Nationale Interclubs - Schaakklub Desperado Leuven vzw

Inderdaad, beste vrienden, ondanks alle wanprestaties van uw correspondent ter plaatse gaat Desperado I zich handhaven in tweede afdeling. Hiermee blijven we één van de weinige Belgische clubs die erin slagen op een hoog niveau te spelen zonder beroep te doen op betaalde spelers. Lang, lang zag het er kwalijk uit voor onze dapperen. Twee rammelingen tegen de topploegen lieten het ergste vrezen zo halverwege, maar klaarblijkelijk moest iedereen onder het Duitse juk door en ook Bosvoorde deed een aardige duit in het zakje. Alhoewel, de laatste (9de) ronde won Luik met 6.5-1.5 van Bosvoorde, een uitslag die doet vermoeden dat Bosvoorde de hoop op promotie heeft opgegeven én dat Luik versterkt aan de aftrap verscheen. Immers, het team dat tegen ons verloor kan moeilijk een bedreiging geweest zijn voor Bosvoorde op volle oorlogssterkte. Maar kom, er staan er nog genoeg achter ons en ook daar moeten nog enige onderlinge matchen gespeeld worden. Mark is ongetwijfel al bezig met alle mogelijke doemscenarios te bedenken, zodat we voor de laatste ronden precies zullen weten hoeveel halve punten nodig zijn voor de mathematische zekerheid op behoud.

Sommigen onder jullie is misschien opgevallen dat er plots geen verslagen over de eerste ploeg meer verschenen van mijn hand. Wel, beste collega's, dit had alles te maken met het geknoei dat ik ten toon spreidde. Ik schaam mij diep het te moeten erkennen, maar ik ben dit jaar het zwakke broertje van het team. De éne na de andere verdiende nederlaag werd mijn deel en slechts in de laatste twee ronden kon ik enigszins mee met de rest.

De rest van de verslagen houden jullie nog te goed, maar hier geef al alleszins de gebeurtenissen tegen Namen weer, tot lering ende vermaak.

Van tevoren was al gesteld dat Namen-Desperado voor ons een sleutelmatch zou worden. De Walen stonden serieus wat achter op ons, maar een nederlaag in de onderlinge match zou hun volledig terug brengen. Gezien de uitslag van de vorige ronde (5-3 winst tegen Midden-Limburg), mochten we ons met een draw tevreden stellen, terwijl zelfs een kleine nederlaag nog toelaatbaar was. Een overwinning echter, zou ons een voorsprong in bord- én matchpunten geven die het behoud omzeggens zeker stelde.

Qua elo's was het ongeveer gelijk, een kleine voorsprong op de eerste drie borden voor Namen werd goedgemaakt door wat mindere spelers in de achterhoede. Mark had dan ook voor alle zekerheid de allersterkste opstelling gekozen. Luuk en Raf erbij, dat scheelt een slok op een borrel. Ook was het de moeite waard de hr. Heynen zo veel mogelijk naar achter te duwen, want veel maakt hij niet klaar tegen sterkeren.

Op het eerste bord speelde Luuk. Traditiegetrouw kwam hij weer te laat, maar hij blijft een kinderlijk vertrouwen koesteren in de spoorwegen dat menigeen verbaast.

Hij speelde tegen Roger Mehdi, waar ik vorig jaar mijn beste partij ooit tegen won. Had ik dit van te voren geweten, had ik hem terdege kunnen voorbereiden, want deze kerel is een zwendelaar en optimist van de eerste orde. Hij is een aanhanger van het Engelse systeem (in voetbal ook gebezigd), dwz men gooit alles naar voor en hoopt op het beste. Zoals ik zelf kan getuigen is dat niet het ware schaak en mislukt het ook maar al te vaak. Edoch, als de keeper staat te suffen levert het soms een doelpunt op. Tegen zo iemand moet je direct op de bal spelen en niet achter de goal over de veldbezetting staan te zwammen. Dat deed Luuk dus wel en hij verloor. Achteraf ontving ik een mail waarin hij klaagde over het geluk van zijn tegenstander en daarin heeft hij volledig gelijk. Ik geef hier de volledige analyse van Luuk zelve, zie toe, vrienden, en huiver, heden Luuk, morgen gij.

