Burgenweg

Dag 1 – dinsdag 12 augustus 2008 (Herman)

Baustellen. Stockenden Verkehr. Stau.

Onze gps wordt er helemaal tureluurs van en wil ons constant alternatieve wegeltjes opsturen. Tussen de wegenwerken krijgen we dan ook nog eens hevige stortbuien te verwerken. Tussen de hoerakreten voor de 4 gouden medailles van Duitsland belooft de weerman nochtans 24° C en geen drupje regen voor morgen. Misschien heeft het Neckartal wel een microklimaat voor ons in petto ?

Na 650 kilometer parkeren we de auto om half negen net buiten de imposante stadswallen van Rothenburg ob der Tauber. We worden enorm gastvrij ontvangen in het familiepension Rödertor en serveren meteen een tafeltje in het gemoedelijke restaurant. Waar Mireille 3 problemen heeft met de menukaart:

1. in het Duits

2. in gotisch schrift

3. leesbril niet bij.

Maar de belangrijkste vraag voor vanavond is toch wel : trocken oder halbtrocken ? En dan hebben we het niet over het weer …

--- Het begint met een 15 augustusbrug die stelselmatig verder wordt uitgebreid tot een stevige viaduct. In 3 dagen van Schwäbisch Hall naar Heidelberg. Ha, extra dagen. Starten in Rothenburg, maar door de slechte treinverbinding met Heidelberg (viertal keer overstappen …) opteren we voor een lokale tocht in Rothenburg, een lus in Schwäbisch Hall, daar de wagen parkeren en dan op naar Heidelberg. Vijf fietsdagen. Drie keer met bagage op de fiets.

--- Dag 2 – woensdag 13 augustus 2008 (Herman)

Na het fietsontbijt ontdekken we een pareltje achter de eeuwenoude stadspoorten. Vakwerkhuizen, smalle straatjes, een veertiende-eeuws stadhuis. In het Verkehrsambt vraag ik waar de Burgenweg Radweg vertrekt.

- BurgenSTRASSE, verbetert ze me.

- OK, ook goed.

Fietsen in de aanslag, conditie te veel, nog geen fietstassen, zonnig weer en “wijle weg”.

Tussen de overvloed aan fietsborden – er zijn hier nogal wat bewegwijzerde fietspaden – ontdekken wij onze knalrode Burgenstrasse. Volgen tot waar we zin hebben en dan rechtsomkeer is onze planning. We zoeven pijlsnel naar beneden (moeten we dat straks allemaal terug naar boven ?). Verderop staalharde wind tegen en vals plat. Even de Tauber volgen en dan links een bos in waar de restanten van een groot festival opgeborgen worden. We fietsen over rustige golvende wegjes door simpele boerendorpen – genre 3 huizen en 5 koeien. Enkel wat tractoren en de gemeentelijke groendienst vormen wat obstakels. Een bord nodigt uit om bloemen af te snijden op een erf. Een mes en betaalkistje binnen handbereik.

Na 20 kilometer vinden we geen enkele dorpsnaam meer terug op onze fietskaart. Na enig gepuzzel komen we tot de ontdekking dat Burgenweg en Burgenstrasse twee verschillende fietsroutes zijn. Gelukkig leidt onze fiets-gps ons zeven kilometer verder naar Schrozberg (waarvan de laatste twee wel langs een drukke verkeersader) waar we de Burgenweg weer oppikken en we zo onverhoopt een lus kunnen uitstippelen. Een prachtig kiezelpad door een woud en dan bergaf wind mee langs landerijen. De pijltjes van de Burgenweg zijn wel zo klein dat we een paar keer in de remmen moeten duiken om een bocht niet te missen.

Vier kilometer voor Rothenburg vinden we onze Burgenstrasse van daarstraks terug … en nu is de Burgenweg ribbedebie. We volgen een pijl naar Rothenburg, steil 12% naar beneden. Gevolgd door de steile slotklim naar de Altstadt.

51 kilometer, niet slecht voor een opwarmertje. Snel omkleden, een terrasje in de zon uitzoeken, een grote Italiaanse familie aan onze tafel weerstaan, een lokaal wijntje bestellen van de kaart waar de dienster nog nooit van gehoord heeft, en de Japanners tellen.

