Reisverslag Bologna en Ferrara 2010

Donderdag 9 september 2010 (Herman)

Amai dat was een heerlijke fietsreis in het voorjaar. Op de grens van de Marche en Emilia-Romagna.

Maar er rest nog heel veel te ontdekken. De renaissancesteden Bologna en Ferrara bijvoorbeeld.

Een verlengd weekend in september biedt perspectief. Voor amper 30 euro per persoon vinden we een vlucht van Charleroi – pardon, Brussels South – naar Bologna. Ryanair rekent nog 30 euro bij voor de bagage, en geen verdere kosten als we de instapkaarten zelf afdrukken. En viersterrenhotels op www.booking.com in Ferrara en Bologna voor weggeefprijzen (99 en 69 euro per kamer en per nacht, ontbijtbuffet inbegrepen). Onze enige reiskoffer blijkt bij het inchecken wel twee kilo te zwaar. Even wat jassen en lectuur in de handbagage stoppen. Maar waar gaan we op de terugvlucht al die pasta en olijfolie steken ... ?

Van de luchthaven van Bologna nemen we een pendelbus naar het centraal station waar we op de boemel naar Ferrara overstappen.

In Ferrara zijn we zo overweldigd door de pracht van het kasteel en de duomo, en afgeleid door de vele fietsers, dat we onze viersterrenalbergo Annunziata niet meteen ontdekken. We hebben het kasteel als overbuur. Even uitblazen bij een glaasje witte wijn op een terras ... waar we meteen een enorm groot bord hapjes bij geserveerd krijgen. En een gepeperde rekening achteraf. Morgen beter uitkijken of onze Ryanairwinst gaat eraan.

In een mooie zijstraat in de Joodse wijk vinden we restaurant Osteria del Getto (what’s in a name). En proeven we meteen de streekspecialiteiten cappelacci di zucca (ravioli met pompoen, boter en salie) en salami met puree. Een leuke bovenverdieping met naďeve Afrikaanse muurschilderingen.

En daarna vallen we als een blok in slaap. Niet verwonderlijk na een hele dag als trotter: te voet van Droeshout naar het station van Merchtem, trein naar Brussel-Zuid, pendelbus naar Charleroi, vlucht naar Bologna, pendelbus naar het station van Bologna, boemel naar Ferrara, en een half uurtje te voet naar onze albergo.

En morgen ? Morgen vliegen we erin !

Vrijdag 10 september 2010 (Herman)

In het hotel wordt regen voorspeld maar het is de hele dag stralend mooi met een royale 23° C.

We beginnen met een bezoek aan het imposante Castello d’Estense. Een immens groot waterkasteel, compleet met ophaalbrug en binnenkoer. We dwalen er een uur door de diverse vertrekken, ontdekken een appelsienentuin op een terras en beklimmen een van beide torens. Arendsblik over de stad en de vlakke omgeving met hier en daar wat industrie.

Daarna verkennen we de pittoreske middeleeuwse straatjes, zoals de Via delle Volte, overspannen met prachtige rond- en spitsbogen en met keienbestrating. En met statige herenhuizen.

Na een piadina met biertje op een terras pikken we onze gratis fietsen op in ons hotel en peddelen we naar de stadswallen. Ferrara telt naar verluidt meer fietsen dan inwoners en dat is te merken. De autovrije binnenstad lijkt wel Leuven of Amsterdam. Iedereen fietst hier. Huisvrouw, student, gepensioneerde, zakenman. Op de omwalling rond de stad ontdekken we een kilometerslang grintpad vol met joggers en fietsers. De cirkel ronden lukt net niet omdat er wat drukke ringwegen in de weg liggen. We fietsen enkele keren heen en weer en dan besluit ik nog een eindje te gaan joggen.

Zodat ik zonder gewetenswroeging op een terrasje kan gaan aperitieven. En opnieuw in de Joodse wijk gaan dineren, maar nu in een ander restaurant. Waar Mireille een pasta met witte truffel bestelt. De geur alleen al ! Mjam.