	Van Kooten, Luuk (2182)
	Roger, Mehdi (2208)
Desperado 1 - Namur 1, NIC, 17-02-2002 [Van Kooten, L]

Sterke spelers zeggen vaak dat je juist je verliespartijen moet analyseren, omdat je daarvan het meest kan leren. Dit zal ik dan ook doen met onderstaande interclubpartij. Een andere reden voor het feit dat ik geen winstpartij uitgekozen heb, is dat ik dit seizoen er nog geen enkele voor Desperado heb mogen scoren.

1. d2-d4, Pg8-f6 2. c2-c4, g7-g6 3. Pb1-c3, Lf8-g7

4. e2-e4, d7-d6 5. Lf1-e2, 0-0 6. Pg1-f3, e7-e5

7. 0-0, Pb8-c6 8. d4-d5, Pc6-e7 9. b2-b4!? [De Bajonet-aanval - mijn hoofdwapen tegen het Konings-Indisch - die mij al bijna net zoveel vreugde heeft bezorgd als verdriet...]

9..., Pf6-h5 10. Tf1-e1, f7-f5 11. Pf3-g5, Ph5-f4

12. Le2-f1?! [Dit is niet de beste zet van de stelling; ik wist dat 12.Lxf4,exf4 13.Tc1,Lf6 14.Pe6,Lxe6 15.dxe6,Lxc3 16.Txc3,fxe4 17.Lf1,e3 nog bekend was, maar had geen idee hoe het ook al weer verder ging in al die partijen van Volodya Kramnik. Vandaar dat ik de tekstzet speelde, op zichzelf een merkwaardige gedachtegang.]

12..., h7-h6 13. Pg5-f3, f5xe4

14. Pf3-d2, Pf4-d3 15. Lf1xd3, e4xd3 16. Pd2-e4, Pe7-f5 ['The clash of principles' is begonnen. Zwart staat een mooie witveldige loper voor en heeft een open f-lijn. Wit daarentegen heeft een sterk paard op e4 dat het halve bord controleert en de opmars c4-c5 ondersteunt. Bovendien is de loper op g7 potentieel zwak. Wellicht was nu 17.Tb1 interessant om a7-a5 altijd met a2-a3 op te vangen. Het nadeel daarvan is, dat al wits stukken op de diagonaal b1-f5 gaan staan.]

17. Dd1xd3, a7-a5! 18. Lc1-a3 [Waarschijnlijk beter dan 18.bxa5,Txa5 19.a4,Pd4 en wit kan niet netjes Pb3 opvangen.]

18..., a5xb4 19. La3xb4, b7-b6 20. a2-a4, Tf8-f7 [Tijdens de partij vond ik dit een merkwaardige zet, maar hij blijkt niet zo slecht. Op 20...,Pd4 zou 21.Ta3!? volgen.]

21. a4-a5!?, b6xa5 22. Lb4xa5 [Na 22.Txa5 is 22...,Tb8! lastig; dan is 23.La3 niet goed mogelijk wegens 23...,c5! en op 23.Pb5 volgt 23...,Pd4 24.Pxd4,exd4. De tekstzet brengt in sommige gevallen Lxc7 in de stelling.]

22..., Dd8-h4!? 23. Pc3-b5!?, Pf5-d4 24. Pb5xd4 [Gedwongen omdat 24.Pxc7,Txa5 en 24.Lxc7,Txa1 25.Txa1,Pxb5 niet mogelijk zijn.]

24..., e5xd4 25. La5-c3? [Dit blijkt - achteraf beschouwd - niet goed te zijn, al hadden beide spelers dat op dit moment niet voorzien. De twijfel was groot tussen de gespeelde zet en 25.Pg3!?,Df6 26.f3, waarna het onduidelijk is.]