We ontdekken een wandelpad bovenop de stadswallen. Bijna helemaal rond de oude stad. Zodat we snel honger krijgen en het eerste Italiaanse restaurant binnen de omwalling binnenstormen.

Dag 3 – donderdag 14 augustus 2008 (Mireille)

We stallen de auto 70 kilometer verder op de Weilerwiese-parking in Schwäbisch Hall, laden de fietsen af en zetten de gps aan het werk. Waar ligt ons hotel (4 kilometer verder), waar is het station (op maar liefst 11 kilometer) en ligt de markt vlakbij (anderhalve kilometer in vogelvlucht) ?

We springen de toeristische informatiedienst binnen. De vriendelijke dame aanhoort geduldig onze vragen, geeft pasklaar antwoord in prima Engels, print de uurregeling van de spoorlijn af en geeft ons nog een kopie van de Burgenstrasse-fietsweg mee. Over service gesproken.

Even later peddelen we langs de Kocher-rivier. We hebben de bedoeling om vandaag de Burgenweg richting Rothenburg ob der Tauber te volgen en dan in lusvorm via de Kocher-Jagt Radweg terug te keren, maar blijkbaar maken we van bij de start een fout. Niet zo erg want het pad kronkelt langs de Kocher, vrij van alle verkeer. We omzeilen meteen ook een drukke verkeersader. De pijlers van de autoweg zijn werkelijk indrukwekkend.

In Braunsbach zien we een resem fietsen aan een Gasthof op het dorpsplein. Dagsuggesties zijn Maultaschen mit Käse en Flammkuchen met gerookte ham. Die laatste blijkt geen pannenkoek te zijn maar een soort pizza. De Maultaschen zijn een typisch streekgerecht. Deeg met lekker gekruid gehakt en tomatensaus. Delicieus. Jammer dat we belaagd worden door een horde vliegen. Die krengen stoppen pas als we onze borden voldaan opzij schuiven. De restjes tomatensaus interesseren hen geen moer.

Vier klimkilometers langs de Burgenweg brengen ons door een landschap vol velden, ver van alle verkeer. In de buurt van Kupfer gaat het weer mis zodat we op de automatische piloot (de gps) moeten overschakelen. Via aalbessenvelden vinden we een eenzaam bordje van de Burgenweg terug, maar verderop is alle bewegwijzering weer in rook opgegaan en staan we plots op een drukke verkeersader. Geen ontkomen aan. Maar ook nu helpen de fietsgoden ons een handje want daar loopt de Kocher terug, en dus ook een fietspad. De laatste kilometers tot aan onze wagen zijn dan ook identiek aan de eerste. We laden onze bagage op de fietsen en rijden richting marktplein. Is daar toch wel een terrasje zeker. En Haller Löwenbräu. Het hotel zal voor straks zijn …

Dag 4 – vrijdag 15 augustus 2008 (Herman)

Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend en dus kijken we met een bang hart uit naar de zware tocht van vandaag naar Heilbronn.

Vanaf het Ringhotel moeten we eerst nog een fietsonvriendelijk traject langs een drukke baan trotseren. Gelukkig ontdekt Mireille een paadje dat ons rechtstreeks naar het centrum van Schwäbisch Hall brengt. Het laatste stuk is wel spekglad en ultrasteil naar beneden. Het is zwaarbewolkt en wat frisjes maar wel droog.

We steken de brug over de Kocher over en vinden rechts de bewegwijzering van de Burgenweg. En meteen gaat de straat potig naar boven. De fiets naar boven duwen gaat zelfs sneller dan fietsen. Verderop stuiten we op grote wegwerkzaamheden en ontbreekt elk spoor van wegwijzers. Met meer geluk dan kunde komen we uit aan het station (nog in gebruik) dat deel uitmaakt van het Hohenloher openluchtmuseum, met nog een vijftigtal andere oude gebouwen.

Hier draaien we alle kanten op, maar uiteindelijk leidt onze speurneus ons naar een grintpad langs de spoorweg en door een bos, waar we wat verder weer pijlen terugvinden. Een smal pad klimt stevig door het Schwäbische-Frankische Wald. Steil naar beneden richting Waldenburg (Mireille met piepende remmen).

