Fietsen en wandelen in Finland 2014

Proloog (Herman)

Finland of Griekenland? Griekenland of Finland? Het duurde even voor we de keuze op het Scandinavische land lieten vallen. De unieke combinatie van wandelen en fietsen met gps van Belgian Biking had onze aandacht getrokken, maar fietsen in Griekenland is ook niet mis: lekker eten, terrasjes, sfeer en vooral veel zon. En dan kwam die fantastische Belgische lente en zomer met mediterrane weertypes. Ha, maar dan kunnen we na al dat goed weer eind augustus zonder wroeging een weekje naar Finland.

Regent dat dan plotseling toch wel bijna de hele maand augustus zeker! Hadden we dan toch niet voor de Grieken moeten opteren ...

--- Dag 1 - zaterdag 30 augustus 2014 (Herman)

Trein Merchtem - Brussel-Noord
Trein Brussel-Noord - Brussel-Nationaal-Luchthaven
Vliegtuig Brussel - Helsinki
Vliegtuig Helsinki - Tampere
Autotransfer Tampere - Isojoki
Overnachting Lauhansarvi Nature Resort (Isojoki)

Finland dus. Belgian Biking houdt er de spanning in door vooraf geen documentatie op te sturen. De Finse reisagent GPS Tours zal ons het reispakket ter plaatse bezorgen, klinkt het. Het blijft dus nog even een Fins mysterie.

Op de trein van Merchtem naar Brussel delen we ons coupé met studenten op weg naar hun tweede zit, maar op de luchthaventrein zijn we enkel nog omringd door reiskoffers en toeristen met veel verwachtingen. Wij vertrouwen onze rugzakken toe aan de dame van Finnair en stellen dan vast dat het hele vliegtuig naar Helsinki ... vol Japanners zit.

Bijgevolg helse Japanse drukte in Helsinki waar we de overstap maken naar Tampere (even goed luisteren hoe die Finnen dat uitspreken: klemtoon op de eerste lettergreep). 35 minuten vliegen is al niet lang, en de eerste tien gaan dan nog uitsluitend over de grond ...

Zoals verwacht is de luchthaven van Tampere een halve voorschot groot. De rugzakken komen al snel op de bagageband piepen en dus kunnen we meteen zonder verdere plichtplegingen de hand schudden van de vertegenwoordigster van GPS Tours. We hebben twee uur autotocht (140 km) naar Isojoki voor de boeg. Op de achterbank: de routebeschrijvingen, de praktische info en een Garmin Oregon 450-gps met de routes.

Onderweg wisselen we weetjes uit over onze landen. Mijn eerste prangende vraag: klopt het dat je in Finland je schoenen moet uitdoen als je bij iemand op bezoek gaat? Jawel dus. Ze vertelt hoe iedereen raar opkeek toen ze dat in Duitsland ook deed. De Poetinkaas komt ter sprake (en onze Poetinperen), de saunacultuur, Finse taalles (stamwoorden met duizenden uitgangen), de ongelooflijk lange schoolvakanties (31 mei tot 7 augustus, vroeger zelfs tot 15 augustus), het Finse kwakkelweer van de laatste weken, de zomerhuisjes. Onderweg zien we nauwelijks auto's, veel sparrenbossen en amper 1 dorpje.

Grote rivier. Isojoki. We rijden nu even onverhard naar het Lauhanvuori National Park. En dan wacht ons een prachtige houten cottage tussen de bomen in Lauhansarvi. Metsola is de naam (blijkbaar een vogelsoort). Amai, voor 10 personen ...

Drie slaapkamers, een sauna, karaoke-installatie (!), salon, eetkamer en keuken, terras, reuzegroot, dat ziet er okiedokie uit. Het is ondertussen nogal fris geworden, maar dat belet onze buren niet om in ontbloot bovenlijf buiten enthousiast te barbecueën. Wij gaan voor binnen, waar we in de koelkast ons avondmaal, ontbijt en lunch ontdekken. Traiteurdienst van het nabije restaurant, nu gesloten wegens een bruiloftsfeest. De zalm, vleesballetjes, aardappelen en koolrabi gaan de oven in en daarbij serveren we sla met tomaten en rodekool. En appelsap als aperitief, en daarna kraantjeswater. Onderweg pintjes vergeten te kopen.

En morgen komt Seppo onze fietsen brengen om 10 uur. En die spreekt alleen maar Fins en Zweeds.

Nog een hele nacht om dat lastige Fins onder de knie te krijgen ...