25..., Ta8xa1 26. Lc3xa1, Lc8-f5 27. g3 [Helaas noodzakelijk want op meteen 27.Lxd4 komt 27...,Lxd4 waarna wit meteen verliest. Immers, 28.Dxd4,Te7! 29.Pf6+,Dxf6! is ontnuchterend en ook de 'Zwischenzug' 28.g3 werkt niet wegens 28...,Lxf2+! 29.Pxf2 (29.Kxf2,Lxd3+; 29.Kh1,Lxg3) 29...,Lxd3 30.gxh4,Lxc4 en zwart moet gewonnen staan.] [nvdr: Diagram]

27..., Dh4-g4! 28. La1xd4?! [Wederom niet handig; wit had de remise moeten nemen via 28.f3,Lxe4 29.Dxe4 (29.fxe4,Tf3 en 29.Txe4,Txf3 zijn slechter) 29...,Dxf3 30.Lxd4. De lezer merke terecht op dat deze variant niet de hoogste moeilijkheidsgraad heeft.]

28..., Tf7-e7! ['This hurts big time']

29. Ld4xg7? [Dit verliest op slag, de enige kans is 29.f3, waarna 29...,Lxd4+ 30.Dxd4,Dxf3 31.Pf6+,Kf7 32.Txe7+,Kxe7 33.Pg8+ nog steeds rommelig is. Op 33...,Kd7 heeft wit dan nog 34.Dg7+,Kc8 35.Pe7+ en 36.Pxf5 (gemist in de weinige tijd die mij restte).]

29..., Te8xe4 [Wint, maar 29...,Lxe4 30.De3,Dh3 (30...,Kxg7 31.f3!) 31.f3,Lxf3! zou nog sneller zijn geweest.]

30. Te1xe4, Lf5xe4 31. Dd3-d4, Dg4-f3 32. Kg1-f1, Le4-d3+

33. Kf1-g1, Df3-d1+ 34. Kg1-g2, Ld3-f1+?! 35. Kg2-g1 [Hier had ik nog kleine hoop dat mijn tegenstander iets als 35...,Db1 zou spelen, waarna 36.Da1!,Dxa1 37.Lxa1,Lxc4 38.Lf6,Lxd5 39.Ld8,c6 40.Le7 en 41.Lxd6 remise zou zijn. Helaas kan hij de stelling van zet 34 opnieuw op het bord krijgen...]

35..., Lf1-d3+! 36. Kg1-g2, Dd1-f1+ 37. Kg2-f3, Df1-e2+ [Na 38.Kg2 loopt het mat middels 38...,Le4+ en 38.Kf4,g5# sorteert hetzelfde effect.]

Wit geeft op.
0-1

Dat was al dramatisch, maar ook Eddy, onze boeienkoning, kon het niet bolwerken. Hij speelt wel een schitterend seizoen, maar laat zich nogal graag opsluiten in een klein hoekje, waar hij zijn tijd afwacht om met een klap eruit te komen en de partij naar zich toe te trekken. Deze keer mislukte de Van Espen-show op de vierkante centimeter en werd hij zodanig in elkaar gedrukt dat de opgave als een bevrijding kwam.

Raf Claes speelde op het derde bord magnifiek in de opening en middenspel, offerde tijdelijk een pion en verkreeg een ijzersterke vrijpion. Dit kleine houtje kostte zijn tegenstander een kwaliteit en de overwinning scheen nog slechts een kwestie van tijd. In de technische fase (normaal een sterk punt van Raf) liet hij het afweten en slechts doordat de tegenstander een zetherhaling toeliet kwam er nog een half punt op de scoreborden.

Halverwege zag het er dan ook niet best uit. Koen Jans had ook al remise gemaakt maar de rest stond bepaald niet denderend, zodat de contouren van een nederlaag zich aan het zwerk aftekenden. Alleen Mark had een mindere opening overleeft en stond nu beter. Op het vierde bord durfde niemand hopen. Mijn tegenstander was zo leep om mij een Lb5 Siciliaan op te dringen en deze spelsoort ligt mij helemaal niet. Dat bleek ook al snel, na enige onnauwkeurigheden in de opening stond ik gruwelijk slecht, continu moest ik rekening houden met een doorbraak in het centrum. Er werd heel nauwkeurig spel verwacht van mij en het team maakte zich dus al op voor een volgende nul.