Vanaf hier is de bewegwijzering helemaal een ramp: bordjes ontbreken op cruciale plaatsen, routes verdwijnen en verschijnen even plotseling of veranderen van naam, niet te doen. In Waldenburg fietsen we zelfs een heel eind langs een drukke verkeersader. De postbode zet ons weer op de goede weg, voorbij hotel Panorama links. Kunnen ze hier niet beter overal postbodes zetten in plaats van borden ? Wat verderop raken we het spoor immers weer helemaal bijster. Gelukkig hebben we de gps om ons naar Neuenstein te leiden, waar Mireille zoete koeken bij de bakker haalt.

Telkens als we denken dat de bewegwijzering nu eindelijk goed vertrokken is, komen we op een kruispunt met nikske. Voorbij Öhringen (vakwerkhuizen – uiteraard) fietsen we door een wijngebied. De Weinsbergen – een golvend parcours. We rijden regelmatig mis – waar is de Duitse gründlichkeit heen ?

In Weinsberg rijden we ons helemaal vast in een woonwijk. Even een veldweg proberen in de richting van de gps-pijl, maar die wordt al snel onberijdbaar. Terug naar de grote baan en dan merken we dat we nog een heuvelflank over moeten tot Heilbronn. Het betere klimwerk, en bovenaan een weelde aan fietsborden !

Via een rustige weg komen we in Heilbronn. Alom pijlen tot aan ons hotel vlak aan de Neckar. 78 kilometer op de teller (veel omweg gemaakt dus). Fietsen in de garage, heerlijk douchen, daar is zelfs de zon, en het restaurant heeft … Maultaschen !

Conclusie: de hele dag droog gebleven maar wat was dat een povere fietsbewegwijzering.

Dag 5 - zaterdag 16 augustus 2008 (Mireille)

Verse fruitsla aan het ontbijtbuffet, lekkere pistoletjes en zelfs aardappelbrood. Dat kunnen we niet laten liggen. Energie voor de fietstocht van vandaag.

De bewegwijzering is een stuk beter dan gisteren. We verlaten Heilbronn op een veilige manier, zonder een hoofdweg te moeten kruisen. De zon breekt enthousiast door het wolkendek. Onze dag kan niet meer stuk. We peddelen naast de Neckar, eerst door nog wat industriegebied, maar al snel krijgt de natuur de bovenhand.

Een groep wielertoeristen haalt ons in met de mededeling dat er nog enkele renners volgen. En de achterblijvers roepen ons toe dat er niemand meer volgt. Op een steil bruggetje moeten er drie te voet omhoog en wat later zien we ze in Bd Wimpfen op een terrasje zitten.

Wij bereiken Bad Wimpfen via een smal pad. De laatste honderden meters houden we de fiets aan de hand. Het kuuroord oogt gezellig en toeristisch en dat wordt nog eens geaccentueerd door een prachtige blauwe lucht. We wandelen wat rond, nemen enkele foto's en zoeken dan een bankje om een boek te lezen en het verslag bij te werken. Daar hadden we gisteren geen tijd voor.

De ijsjes komen van rechts en dus gaan we op zoektocht in die richting. Een norse, zwijgzame dame kwakt de ijsbollen op de hoorntjes. Ja zaterdagwerk is niet tof.

Omstreeks drie uur verlaten we het stadje langs het oude stationsgebouw dat nu dienst doet als toeristische dienst en Biergarten. De treinen rijden nog steeds op deze lijn. Een fijn belsignaal kondigt hun komst aan.

Vanaf daar gaan we naar Mosbach, soms langs de Neckar, dan weer langs wijnvelden of langs akkers met hoogzwangere appelbomen met groene appels of met roodblozende vruchten. Een klein stukje moeten we de weg delen met het autoverkeer. Hier en daar zien we een kasteel op een helling.

Onze fietsroute stopt vandaag in Obrigheim maar ons hotel ligt in Mosbach. En dus moeten we een brug over de Neckar liggen. We spotten eerst een brug met een drukke autostrade maar twee kilometer verder vinden we een rustiger exemplaar. Er hangt ook een plattegrond van Mosbach uit dat ons duidelijk maakt dat ons hotel nog een heel eind verder ligt, namelijk in de Innenstadt. Een kronkelend pad langs de Elz brengt ons moeiteloos ter plaatse, echter niet zonder dat we weer eens onze fietsen de trappen moeten afzeulen aan het station.

De vriendelijke eigenaar-kok van het hotel neemt mijn fietstassen onmiddellijk over, opent een garage om onze fietsen te stallen en maakt reclame voor zijn sauna. Om acht uur ontbijt, is dat niet te laat ?