Dag 2 - zondag 31 augustus 2014 (Mireille)

Wandeling door het nationaal park van Lauhanvuori (13,6 km - 3 uur)
Fietstocht Lauhanvuori - Karvia (40,6 km - 4 uur)
Overnachting Loma-Raiso (Karvia)

Het was een verkwikkende nacht. Wel een paar keer wakker geworden van onze Finse buren, die het Zomerfeest uitgebreid vieren.

We moeten vier zachte bruine broodjes en twee doorgesneden platte broodjes over ontbijt en lunch verdelen. Van de ronde broodjes maken we smos met kaas of salami, komkommer en tomaat. Ons ontbijt bestaat uit yoghurt en instanthavermoutpap.

Vandaag moeten we eerst een twaalftal kilometer wandelen waarna we onderweg op fietsen overschakelen. We steken dan ook fietskleding inclusief lage schoenen in onze daypacks. Ondertussen is Seppo om iets voor tien met zijn blauwe bestelwagen gearriveerd. Een kort knikje later laadt hij een blauwe heren- en een rode damesfiets uit. Vervolgens klikt hij een rode en een zwarte fietstas aan de herenfiets, en een blauwe en een groene aan de mijne. We gaan in elk geval kleurrijk op weg.

Wat heeft hij nog in de aanbieding? Twee kleine thermossen en twee fietshelmen, een grote militair aandoende reparatietas, enkele batterijensets en een nood-gsm.

Nog eventjes de fietsen inrijden alvorens ze terug in de rommelige bestelwagen naast onze rugzakken gestald worden. Seppo zal de fietsen aan het einde van het wandelpad vastmaken. Hij laat de foto van de locatie nog even op zijn smartphone zien.

En dan komt de zon piepen als we onze daypacks op de schouders hijsen. Klaar om onze eerste tocht in Finland aan te vatten. 'Springs and streams' staat er als titel in onze begeleidende brochure.

We laten het domein van Lauhansarvi achter ons en duiken al meteen het bos in. Berken en dennenbomen zijn in de meerderheid. Via een smal paadje met paddenstoelen in alle maten, kleuren en variëteiten. Allicht niet eetbaar, want volgens het allemansrecht in Finland is iedereen vrij om bessen en paddenstoelen te plukken.

We passeren een grote werf met een huis in aanbouw. Alleen de funderingen zijn al aangebracht. Maar vlak daarachter staat een netjes afgewerkt saunahuisje met een klein zwembad en een houten terras met tuinzetels. Die Finnen weten hun prioriteiten te stellen.

Na een lang stuk grindweg met her en der boerderijen slaan we terug het bos in, op weg naar de Auma Stone, een gigantische granieten rots. Wat verder liggen er nog meer. Een jongetje amuseert zich kostelijk in dit natuurlijke steenpretpark.

Even lopen we ons eerste nationale park binnen: het Kansallispuisto Lauhanvuori. Prachtige mossen in groene en witte tinten, met de kleurrijke rode stippen van de vossenbessen (lingonberries) alom. Enkele lokale bewoners vullen moedig hun emmer. De bittere bessen worden enkel voor confituur gebruikt.

Aan het Devils Field steken we met behulp van een vlonderpad een enorm groot rotspuinhoop over, een overblijfsel uit de ijstijd. Toen lag het lager gelegen deel nog in de zee len vormde de top een eiland. Vanaf hier volgen de knuppelpaden elkaar in gestaag tempo op. De moerassige ondergrond maakt het stappen immers lastig, dus goed gezien van die Finnen.

Maar het moeras brengt ook insecten met zich mee. Voor muggen is het te koud maar kleine vliegjes plakken voortdurend tegen ons aan en kruipen in ons haar en nek. En ze zijn er bijna niet uit te krijgen. Supervervelend!

Aan een meertje met verschillende bubbelende bronnen, knalgroene plantjes en bruin water moet de picknick eraan geloven. Twee Zweedssprekende wandelaars komen plots van de andere kant en staan ook ruim een kwartier van deze idylle te genieten.

Ons roadbook spreekt regelmatig over het gefluit van vogels, maar wij horen alleen de stilte!

Leper's Lake is het eerste meer dat we vandaag te zien krijgen. Vanaf hier is het nog een kleine klim tot het hoogste punt van de dag. De top met parking en uitzichttoren blijft tot het laast goed verscholen. Nog even de 134 treden van de toren beklimmen om vast te stellen dat er ... alleen maar bomen te zien zijn.