Deze keer echter, liep alles naar wens, tot verbazing van het publiek speelde ik het inderdaad zuiver en slaagde erin een acceptable stelling te bereiken. Tijd voor een remise-voorstel, dacht ik. Namen zat echter in nauwe schoentjes en had de bordpunten broodnodig, zodat dit op een krachtig njet stootte. Nog altijd stond ik slechter, maar de ergste gevaren waren geweken, en in theorie had ik ook nog kansen voor een kwaliteitsoffer op f3.

De volgende zet dwong mijn tegenstander mij ertoe en het bleek ijzersterk. Twee zetten later diende hij zijn materiaal al terug te geven en bleef een eenvoudig gewonnen eindspel over.

Het Leuvens toeschouwerscorps slaakte een zucht van verlichting, wachtte de winst niet af en ging twee borden verder kijken.

Ploegkapiteins plegen doorgaans zwak te presteren, de stress om iedereen op tijd op zijn post te krijgen is bepaald niet bevorderlijk voor het eigen spel. Des te meer applaus voor Mark, die dit jaar één van de topscorers is. Een paar weken terug legde hij mij nog uit dat je in een partij, om ze daadwerkelijk te winnen, tenminste drie- of viermaal verder moet zien als je tegenstander. In deze partij bewees hij alleszins zijn gelijk. De opening was geen succes, maar gaandeweg overspeelde hij zijn tegenstander, won een stuk en maakte het puntgaaf af.

Patje stond in een volledig dichtgeschoven paard-eindspel. Als toeschouwer is zoiets ondoenlijk om adequaat te beoordelen. Weliswaar dacht iedereen dat hij verloren stond (behalve Patje uiteraard), maar op één of andere manier won hij zowat alle pionnen en haalde het punt binnen.

Het laatste bord zag een betere stelling voor Bart die gaandeweg verwaterde tot remise. Volgens mij moet hij ergens gewonnen hebben gestaan en ergens verloren, maar dat vraagt U beter aan Bart zelf.

Uw correspondent was nu als laatste bezig. Mijn tegenstander was al bij zet 30 in grote tijdnood geraakt, maar ik vond niet zo direct een winstplan en begon mee te denken. Uiteindelijk haalde ik zelf maar net met de hakken over de sloot zet 40, nog altijd met mijn winststelling. Hierop dook mijn tegenstander opnieuw onder om een verdediging te bedenken. Alras had hij maar minuten over. Ik probeerde rustig te blijven maar slaagde daar niet geheel in, eerst gaf ik een pion terug weg en vervolgens ook nog een stuk. Vermoedelijk was het toen remise, maar zijn vlag stond op vallen en ik had nog zeker 4 minuten. Enige zetten later ging hij door zijn vlag.

Vandaag moesten we tegen Roosdaal. Die stonden twee punten boven ons, dus die moesten we absoluut inmaken. Omdat de eerste ploeg op volle sterkte speelde, kregen we versterking van Ronald, zodat de kansen daarop nog redelijk waren.

Tot mijn verbazing was die ploeg echt niet zo sterk. Ik vroeg mij af hoe het kwam dat zij zo hoog stonden. Wat er ook van zij, enkel Ronald had een tegenstander met meer elo, en het verval ging van +100 op bord twee tot +200 op bord 4. Zou dus inderdaad een redelijke score moeten worden.

In een opening waar ikzelf de theorie na zet twee al kwijt was werd er op bord 1 door zowel wit als zwart rustig gemanoeuvreerd. Ronald was moeite aan het doen om een voordeeltje uit de opening te halen, en zijn tegenstander om dat te verhinderen. Daar slaagde die ook in, maar toen hij zelf op voordeel begon te spelen, kwam dat Ronald weer ten goede. Er werd lang nagedacht, zodat beide spelers nog 3 minuten hadden voor 15 zetten of zo. De 40 zetten werden zonder problemen gehaald, en toen de rook was opgetrokken stond er een toreneindspel te pronken dat voor Ronald gewonnen was. Pion meer en veel actievere stukken dan de tegenstander. Een paar zetten later werd het punt dan ook geïncasseerd.

