terug

Broeders en zusters, het evangelie in het eerste weekend van de advent heeft het steeds over “waakzaam zijn”. Vandaag zegt de evangelist Lucas meer bepaald dat we waakzaam moeten zijn opdat we de tekenen tijdig zouden herkennen. Het klonk wel dreigend – tekenen, waarbij de mensen het besterven van schrik, in spanning om wat de wereld gaat overkomen.

Voor het eerst in het bestaan van de mensheid zien we inderdaad tekenen die zeer bedreigend lijken. Zo hoorden we twee weken geleden op de klimaatconferentie in Den Haag, dat het klimaat aan het veranderen is met als gevolg: veel meer regen, overstromingen, stijging van het zeeniveau maar ook hittegolven en droogte. We hoorden dat de zogenaamde ontwikkelde landen – Europa en de Verenigde Staten – instaan voor zes maal meer vervuiling als de economisch zwakkere landen. We konden ook volgen hoe de rijke landen het probleem wel wilden verminderen zolang het maar niet ten koste van hun rijkdom ging.

’t Zal mijn tijd wel duren hoor ik u denken. Maar andere tekenen hebben met onze veiligheid te maken: de diefstallenplaag, carjacking, ramkrakers, houligans, maffia, prostitutie en mensensmokkel. Of we worden ongerust over onze gezondheid: met  gekke koeie ziekte, te hoge ozon waarden, steeds weerkerende dioxines, varkenspest en andere schandalen. Of misschien zien we de verlaging van de morele normen: dierenmishandeling op de veemarkten, voyeurisme op televisie, teloorgang van sociale contacten, weinig helpers, veel ramptoeristen bij ongevallen.

Gelukkig maakt de verdere tekst van het evangelie alsook de eerste lezing ons duidelijk dat we niet enkel naar de negatieve tekenen moeten kijken: Jeremia spreekt over het redden van Juda en een rechtvaardige, eerlijke bestuurder. Het evangelie zegt dat de redding nabij is. Als we goed kijken zien we die positieve tekenen, in het verhaal van Monique, in welzijnsschakels, in het werk van vele mensen die trachten goed te doen.

We zien tekenen en wat kunnen we nu verwachten?

Wellicht een goed kerstfeest. Doch de advent is een tijd van actief verwachten, een tijd van waakzaam zijn en niet zomaar afwachten. Dat is ook waar de solidariteitsactie van Welzijnszorg ons elk jaar aan herinnert. We geloven in een wereld waar solidariteit het bindmiddel is van de samenleving en ieders leven kleur geeft.

Maar hoe vul je dat voor jezelf in?

Welnu, de adventskrans groeit maar met één kaars tegelijk.

Een mensenleven gaat maar met één dag, één stap tegelijk.

De advent nodigt ons uit om in elk geval één stap te doen.

Één lichtpuntje binnen te brengen in deze wereld.

In onze eigen omgeving, elk met onze eigen beperkte mogelijkheden en gaven, zijn we in staat om aan een betere wereld te werken.

We willen iedereen uitnodigen om tijdens deze advent die uitdaging op te nemen.

In de volgende vieringen zullen we dieper ingaan welke mogelijkheden Welzijnszorg aanbiedt. Doch dit moet ons niet tegenhouden om zelf al persoonlijk de uitdaging aan te nemen en daadwerkelijk dingen te veranderen.

Ja, ik weet het wel, we hebben er geen tijd voor vandaag – misschien morgen of volgende week – als ik nog een paar minuutjes tijd heb – of is het goesting?

Zorgt ervoor, dat uw geest niet afgestompt raakt door een roes van dronkenschap en de zorgen van het leven – zei het evangelie. De zorgen waarvoor hier gewaarschuwd wordt zijn niet de grote, echte zorgen van een noodsituatie, maar de overbodige zorgen door de overvloed.

Ongeloof doet mensen opgaan in de wereld, in de genoegens of in de zorgen.

En als deze wereld geen duurzaam houvast geeft, raken mensen in paniek.

Gelovige mensen echter blijven niet bij de pakken zitten, vinden niet alles wat gebeurt vanzelfsprekend of zonder uitzicht. Ze richten zich op, zien de tekenen, en doen er wat aan.

Zo is advent niet alleen een tijd waarin Hij komt, maar hopelijk een periode waarin wij komen, met onze bereidheid tot inzet, en wel bij Hem die wij onze verlosser mogen noemen.