Broeders en zusters, bovenal bemin één God, zweer niet ijdel, vloek nog spot.
Zo hebben de ouderen onder ons de tien geboden geleerd uit de catechismus.
Die catechismus is al vele jaren in onbruik geraakt.
En soms lijkt het wel alsof ook de tien geboden vergeten zijn.
In de weekendeditie van de Gazet van Antwerpen zegt Club Brugge voorzitter Michel d'Hooghe: 
"Dit is een periode van maatschappelijk en moreel verval. 
Zelfs in de officiële werelden die het voorbeeld moeten geven bespeur ik normvervaging. 
Corrupte ambtenaren liegen en bedriegen. Ja, er is minder normbesef in de sport, 
maar ik link dat aan het morele verval in de hele maatschappij."
Straffe uitspraak - doch als we hierover nadenken misschien niet zo ver gezocht.
Waarom staan er nagenoeg elke dag meldingen in de krant over moedwillige beschadiging 
van auto's, huizen, verkeersborden, buskotjes?  De trein in Turnhout is soms net een cartoon, vol graffiti. 
Waarom zijn er zo veel vluchtmisdrijven? Waarom gaan de mensen zoveel minder naar de kerk? 
Waarom lezen we zo dikwijls over het niet verlenen van hulp aan mensen in nood? 
Vooral dat laatste heeft al schrijnende voorbeelden geleverd: een jongere die in elkaar getrapt wordt 
door een geweldenaar terwijl mensen haastig voorbijlopen; personen die weken thuis dood lagen 
voordat men kwam kijken - het lijkt dikwijls een "ver van mijn bed" show.
In het evangelie ranselt Jezus de verkopers en geldwisselaars de tempel uit.
Niet direct zachtzinnig dus, maar met geweld.
Verder in de tekst vergelijkt Hij de tempel met zijn lichaam: binnen drie dagen zou Hij hem weer opbouwen. 
Het uitdrijven uit de tempel is dan ook een beeld van het zuiveren van zijn eigen lichaam. 
Met het uitdrijven van de verkopers en geldwisselaars toont Hij hoe belangrijk het is slechte dingen 
uit onszelf te verdrijven. Dit toegeven dat je ergens fout zit is niet eenvoudig. 
Bekering gaat nooit zachtzinnig, vandaar dat beeld dat je de slechte dingen er met geweld uit moet ranselen. 
De evangelietekst geeft ook gelijk het risico aan door te verwijzen naar dood en verrijzenis. 
Door resoluut te kiezen voor een andere aanpak dan de gevestigde orde heeft Jezus een extra stap naar het kruis gezet.
Broederlijk Delen vraagt ons dit jaar ook resoluut te kiezen voor een andere aanpak.
In september 2000 werd door de Verenigde Naties op de AlgemeneVergadering de Millenniumverklaring afgelegd. 
Alle 189 landen beloofden toen om tegen 2015 armoede en ongelijkheid de wereld uit te helpen. 
Voor het eerst in de geschiedenis bestaat er  een plan op wereldvlak om de armoede aan te pakken. 
Een plan dat natuurlijk een risico inhoudt voor ons: misschien moeten we wel wat van onze welvaart opgeven.
Er zijn acht doelstellingen, gaande van halvering van het aantal mensen dat in armoede leeft; basisonderwijs, 
ook voor meisjes; over terugdringen van sterftecijfers van kinderen, moeders en door AIDS en malaria; 
beter milieubeleid; vermijden van sloppenwijken; enz.
We zijn al bijna halfweg, doch zo veel lijkt er nog niet anders te lopen.
Het ligt voor ons westerlingen blijkbaar wat gevoelig om snel en effectief te handelen.
Stel je voor, als we daardoor banen verliezen of wat van onze welvaart moeten inleveren.
Vandaar dat Broederlijk Delen projecten die de mensen in de landen met armoede zelf  uitvoeren wil steunen. 
Alleen de plannen die in het Zuiden zelf groeien zijn echt aangepast aan de lokale situatie en 
worden gedragen door de plaatselijke bevolking. Alleen deze plannen zorgen voor een duurzame oplossing van armoede. 
Tegelijk wil de campagne de politici aanporren om hun beloftes waar te maken...
Het gaat hier niet om liefdadigheid, maar wel over gerechtigheid.
Steunen wij deze campagne nu diep in ons binnenste?
Is de tempel van ons eigen lichaam voldoende schoon om echt voor de andere te kiezen?
Of is het ook voor ons een "ver van mijn bed" show?
Laten we de Broederlijk Delen campagne voluit steunen, straks wanneer er met het mandje wordt rond gegaan, 
en bij alle andere acties die er rondom dit thema worden opgezet. 
Want we zitten hier niet als meelopers, maar als christenen die kiezen voor gerechtigheid.