Zaterdag 11 september 2010 (Mireille)

Wakker worden met de zon in de ogen. We nemen rustig onze tijd voor het ontbijt en komen pas na tien in beweging.

Het plein voor het hotel is volgebouwd met stalletjes. De rechtse politieke partij Lega Nord houdt hier vandaag een feest. Met missverkiezing incluis.

Wij hebben echter onze zinnen gezet op een bezoek aan het Palazzo Schifanoia. We dwalen door de rustige steegjes, dikwijls met kasseien, en lopen langs de Casa di Romei. We tellen elk drie euro neer in de museumwinkel want de dame aan de ingang is blijkbaar voor iets heel anders aangeworven. Het statige huis rond het binnenplein mag er zijn. De aankleding moet enkele eeuwen geleden heel indrukwekkend geweest zijn. Cassetteplafonds in donker hout, fresco’s met vele putti’s en met manden vol fruit, en een imposante schouw die ook met fresco’s is versierd. We dwalen helemaal alleen door het huis, nauwgezet in het oog gehouden door vrouwelijke opzichters. Veel volk komt hier blijkbaar niet op bezoek.

Onze route brengt ons dan naar het volgende palazzo. Palazzo Schifanoia, of vrij vertaald het paleis van de ontspanning. Wat de exposities van Chinese en Egyptische kunst hier staan te doen ontgaat mij wel. De fresco’s zijn hier meer vervaagd maar het hoogtepunt ligt elders. In een aparte ruimte aanschouwen we grote muurschilderingen die de verschillende maanden voorstellen. Het zijn telkens horizontale drieluiken met massa’s mythologische figuren, dieren en mensen. Indrukwekkend.

De rest van het museum houden we snel voor bekeken. We wandelen verder naar de stadsomwalling, zoeken een zitbank uit in de zon en stappen dan terug naar het hotel om de reiskoffer te gaan ophalen. Want ons bezoek aan Ferrara is jammer genoeg afgelopen. De trein naar Bologna heeft vijf minuten vertraging maar die achterstand is zeker ingehaald bij het binnenrijden van het Stazione Centrale. Het is even over drie wanneer we op zoek gaan naar ons hotel voor de volgende drie nachten. Met een summier kaartje van het stadscentrum en de buitenwijken is het geen sinecure om hotel Aemilia terug te vinden.

Na een half uur stappen belanden we in de juiste wijk maar van een hotel of de juiste straatnaam is geen sprake. Ook de gps vindt de straat niet terug. Over naar derden. Een ijscoman excuseert zich uitgebreid maar is niet van Bologna. In het kapsalon heeft nog nooit iemand van een hotel in de buurt gehoord en zelfs de barman en de caféklanten sturen ons verkeerde richtingen uit. We negeren dus alle goede raad en gaan zelf de omgeving verkennen. Na bijna twee uur zoeken komen we met lome benen aan onze accommodatie, een nochtans groot zakenhotel van 4 verdiepingen dat blijkbaar toch onopgemerkt gebleven is in de wijk.

We nemen even een adempauze en trekken dan naar het stadscentrum. De eerste zuilenbogen kondigen zich al meteen aan. Volgens de reisgidsen zijn er maar liefst zo’n 39 kilometer galerijen in de stad. Sneller dan verwacht staan we oog in oog met de twee scheve torens die de stad nog rijk is. Een overschot van een heel woud van middeleeuwse wolkenkrabbers. De ene steekt nog een stuk boven de andere uit. Scheef zoals in Pisa, pittoresk tegen de blauwe lucht.