Eenmaal beneden vinden we de twee fietsen achter een elektriciteitshuisje terug. We schakelen onze outfit om van wandel naar fiets. De fietszakken zijn handig om de zware stapschoenen in te steken.

Rugzak op de schouders en here we go roetsj naar beneden, maar niet voor lang. Het zadel staat te laag - OK wat hoger zetten. Oei het is toch maar frisjes op de fiets - jasje aantrekken. Een bord vermeldt 4 km tot Kivijata - waren we daar al niet eerder tijdens onze wandeling? Oeps, we zijn de verkeerde richting uitgereden. Terugkeren is de boodschap. Heel de weg weer omhoog naar de uitzichttoren. Gelukkig is de weg breed en de gravel goed berijdbaar.

Na het kruisen van een asfaltweg worden de wegjes smaller, verdwijnen de aanduidingen en is het met momenten een zoektocht ondanks de gps. We missen een afslag, moeten retour, ontdekken later dat de gps-route wat meer naar links loopt, zoeken de juiste weg en belanden bij een hoop aarde die de weg helemaal verspert. Nog eens rechtsommekeer en dan komen we toch op de juiste track. De vermoeidheid begint toe te slaan.

Een zoet tussendoortje geeft even wat energie. De weg wordt slechter. Zand en plassen maken het rijden moeilijker. Een kort stuk asfaltweg brengt even wat verpozing. Het venijn zit echter in de staart. Voorbij een bord dat de richting aangeeft naar onze accommodatie Loma-Raiso wordt de weg plots nogal onberijdbaar. Losse keien en zand zorgen voor stapvoets verkeer. Een mountainbike zou nu goed van pas komen. Maar het eindstuk gaat terug wat vlotter. Haasten, want het is ondertussen al half acht.

Bij gasthuis Loma-Raiso zwaait de deur meteen open en staat een uiterst vriendelijk ontvangstcomité ons op te wachten. Het bejaarde stel Kirsti en Esa begroeten ons enthousiast in het Fins, dochter Marja zorgt gelukkig voor het vertaalwerk naar het Engels.

We trekken onze schoenen uit en zetten ze samen met onze wandelschoenen tussen de gezinsverzameling. We zijn wat opgejaagd door het late uur, hebben honger, moeten nog een verslag schrijven, verlangen naar een douche en een bed, en wat vragen die Finnen dan: 'At what time do you want to take your sauna ...'

Sauna is heilig in Finland. Maar wij houden het voor vanavond op een douche. En passant hebben we ook al kennisgemaakt met de driejarige Max en met de hond Lisa. Oma Kirsti is ondertussen achter het fornuis gekropen. Het buffet ziet er aantrekkelijk uit. Vissoep met zalm en een witvis, boterhammen met kaas, worst, tomaat en komkommer. Wij eten het brood na de vis, maar kleinzoon Max en oma en opa combineren de kaasboterhammen met de soep. Weer iets bijgeleerd. In de grote ruimte zitten ze overigens allemaal aan een andere tafel. Hoera: bosbessentaart met ijs als toetje bij een kopje koffie.

Daarna gaan we met de gezinsleden in het salon door een verrekijker turen. Er zitten elanden aan de bosrand, maar ze zijn opgeschrikt door de landbouwbedrijvigheid en verschuilen zich vaak. Uiteindelijk krijgen we de nogal plompe beesten toch in het vizier. En opa vertelt (met onderschriften van Marja ...) over een beer, die vijf kilometer hiervandaan gespot is. Ook wolven en vossen komen in de regio voor.

Oei, moeten we schrik krijgen?

Dag 3 - maandag 1 september 2014 (Herman)

Fietstocht heen en terug naar het nationaal park van Kaujaneva - Pohjakangas met op de terugweg bezoek aan Karvia (29,4 km - 2 u 35')
Wandeltocht in het nationaal park van Kaujaneva - Pohjakangas (4,7 km - 1 u 10')
Overnachting Loma-Raiso (Karvia)

Hyvää huomenta.

Al niet eenvoudig om goedemorgen in het Fins te zeggen. Maar huomenta is blijkbaar ook OK. Dan laat je 'goed' vallen. Kortweg 'Morgen'.