Mij verging het nog ietsje beter op bord 2. Mijn tegenstander speelde de opening zo passief dat ik met zwart na 10 zetten al voordeel kon claimen (of ik dat daadwerkelijk ook had weet ik niet, maar ik claimde het wel; in elk geval stond ik niet slechter). Wit had kort gerokeerd en ik gooide dan maar mijn koningsvleugelpionnen naar voor. Mijn tegenstander gooide dan maar zijn damevleugelpionnen naar voor, maar sneu genoeg voor hem had ik gewoon niet gerokeerd! Ik zette hem redelijk zwaar onder druk, en daaraan bezweek hij dan ook.

Werners tegenstander leek heel goed uit de opening te komen. Werner stond op zijn minst redelijk louche, en trachtte zijn problemen tactisch op te lossen. Dat werkte niet helemaal, zwart had ergens kunnen winnen. Op dat moment maakte zwart echter de verkeerde keuze, waardoor hij een vol stuk achterkwam. Werner moest alleen nog de 40 zetten zien te halen: nog 15 te gaan en hij had nog maar 5 minuten. Dat halen was geen probleem, maar na de 40e had de tegenstander al twee vrijpionnen als compensatie voor het stuk. Dit was niet afdoende, maar het moest toch nog nauwkeurig gespeeld worden. Dat deed Werner ook, en hij scoorde het derde punt.

Wilfried ontwikkelde zich niet, maar vond dat helemaal niet erg. Vervolgens rokeerde hij lang, terwijl hij al a6 en b5 had gespeeld, en hij nog altijd achterstond in ontwikkeling. Ik zag al vanalles mislopen, maar Wilfried had goed gezien dat hij bijna verplicht de dames kon ruilen. Snel mat zou het dus niet gaan. Wit had nog altijd wel een beetje druk. Eventjes later won de tegenstander ook nog eens een zwakke pion, waarna het rommelen was geblazen: objectief was de stelling niet meer te winnen, en zelfs remise was al (te?) optimistich. Wilfried kon niet meer genoeg kansen creëren en de tegenstander maakte ook geen al te grote fouten meer, zodat de uiteindelijke uitslag 3-1 werd.

Een gezellig thuismatch stond op het programma. De druk zat wel nog steeds op de ketel dus moest er ook gescored worden. Voor Louis en mezelf niet echt een probleem; bij Stijn en Tony hield ik toch even m'n hart vast.

Louis speelde gedurfd het Falkbeer-tegengambiet in het koningsgambiet. De tegenstander speelde het niet goed (wat tempi verloren) en verloor al snel z'n dame tegen een toren. Hij bleef nog een tijdje doorspelen, maar verloor zonder glans.

Ik amuseerde me terug kostelijk met een koningsaanval. Hij rokeerde lang zodat in tegenstelling tot vorige partijen ik niet eens m'n g- of h-pionnen naar voor moest smijten. Mijn subtiel plan bestond er nu in om hem te h-lijnen met twee torens en een dame op de open a-lijn. In z'n tijdsnood won ik uiteindelijk de dame en de partij.

Stijn speelde z'n opening weer degelijk en, net als vorige keer, zonder al te wilde capriolen. Het leverde hem een pion op en een duidelijk betere stelling. Maar dan nam hij een pionnetje teveel. Ik kwam juist langs het bord en in één oogopslag zag ik een mat-in-twee achter-de-paaltjes! Wat later klopte m'n hart al terug normaal want de tegenstrever raakte 'n verkeerd stuk aan (pièce touché) en stond toen zélf in elke zetten mat!

En dan Tony... Die deed het in de opening eigenlijk niet slecht. De tegenstander zette wat stukken buiten spel en Tony kon zich opmaken om de koningsstelling open te breken. Dit deed hij echter een paar zetten te vroeg, verloor een 'trukje' uit het oog en moest z'n twee lopers voor 'n toren afgeven. Eigenlijk stond hij toen verloren, zeker toen hij een schijnaanval probeerde te lanceren via een (absoluut verkeerd) paard-offer. De andere durfde het echter niet aannemen en zo blufte Tony zich naar remise. Oef!

Volgende keer de sleutelmatch voor de titel: uit naar Ludisan (blijkt dat ze 1½ lieten liggen op Charleroi; we staan nu dus 2 volle punten los!).

Schaakklub Desperado Leuven vzw

Resultaten Nationale Interclubs 2001-2002

Ronde 9 (17-02-2002)

Desperado gaat zich redden!!