We dwalen nog wat verder door de verkeersluwe straten vol met voetgangers tot aan het Piazza Magiore, waar de kathedraal volledig ingepakt aan restauratie toe is. Aan de kraampjes en winkels kijken we bewonderend naar de hammen, pasta’s, parmezaankaas en frisse groenten en vinden het jammer dat we zoiets in België niet hebben. We troosten ons met een ijsje en gaan op zoek naar een gezellig plaatsje om vanavond te dineren. We lopen langs de etalages van dure kledingzaken en gaan ten slotte uitrusten op het plein met zicht op de verscholen duomo bij een glaasje Pinot Grigio op het terras van Bar Giuseppe.

Zondag 12 september 2010 (Mireille)

De 124 kamers van hotel Aemilia lijken goed vol te zitten. In de ontbijtruimte is het een komen en gaan.

We schrappen de vooropgestelde uitstap naar Venetië omdat de treintocht te lang uitvalt voor een eendagsbezoek en opteren voor een trip naar de kust. Rimini wint het daarbij van Riccione. Rimini blijkt op 112 kilometer van Bologna te liggen en de stoptrein doet er dan ook redelijk lang over. Maar de trein is altijd een beetje reizen, en aan het aantal passagiers te zien delen veel Italianen onze mening.

Ook in Rimini schijnt de zon overvloedig en geven de thermometers een heerlijke temperatuur aan. De boulevard richting zee is breed, schaduwrijk en rustig. Het strand daarentegen is maar niks. Allemaal afgebakende zones, met ruimte voor strandspelen, en daarachter pas de obligate strandstoelen en de zee (of we vermoeden toch dat de zee daar ergens achter ligt ...). We gaan dan ook op zoek naar een meer natuurlijk ogend plekje met zicht op zee. Langs de havengeul vinden we een zitplaats op grote rotsblokken waar het woelige water tussen klotst. Het weidse uitzicht over de blauwe horizon krijgen we er gratis bij. Het hongergevoel bedwingen we achteraf met een piadini caprese met een koel wit wijntje.

De terugtocht met de trein gaat beduidend sneller. We hebben nu plaatsgenomen in een IC-trein met plaatsreservering, die zo doorraast dat het verslag schrijven moeilijk wordt.

Maandag 13 september 2010 (Herman)

Ha, zo ziet een wolk eruit ...

Na dagen van straalblauwe hemel duiken vandaag de eerste wolkenpartijen op. Maar wel nog bij een zwoele temperatuur.

We doorkruisen het centrum van Bologna en stoppen nog even aan de binnenkoer van het statige Archiginassio-gebouw. Een groep Amerikanen heeft net het bezoek afgerond en krijgt nu vrij tot de Italiaanse kookles om 17 uur.

Wij gaan voor actie onder de vorm van een klim naar het klooster van San Luca. We volgen de Spaanse route: Via del Collegio di Spagna – Via Saragozza. Eindeloze bogengalerijen langs cafés, winkels en pizzeria’s. Links liggen statige herenhuizen en kleine parken. En dan gaat het flink naar boven, 6 kilometer gaanderij met 666 bogen ! Af en toe zien we wat wandelaars en moedige joggers. De trappen hebben we niet geteld maar er lijkt maar geen einde aan te komen.

Flink bezweet komen we boven. We vinden er een barok heiligdom in oker-roze steen. Niet echt bijzonder mooi. Het koelt hier flink af op 280 meter hoogte.

En dan terug naar beneden aan een stevig staptempo. In het centrum staat de teller op 16 kilometer. Een pizzeria naast een bouwwerf, gelukkig overdekt want het begint zowaar te regenen. En daarna te gieten. Daarvoor dienen dus al die overdekte galerijen !

Maar Mireille wil op jacht naar pasta’s en borlottibonen, toch wel op de “enige” strook in Bologna die niet overdekt is ...

’s Avonds zitten we helemaal alleen op een terrasje onder de bogen rechtover de duomo en vergeten de kilte in de sfeervolle en eenvoudige trattoria Da Giampa e Ciccio. Nog even de tagliatelle al ragu proeven. Met muziek uit een van de antieke radio’s.

En de volgende ochtend straalt de zon weer.

Waar gaat onze volgende Italiëreis heen ?