Maar de ochtend is echt goed. Blauwe lucht en een prille morgenzon hebben goud in de mond. Voor ons staat een Fins ontbijtbuffet gedekt uit de boekjes. Havermout, omelet, champignons, broodjes, donkere boterhammen, kaas, charcuterie, augurken en tomaten, aardbeien en bessen, bessensap, bosbessentaart, yoghurt, boter (met een fantastische houten boterschep), appelen en bananen, melk, water en koffie. En we mogen er op de gekende Scandinavische wijze naar believen onze picknicklunch van samenstellen.

Vandaag maken we een fietstocht naar en aansluitend wandeltocht in het Nationaal Park Kaujaneva - Pohjakangas. Opa komt Mireille nog wat Finse tips meegeven. Mireille schijnt de talloze suffixen al onder de knie te hebben. Of zou het gebarentaal zijn?

We volgen een eind het sportieve mountainbikecircuit (losliggend grind en kapotgereden veldwegen) van gisteren. Op een kruispunt komt een Fin in een aftandse Mercedes een hele waterval aan richtinginfo (zo vermoeden we toch) over ons uitstorten. Als hij merkt dat we de naamvallen en eigenlijk ook al de rest van de Finse taal niet begrijpen haalt hij de schouders op en dokkert voort. Dat er nog mensen in de wereld zijn die geen Fins verstaan! We steken even onze neus binnen in een grote wigwam (een laavu) in het sparrenwoud. Berenvel als voordeur en binnenin houten banken rond een centrale vuurhaard. Ondertussen kijken we scherp uit naar rendieren, wolven en beren. Kraanvogels staat er op twee borden vermeld (gelukkig staat er een foto onder de tekst), maar die zijn allicht al vertrokken naar zuiderse oorden. We bereiken de asfaltweg van de vorige dag en steken die over, naar het kansallispuisto (nationale park). En we moeten maar de hoefsporen van een elk volgen. Die beesten volgen ook graag een comfortabele route, in plaats van te moeten zigzaggen door het naaldwoud.

We passeren enkele steengroeves. Koffiepauze of staking, want er is weinig bedrijvigheid. Onze gps geeft 12 kilometer aan als we een kleine parkeerplaats bereiken. Fietsoutfit wordt wandelkleding, en het linkse pad wint het van dat rechtdoor. Een informatiebord vertelt ons dat we over de zomerweg van Hämeenkyrö naar Korsholma aan de kust van Ostrobothnia hebben gefietst, die reeds in 1500 bestond. De weg werd voornamelijk gebruikt voor postdiensten en militaire acties. In een hoek staat een afbeelding van de wooden sandpiper. Verrekijker meenemen.

Het pad start echt vanaf een verlaten kampeerplaats met royale houtvoorraad en (momenteel droge) waterput met hendel. We schakelen al snel over op houten vlonders (volgens inscripties vernieuwd in 2013). De restanten van de vorige liggen er in hoopjes naast. We raken al snel in extase door de sublieme natuurpracht. Uitgebreide mospartijen met blauwe toefjes water, verderop de schitterendste meren met diverse kleurrijke waterplanten. Idyllisch.

Een grote groep eenden vliegt enkele keren luid kwakend over ons hoofd. Verzamelen blazen voor de grote trek naar het zuiden? Een roofvogel zoekt zijn picknicklunch bij elkaar. Tegenliggers op de duckwalk: Maire en Kari (een logboek verderop verraadt hun identiteit). We pauzeren even aan een steiger met plonsmogelijkheden in een groter meer. IJskoud! Uitvlucht: zwembroek niet mee ...

Overigens glashelder water, al lijkt het op het eerste zicht niet omdat de ondergrond zwarte veenaarde is. We ronden een deel van de oever van het meer, passeren een picknicktafel aan nog een houten staketsel in het water, vullen het logboek in (slechts 6 Belgen gevonden, op 22 juli van dit jaar) en slaan dan links een braaf grindbospad in tot een uitkijktoren en nog een kampeerplaats. Het zicht valt wat tegen: beneden was het veel spectaculairder. Terug voetjes op de grond, besluiten we terug te keren naar de laatste picknicktafel om onder een steeds spaarzamer zonnetje onze zelf samengestelde boterhammen en pistoleetjes op te eten. Mét dessert: chocolade. Luxe noemen we dat.

Na 4,5 kilometer bereiken we terug onze fietsen en organiseren we weer een verkleedpartij. In mijn onderbroek zie ik plots een Finse oudbakken auto in volle speed aankomen. Geen goed idee om mijn fietsbroek zonder kijken van de grond op te pikken en aan te trekken. Ik haal er na een half uur nog steeds dennennaalden uit. De Finnen komen overigens plukken. Champignons of bessen, we zijn er nog niet uit.

