Beste medegelovigen, vandaag was de boodschap in zowel lezing als evangelie niet mis te verstaan.
Hoogmoed komt voor de val, de laatste zullen de eersten zijn, nederigheid is troef.
Een boodschap die in alle tijden relevant blijft.
Een waarschuwing aan iedereen die vind dat de anderen hun respect en eerbied moeten betonen.
Een duidelijke boodschap, en toch zó moeilijk om uit te voeren.

Ten eerste wordt ons van jongs af ingeprent dat we goed moeten studeren.
De eerste van de klas wordt bejubeld.
Dit beeld van succes blijft ons ganse leven bij ons, het gaat om winnen – of het nu een quiz winnen is op televisie, een medaille halen op een sportwedstrijd, de meeste telefoonstemmen achter de naam krijgen op weer een ander stom realiteitsprogramma op televisie.

Ten tweede ben je in onze maatschappij pas geslaagd wanneer je een goede carričre hebt.
Zelfs om goede dingen te doen heb je invloed en macht nodig. 

Anders ben je een niemand, en wordt er door niemand aandacht aan je besteed.
Ten derde wordt ons ingeprent dat je voor jezelf moet opkomen, zelfredzaamheid noemt men dat.
Reageer zelf als je onrecht is aangedaan, niemand kan je beter helpen dan jezelf horen we.
Dit is zeker waar voor sterken en machtigen, niet zo voor zwakken en kleinen.

En dan komen we in aanraking met die boodschap van nederigheid.
Zó duidelijk gezegd dat we er ditmaal niet met een andere interpretatie vanaf komen.
Wat moeten we hiermee?
Een eerste boodschap is alvast dat wij niet mee moeten huilen met de wolven in het bos.
Wij horen geen bekende Vlamingen te bejubelen, en al zeker niet wanneer men zich ernstige vragen kan stellen over de relevantie van wat iemand bereikt heeft in bijvoorbeeld een dating show of big brother.
Politici horen alleen te bestaan omdat zij de mensen, hun kiezers, ten dienste staan.
Zogezegd groten van de zakenwereld zijn niet vies van grote bonussen, ook niet wanneer ze net hun bank dicht bij het faillissement brachten, en we kennen allemaal het gezegde dat je een zakenman nooit moet vragen waar het eerste miljoen vandaan kwam.

Voor een Christen zijn niet alle mensen gelijk.
Neen, want de zwakken, de armen, de kleinsten in de maatschappij moeten voorrang krijgen, en niet omgekeerd.

Wij moeten ook geen aandacht geven wanneer we zelf bejubeld worden.
Als we iets verwezenlijkt hebben dan moeten we ons ervan bewust zijn dat dit enkel kon doordat God dat voor ons heeft mogelijk gemaakt.
Dankbaarheid is hier op zijn plaats, en niet zelfgenoegzaamheid.
Een Christen moet zichzelf niet op de voorgrond plaatsen.
Wij moeten ons niet scharen tussen de machtigen, de “ons kent ons”, maar opkomen voor hen die dit niet zelf kunnen.

Dus onze energie en onze positie gebruiken om wie klein is groter te maken.
En geen tijd te verliezen in de aanbidding van BV’s en andere gearriveerden.
Wij krijgen veel kansen om op deze oproep in te gaan en zijn weg te volgen.
Je kan te allen tijde terecht voor vrijwilligerswerk bij de vele ondersteunende goede werken, ook hier in Turnhout.
Doch in de eerste plaats gaat het hier om een mentaliteitsverandering, het omdraaien van de rollen, het verleggen van aanzien.