Broeders en zusters, sommige zaken lijken nooit te veranderen.
12 jaren geleden wanneer de Golfoorlog begon sprak ik toevallig ook de homilie.
Men weet nog steeds niet precies hoeveel mensen er toen gestorven zijn: 10,000, 100,000 of 300 duizend? 
Dertig jaar geleden was er Watergate, nu spreken de kranten van Visagate. 
En elk jaar opnieuw is er broederlijk delen. 
De campagne gaat ditmaal over het recht op een eerlijk inkomen voor de boeren.
Later wil ik boeren niet bedelen, zeggen de boeren uit de derde wereld. 
De wereldhandel is één van de factoren die bedreigend werken.
Grote bedrijven zoeken de gehele wereld af naar de goedkoopste producten.
Als je niet goedkoop levert, speel je niet mee, verkoop je niets.
Alleen grootlandbouw, met uitputting van gronden en mensen overleeft in de markt van de sterksten. 
Wij doen er ondertussen dapper aan mee. 
Wij zijn zo blij dat we allerlei exotisch voedsel goedkoop kunnen kopen. 
Het geld dat we daaraan geven gaat vooral naar de tussenpersonen, 
zo krijgt de koffieboer slechts 25Eurocent per pakje. 
Maar dat is toch onze zaak niet - of toch? Luisteren we terug naar de lezingen van vandaag.
Zowel de eerste lezing als het evangelie spelen zich af op een berg, Gods berg. 
Boven op een berg, kan je veel makkelijker zien waar de weg naartoe gaat, wat je doel is. 
Jezus begreep waarheen zijn weg hem zou voeren: naar het kruis. 
En dat begrepen die apostelen niet. 
Petrus, hoorden we in het evangelie, is na het zien van Mozes en Elia helemaal in de wolken. 
Wauw, het is goed dat we hier zijn. Hier hebben we op gewacht. 
Hier blijven we, hier bouw ik drie tenten. 
Maar Marcus schrijft: hij wist niet wat hij zei. 
De reactie om drie tenten te bouwen was echt misplaatst. 
Er kan voorlopig geen sprake zijn van rust. 
Het rijk der hemelen is er nog niet en ze moeten terug naar het dal, naar de mensen. 
Daar moet Gods visioen waargemaakt worden.
Een duidelijke boodschap voor ons, niet alleen van dingen dromen, maar ook doen, juist in deze veertigdagentijd.
Die eerste lezing begrijpen we ook niet. 
Abraham wordt gevraagd om zijn zoon te doden. 
Hoe kan dat nu? Hij heeft zoveel moeite gehad een zoon te krijgen.
Die zoon zou het begin worden van een talrijk nageslacht. 
En nu vraagt God om het enige kind dat hij heeft te offeren. 
Abraham gehoorzaamt. Hij vertrouwt God en weet dat die enkel maar het beste wil. 
Jezus gehoorzaamt God ook, al betekent het zijn eigen dood. 
Omdat Hij weet dat God Hem niet in de steek zal laten maar uit de dood doen opstaan en Hem verheerlijken. 
Willen wij delen in Jezus' heerlijkheid, willen wij echte christenen zijn, 
dan moeten wij evengoed leren God te gehoorzamen in geloof. 
Dat is iets wat je in de flairs en humos niet zal lezen, gehoorzamen is niet in de mode. 
Wij mensen horen niet graag een harde boodschap. 
Maar dat is wel wat God ons vandaag wil leren.  
God zegt ook: "Dit is mijn Zoon, de Welbeminde, luister naar Hem." 
En toen de apostelen rondkeken, zagen ze plotseling niemand anders bij hen alleen dan Jezus. 
Luister naar Jezus. Er is niemand anders. Je moet alleen naar Jezus luisteren. 
Vandaag nodigt God ons uit om niet te blijven wonen op de berg. 
Niet enkel maar te blijven steken in de goede bedoelingen, 
maar ook weer de berg te verlaten en gehoorzaam te zijn aan Hem.  
Gehoorzaam te zijn aan Gods weg in het kleine en normale van elke dag is niet plezierig. 
Wij moeten ook ons kruisje dragen als we tegen de stroom in willen roeien. 
Maar door zelf bewuster te leven kunnen we al iets van die nieuwe wereld tonen. 
Verander de wereld, begin met jezelf, zegt een spreekwoord. 
We kunnen alvast onze inspiratie en spritualiteit zoeken in de campagnefolders van broederlijk delen. 
Laat het ons helpen om ons voor te bereiden op Pasen.