Op de laatste viersprong van de ondertussen vertrouwde terugweg besluiten we het nabijgelegen dorpje Karvia te gaan bezichtigen. Vier kilometer peddelen langs boerderijen over een pad met te veel grind om vlot fietsbaar te zijn, en daarna - heerlijk asfalt en een fietspad tot de houten kerk van Karvia. Oranje en wit domineren onder het grijze leien dak. Een houten figuur staat onder een afdakje geld te vragen voor de arme medemens. Een kerkhof met egale kruisjes en prachtige forsythia's op elk graf herinneren aan de vele gesneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Verder tellen we 1 bank, 1 café, 1 benzinestation, 1 winkel, 1 bloemenkraam, 1 museum, wat houten huisjes en - te verkennen - een supermarkt. We kopen er wat extra munitie voor de volgende dag (fruit en snoep) maar eigenlijk kijken we vooral naar het lokale aanbod aan brood, bloem, jam en zo meer.

In onze B&B staat de hele familie ons al op te wachten. Of we toeristen gezien hebben? En beren? Naar verluidt dook er twee jaar geleden plotseling een beer op aan de kampeerplaats waar we daarstraks de wandeling startten. Een Fin op de fiets beleefde de schrik van zijn leven maar de beer richtte zich enkel even op en poetste dan toch maar de plaat. We horen dat van de 120.000 elks er jaarlijks 50.000 door jagers doodgeschoten worden. De populatie wordt via helikoptertellingen strikt onder controle gehouden. Er gebeuren immers veel aanrijdingen met auto's. Ook oma Kirsti is het al overkomen. Bovendien schoot enkele jaren geleden een jager een elk dood vlak naast haar. Ondertussen heeft opa de aardappelen van eigen gewin in een mand verzameld. O ja, en nu een sauna?

Drie kwartier later houden we onze zweetsessie. De sauna is wat rudimentairder dan die bij ons thuis (minder gezellig en geen muziek) en aanvankelijk ook minder heet ondanks de schalkse 100 graden die opa aankondigde. Maar met scheppen water zorgen we voor de nodige rookontwikkeling. Twee douches bieden afkoeling (alles is beter dan een duik in een ijskoud meer).

We komen in elk geval met gereinigde poriën aan het avondmaal. Koolbladeren gevuld met rijst en rundsvlees, geserveerd met de pas geoogste patatten en de rode vossenbessen die opa overal gaat plukken (en hij legt ook een stevige wintervoorraad aan want hij eet die bessen bij elke schotel). Als dessert is er bessenpudding. Allemaal lekker en typisch Fins.

Ondertussen wordt de familiegeschiedenis geschetst bij enkele oude foto's aan de muur. De grootouders hadden een boerderij in het oosten van Finland maar zijn met hun zeven kinderen moeten vluchten toen dat deel door Rusland geannexeerd werd. Ondertussen was de grootvader gesneuveld in de oorlog (portrettekening, medailles en een brief van de latere president Mannerheim). Na lange omzwervingen kwamen ze uiteindelijk hier terecht in 1958. De zonen van 17, 15 en 13 jaar oud bouwden de hoeve, hakten de bomen om en cultiveerden het land (getuige een schilderij). De oudste zoon (portret) kwam om door een insectenbeet. Later zwermde de familie uit en werd de boerderij met alle bezittingen door een maatschappij opgekocht. Die deed er echter niets mee en zo stond de eigendom lang leeg. De buren gebruikten het zelfs als stortplaats zodat zelfs de tuin niet meer bereikbaar was. Een ondernemende oom kocht de onroerende goederen terug, knapte alles op en startte met een self-catering pension. Smaken evolueren en dus werd de hulp van Kirsti ingeroepen om wat meer service zoals ontbijt te verzorgen. En haar dochter Marja die goed Engels spreekt kwam steeds vaker een handje helpen. Nonkel werd oud en in 2004 werden Kirsti en Marja de eigenaars. Eigenlijk baat Kirsti het pension uit maar de dochter die in Helsinki woont en werkt komt in de weekends en als het druk is helpen. En misschien ook als er Finsonkundigen zoals wij op bezoek komen? Morgen gaat ze met Max in elk geval terug naar Helsinki.