Helaba, onze wekker loopt dan pas af ...

Dag 6 - zondag 17 augustus 2008 (Herman)

Joepie, aalbessen bij de muesli.

Onder een blauwe lucht peddelen we de 6 kilometer kronkelweg langs de Elz terug tot Obrigheim. Het fietspad zoekt meteen de bosflank op, over afwisselend grint en asfalt, dicht tegen de Neckar. Het is zondag en dus zijn er nogal wat wandelaars en fietsers op de baan. We passeren een paar campings - mét Biergarten - en steken dan de Neckar over onder de goedkeurende blik van het slot Minneburg. En dan moeten we weer naar de linkeroever, maar nu is er geen brug voorhanden. Maar wel een veer, en gelukkig is de middagpauze nog niet begonnen. Voor 2 euro mogen zelfs onze fietsen mee ...

Aan de overkant zet de hele sliert fietsers zich terug in beweging maar we laten ze voorgaan om te genieten van het panorama op het bekoorlijke kasteel van Zwingenberg. Enkele honderden meter verder vinden we de collega-fietsers terug op een terrasje met live dixielandmuziek. De taartjes zien er lekker uit maar wij duiken het bos in, onverhard en onvervaard.

En helemaal op het eind vinden we een verkeersbord. Pipi niet toegelaten. We rijden dan ook de historische kern van Eberbach binnen. Een middeleeuwse wal met vier uitkijktorens. De moeder van koningin Victoria van Engeland at hier (Victoria)torte. Wij houden het evenwel op grote pullen bier op een terras vlak bij hotel Karpfen waar op de gevel de hele stadsgeschiedenis staat uitgebeeld.

Verderop ligt Hirschhorn, een langgerekte rij vakwerkhuizen met kasteel en klooster. In Neckarsteinach steken we de rivier over via een voetgangersbrug en komen in druk verkeer terecht zonder nog enig spoor van bewegwijzering. Terug naar de linkeroever waar wel pijlen staan. Het pad blijft aan de Neckar gekleefd als honing. Vanaf Neckargemünd moeten we nog tien kilometer drukker verkeer trotseren. In Heidelberg vinden we een pad in slechte staat naast de Neckar, vol met wandelaars. Langs de kant ligt het vol zonnekloppers. We klauteren een steile trap terug naar boven en fietsen de oude brug (in restauratie) over tot aan de stadspoort van Heidelberg. Even schrikken : zo veel volk !

De gps vindt het treinstation feilloos. We boeken er onze treinrit van morgenvroeg naar Schwäbisch Hall. Die van 8.49 uur heeft geen plaats meer voor de fietsen en is een stuk duurder (52 euro in plaats van 29 euro), dan maar die van 2 uur later. Onderweg naar de Hauptbahnhof hebben we onze Crown Plaza al zien liggen. Een ruime Club-kamer, ontbijt en minibar inbegrepen.

Aan de overkant van de Neckar ligt de Philosophenwäg die naar een belvedère leidt met panoramablik over de fraaie stad. We stappen in het spoor van moedige joggers en genieten dan bij een pintje met citroensmaak (Radler) van de gezellige sfeer van de Altstadt.

En dan zit er niets anders op dan de 2 kilometer (!) lange winkelstraat af te lopen naar ons hotel om ons om te kleden en dan helemaal terug ..

In de schaduw van een grote kerk vinden we een tof terras van een Italiaans restaurant. Antipasto misto, pesce spada, fettuccine - voorbereiding op onze Puglia-fietsreis.

Ik vraag een Rosso di Montalcino.

- Rosé di ... ?

Kom, ik zal wel zelf in de wijnkelder gaan zoeken.

Dag 7 - maandag 18 augustus 2008 (Mireille)

Onze laatste fietsdag bollen we van het hotel naar het 1 kilometer verder gelegen station van Heidelberg. Perron 9 bereiken we met de lift. Er zijn veel fietsers in het station. De meeste regionale treinen hebben bergruimte voor fietsen, soms 8 en soms 12. In Heilbronn is er geen lift en dus moeten we de fietsen weer zelf de trappen op en af sleuren.

En dan het allerlaatste stukje fietstocht naar de wagen.

En bij het aanschuiven in de files plannen maken voor nog meer fietsroutes.