Broeders en zusters, het zijn moeilijke tijden – vele mensen verliezen hun werk door de economische crisis.  het heeft zelfs het nieuws over de opwarming van de aarde wat op de achtergrond gedrukt.

Daarnaast zijn er de vele gevallen van  verkeers-agressie, vandalisme, pedofilie, messentrekkers, massamoorden, terrorisme, verder weg of naast onze deur.

Meer en meer wordt het duidelijk dat dit geen uitzonderingen zijn - er zijn er gewoon te veel. Het lijkt een uiting van een maatschappij die de waarden aan het verliezen is.

Misschien lijkt onze huidige maatschappij wel op de maatschappij in IsraŽl bij het begin van de lezing van vandaag – weinig of geen achting voor God, comfort en eigenbaat boven alles. De toorn van de Heer moest wel onverbiddelijk neerkomen op zijn volk – zegt de lezing.

Uiteindelijk ging IsraŽl na veel onheil in ballingschap - staat dat ons nu ook te wachten?

De ballingschap wordt beschreven als een straf van God.

Doch waarom moeten we God de schuld geven voor wat we zelf veroorzaken?

Is het niet door te weinig te reageren en geen duidelijk voorbeeld te geven dat we dit alles in de hand werken?

In het verhaal van de lezing komt uiteindelijk alles weer goed, het volk keert uiteindelijk na zestig jaar terug naar Jeruzalem.

Deze hoopvolle boodschap hoorden we ook in het evangelie.

Wie de waarheid doet, gaat naar het licht!

Dat was de laatste zin van het evangelie van vandaag.

Wie de waarheid doet, dus niet: wie over de waarheid spreekt, wie over de waarheid nadenkt. Enkel diegene die daadwerkelijk de waarheid doet, gaat naar het licht.

Straks is de omhaling voor broederlijk delen, de eerste mogelijkheid om goed te doen. Broederlijk delen steunt dit jaar Indische projecten, en u hoort het goed: Indische projecten, niet: projecten in India.

Broederlijk delen heeft altijd als principe gehad dat het beter is plaatselijke initiatieven te steunen, dan van hier uit komen vertellen wat mensen moeten doen.

Twee initiatieven werden dit jaar voor steun uitgekozen:

De eerste is de NDWM - National Domestic Workers Development - de nationale organisatie voor huispersoneel in India, opgericht door zuster Jeanne Devos.

Op het Indiase platteland verdienen kleine boeren nauwelijks genoeg om hun familie te onderhouden. Vaak worden hun kinderen met mooie toekomstbeelden naar de stad gelokt. Daar aangekomen belanden ze echter achter de gesloten deuren van een huishouden. Voor een hongerloon werken ze lange dagen. Ze worden brutaal vernederd en soms ook fysiek mishandeld.

De NDWM doet daar wat aan. Ze heeft meer dan twee miljoen leden, actief in 23 Indiase staten. Dankzij die kracht wordt haar stem gehoord. Een grote overwinning was de wet van 2006 die kinderarbeid onder veertien jaar verbiedt.

Desondanks werken er vandaag nog zo’n zestien miljoen kinderen in de huisarbeid.

Daarom blijft de beweging vechten voor een volwaardige erkenning van het huispersoneel en voor een menswaardig bestaan.

De tweede is de PARDS - Participatory Action for Rural Development Society.

Deze organisatie is actief in het district Bastar in de deelstaat Chhattisgarh.

Hier behoort ongeveer 70% van de bevolking tot de Adivasis, het lokale volk.

Het gebied waar ze wonen was vroeger begroeid met vruchtbare wouden, waarin ze alles vonden wat ze nodig hadden om te overleven.

Nu zijn grote delen van het bos gekapt of verboden toegang omdat ze in handen gekomen zijn van privť-bedrijven. De mensen worden daardoor armer, lijden honger en komen aan de rand van de maatschappij te staan.

Onder impuls van PARDS zijn er 27 mannen - en vrouwengroepen van elk ongeveer tien personen opgericht. 

Deze organiseren zich voor gezondheidszorg, de verbetering van zaaizaad, vormingen rond betere landbouwtechnieken of over de wetgeving.

Ze verschaffen kleine kredieten zodat gezinnen een kippenwinkel of een fietsenatelier kunnen opstarten en zo een inkomen verwerven.

Op die manier nemen de dorpelingen hun eigen ontwikkeling in handen.

 

Beide initiatieven hebben de duidelijke bedoeling om mensen blijvend een betere toekomst te verzekeren.

Als het ware de mensen terug te brengen uit hun miserie, zoals IsraŽl in de eerste lezing terugkeerde naar Jeruzalem.

 

Laten we hen vandaag door een milde gift in de omhaling helpen, en zo licht geven aan wie minder geluk hebben dan wijzelf.