De ietwat verlegen Max speelt ondertussen met zijn honderden autootjes. Hij kent zelfs een heleboel namen van automerken uit het hoofd. En papa blijft maar altijd nieuwe miniatuurwagentjes kopen. De hond ligt languit voor tv, Kirsti blijft ons maar via haar privétolk uitvragen over België en wij beloven veel reclame te maken voor deze sublieme fiets- en wandeltocht en vooral voor deze voortreffelijke accommodatie. 16 Belgen waren er toch al dit jaar van Belgian Biking. Een record tot nu. Maar het mag nog veel meer zijn. Ze vinden het jammer dat het nabijgelegen nationaal park van Kaujaneva veel minder toeristisch ontwikkeld is dan het volgende dat we onder de wielen en stapschoenen zullen krijgen (Seitseminen). Een bezoekerscentrum, dat zou al veel doen, mijmeren ze.

Wij duimen voor hen: dit is paradijs. Maar ook in de hemel moet af en toe gerust worden.

Want morgen wacht een koninginnenrit.

En nu een prinsessenslaap. Zonder erwt.

Dag 4 - dinsdag 2 september 2014 (Herman)

Fietstocht Karvia - Parkano (59,7 km - 4 u 20')
Onderweg wandeling Alkkianvuori Nature Trail (4,4 km - 1 u 35')
Overnachting hotel Pesti (Parkano)

Oma heeft koekjes gebakken. Karjalan piirakka. Karelische pasteitjes, uit het voormalige oosten van Finland (nu Rusland). Het duurt uren om ze klaar te maken, en slechts weinigen beheersen het recept nog. Ze kijkt glunderend toe hoe we een hele stapel oppeuzelen, met een toef eieren en boter erbovenop zoals het Karelisch hoort. En die van de winkel zijn veel minder lekker hoor, voegt ze er nog aan toe.

Na een partijtje voetbal met Max is het tijd om afscheid te nemen. Ik laat nog een dankwoord achter in het gastenboek. Een maand geleden is hier een Belgische reisreporter langsgeweest. De reistijdschriften in het oog houden volgend jaar! Marja laat ons nog even de feestzaal (met 90 couverts) zien waarop ze hun toekomstdromen hebben uitgebouwd. Ze mikken op veel trouwfeesten, gouden bruiloften en verjaardagsparty's in het dorp. Er ligt een stapel laminaat klaar voor de bovenverdieping. En dan komt opa met zijn fototoestel aangelopen om een kiekje van ons te nemen. Komen we misschien ook in de familiekroniek terecht. 'Hier verbleven twee Belgische fietsers in 2014', met onze ingelijste foto aan de wand. We omhelzen het sympathieke gezin en ruilen de warme gastvrijheid voor een somber laaghangend wolkendek.

We slaan een boswegel in en drie kilometer verder moet ik de zak met gereedschap al bovenhalen. De plastic kettingbeschermer is beschadigd en slaat voortdurend in mijn ketting. Volledig losknippen is de enige optie. We komen aan een zevensprong in het woud en na wat georiënteer kunnen we met zevenmijlsfietslaarzen verder. We bollen over een verweerde houten brug die ons afschermt van de stroomversnellingen over rotspartijen van de Karvianjoki.

We passeren hier en daar een boerderij, met graan en sla als decor. En met luidruchtige ganzen op de velden. Maar enkele honderden meters verder zien we heel sierlijke vogels. Kraanvogels? Yes. Schuwe vogels, ze vliegen ondanks de verre afstand meteen op. Met kreten die door merg en been gaan. Mireille begint volop te filmen.

Een arbeider die de beekgoten naast de gravelweg uitkuist laat ons onder zijn kraan passeren. Een watermolen op de rivier Suomijoki ziet er al vrij vervallen uit. We gaan voor een stukje asfalt. De 274 gaat allicht een stuk sneller van Karvia naar Parkano, maar wij gaan voor onverhard bochtenwerk. Maar we moeten dus toch een kilometer of twee langs de 'highway'. Bijna zonder auto's evenwel. Maar de enkele snelheidsduivels (inclusief tractoren!) die we tegenkomen herinneren er ons aan dat Finland niet toevallig grote formule 1- en rallykampioenen heeft.

Aan het Suomijärvimeer vinden we de museumbrug, een pittoreske stenen brug uit 1906. Een bocht naar links leidt ons terug naar de onverharde puur natuur. We fietsen langs een hele reeks meren, een aantal haast onzichtbaar verscholen achter de bossen. Voorbij een turfstekerij komen we aan Alkkianlampi, een traditioneel kota-schuilhutje aan het meer. Verlaten, de vakantie van de Finnen ligt achter de rug. Wij komen ook niet om een vuurtje te stoken of te schuilen maar om de wandelschoenen te verslijten.

