen, ‘Ken, da was ne goeie gast’.
En zo kennen we hem ook allemaal, altijd zat zijn pet vol met grapjes.
Ik hoor nog zijn geslaagde Frans Bauer-immitatie, denk aan zijn onschuldige plagerijen, zijn guitige lach, het bruisende enthousiasme waarmee hij zijn ambities voorstelde.
Ken was een jongen die met mensen wist om te gaan en daarom had iedereen hem zo graag. Op een bijzonder luchtige manier wist hij problemen aan te pakken en een goeie tip of een sterke helpende hand was nooit ver weg.
Onvermoeibaar speelde hij met de kinderen, Ken was immers hun allerbeste vriend.
We vragen ons nu af waarom en hoe dit drama zich heeft kunnen voltrekken?
Immers, jonge mensen moeten leven en onbezonnen genieten!
Maar zelfs samen moeten we die prangende vraag onopgelost laten.
Veel belangrijker is dat we Ken nooit willen en ook niet kunnen vergeten.
Laat ons trachten zijn dromen en plannen waar te maken zodat we glimlachend aan hem terugdenken. Hij zou het beslist niet anders willen.
Bedankt voor de fijne herinneringen, Ken!
...
Dag zoon, dag broer, dag vriend, dag kameraad ...
...
Het ga je goed jongen ...
Gunther, woensdag 22 juni 2005
Heb je nog leuke foto's of andere dingen die je graag op de site ter herdenking van Ken wil, gelieve dan te mailen naar ward.vanlerberghe@gmail.com