Luontopolku, zegt de wandelpijl. Geen idee wat dat betekent maar een kaartje toont een veelbelovende lus in het Alkkianvuorigebied. Rode stippen tonen de weg over glibberige rotsen. Een overvloed aan didactische borden geven duiding ... in het Fins. Maar op het eerste bord staat er iets over beren ...

Wat een feeërieke sfeer. Hoge sparren, mos en paddenstoelen in alle kleurschakeringen, dreigende rotspartijen, een witte wasem lijkt door het bos te zweven. Geen wonder dat de sprookjes in Scandinavië ontstaan zijn. Wij maken een heerlijke lus van 4,4 kilometer door het toverbos. De elfen en trollen fantaseren we er bij.

Na de mondvoorraad bereiken we een meer met enkele vakantiehuisjes, waar het grindpad zo scherp omhoog gaat dat we moeten afstappen. En de lucht neemt een dreigende houding aan. Grind wordt even een karrenspoor. Nog een kleine 30 kilometer te gaan, en nu begint de weg nogal te golven. Langs meren, meren en meren. En meren. Een zand- en steengroeve en een sparrenbos (een boom kan pas na 120 jaar geveld worden) zorgen voor nog wat extra kennis over Finland.

Dennenbomen verliezen boven de twee meter hun schors en geven een gouden gloed af in het woud. De groene kruinen lichten het geheel op. Met de blauwe lucht op de achtergrond wordt het groen extra geaccentueerd. De omliggende berkenbomen kleuren al geelbruin. Zachtjes dwarrelen de bladeren op de grond. De herfst komt er vroeg aan.

De weergoden hebben ondertussen hun emmer elders uitgekieperd en wij zien zelfs de eerste zonnestralen van de dag. Daar duikt de 274 weer op. Nog 8 kilometer tot Parkano. Halfweg de 'grote' baan (honderd keer minder wagens dan een boerendorpsweg in Opwijk) bellen we het volgende hotel op zoals afgesproken. Nog stevig dalen en dan idem dito klimmen tot het centrum van Parkano. Half zes, we zijn eens op een deftig uur gearriveerd. Ik mis haast de verscholen kerk, maar voor de rest is er helemaal niets te zien wat de moeite waard is. Hotel Pesti ligt helemaal aan het eind. Niet echt flashy, maar zoals de uitbater zegt, 'all you need after the biking is a good sauna, an excellent meal and a decent bed'.

De sauna slaan we over, en het voedsel krijgen we op aangeven van de hoteluitbater geserveerd in de op een paar tafeltjes na verlaten kelder van restaurant Parooni. Lekkere steak met pepersaus vormt een welkome afwisseling op de Finse specialiteiten.

Om dan te eindigen met deel drie van de trilogie: doke.

Dag 5 - woensdag 3 september 2014 (Mireille)

Fietstocht Parkano - Särkilammin Marjatila (47,8 km - 3 u 45')
Onderweg wandeltocht in het nationaal park van Seitseminen, in het Multiharjuwoud (2,0 km - 45')
Overnachting in de aardbeienboerderij Särkilammin Marjatila

Onze lunch samenstellen aan het ontbijt: het is al een automatisme geworden. We beleggen de donkere dunne roggebroodjes met boter, kaas, tomaat en zure augurk. En ook het rond knäckebröd voegen we aan ons lunchpakket toe. De opgelegde haring negeren we daarentegen volkomen ...

We doorkruisen het kleine Parkano met de fiets. Een meer trekt de aandacht. Brede fiets- en voetpaden, houten sculpturen op verschillende plaatsen. Kunst in het dorp?

Vandaag staat er maar een korte fietstocht op het programma van zowat 36 km met tussenin een korte wandeling.

Maar de fietsondergrond is pittig. De korte venijnige hellingen volgen elkaar constant op. Van vlakke wegen is er helemaal geen sprake meer. We volgen hoofdzakelijk geasfalteerde wegen die rijkelijk bedekt zijn met kiezels. Een meer verschijnt aan de rechterkant, dan weer een ander links.

We zien regelmatig boerderijen die op traditionele wijze gerestaureerd zijn. De streek is overigens rijk aan kleinschalige hoevedomeinen. Ook dat is weer het gevolg van het annexeren van Karelia door de USSR. Soldaten die mee aan het front vochten hadden recht op een lapje grond waar ze een boerderij konden opstarten. Aan de uithangborden te zien kan je hier en daar zelfs melk kopen.

Een klein ommetje brengt ons naar Vahojärvi. Een groot meer met een klein zandstrand, enkele roeiboten langs de kant en twee nette kleedhokjes. Een notitie van juni jongstleden vermeldt officieel dat een chemicus watercontrole heeft uitgevoerd. En de E.coli en de enterococcus schitterden door hun afwezigheid. De watertemperatuur bedroeg toen zelfs 20°C, maar nu voelt het toch al een stukje kouder aan. Vandaag ligt alles er verlaten bij, en kunnen we ons nauwelijks een beeld van een Finse toeristische hoogzomer vormen.

Even verder moeten we volgens een inlegblaadje bij onze wegbeschrijving een alternatieve route volgen. Met veel ups en downs, enige rust is ons niet gegund. Een melkkruik langs de kant van de weg lijkt vol te zitten, of is het enkel maar decoratie?

Op de asfaltweg komen we voor de eerste maal deze week een fietser met bagage tegen. Een groot bord kondigt het Seitseminen Nationaal Park aan. Een klim brengt ons tot aan het bezoekerscentrum. Is dat even schrikken na de rust en verlatenheid van de voorbije dagen: een grote parking met een tiental auto's en zelfs een Duitse familie met camper. Alvorens het bezoekerscentrum te verkennen peuzelen we de boterhammen op in de zon met zicht op een kleine speeltuin.

Binnen vinden we hoofdzakelijk foto's van dieren en planten. Een slechts summiere Engelse vertaling zorgt ervoor dat we het tot een blitzbezoek beperken. Op de parking zien we hoe honderden muggen het dak van de auto van een Brits gezin hebben ingenomen als zonneterras. Gelukkig hebben ze onze fietszadels niet in het vizier gekregen ...

Dan maar verder fietsen, bergje op, bergje af! We passeren verschillende malen aanduidingen van wandelingen die we links laten liggen. Bij Kovero Croft knijpen we de remmen toe. Vrijwilligers maaien het gras met de zeis. Ze lijken het echter ook niet gewoon om zo een gazon te kortwieken. Het domein is ons Bokrijk in het klein. Een reeks houten huizen in een rechthoekig patroon zijn ingericht naar de leefwijze van de dertiger jaren van de vorige eeuw. In de hoofdwoning van de boerderij verkennen we de woonkamer, keuken en stallen. Er staat ook een oven. Melkkruiken zijn decoratief opgestapeld in een hoekje.

Vanaf hier zijn ook verschillende wandelingen uitgezet, maar de onze begint een eindje verder. Wij trekken het Multiharjubos in. Met reusachtige dennenbomen van 400 jaar oud. Het educatief pad beperkt zich tot het Fins. Nu ja, de foto's spreken voor zich.

Plots hoor ik vlakbij een akelig gesis. Een donkere geringde slang van wel een meter lang haalt woedend naar mij uit. Ik kan nog net op tijd achteruit springen. Gelukkig voor mij kiest de slang het hazenpad. Herman slaagt er intussen in om dat kronkeldier digitaal vast te leggen, zodat we later kunnen opzoeken over welke soort het gaat.

Een bonte specht klopt fanatiek gaatjes in een boom, terwijl een afgeknakte boom die tegen een andere rust onheilspellend kraakt. Nog even niet omvallen als het kan. Na 400 jaar steekt het niet meervop een dag. Wat verder ontdek ik nog twee zwart-witte vogeltjes. Thuis in het grote Europese vogelboek op te zoeken (neen die heb ik niet naar hier meegesleurd).

We zoeven heerlijk bergaf op de gravelweg, als er plots een schok door mijn fiets gaat. Ik hoor niet het minste geluid, maar de achterband staat meteen lek. Na twee pogingen (het waren uiteindelijk twee gaatjes) kunnen we de resterende drie kilometer overbruggen.

Vandaag logeren we in de Särkilampi Farm, een aardbeienboerderij. Hond Torran blaft ons enthousiast toe. Even later verschijnt Merita met haar versgeplukte oogst van aardbeien, bosbessen en frambozen op het erf.

We krijgen eerst een rondleiding. Achter de eerste deur bevindt zich de keuken en de wc, achter de tweede de badkamer en - uiteraard - de sauna. Ze wil de sauna zelfs meteen voor ons inschakelen.

We halen onze rugzakken uit haar auto. Bizar: de (5) slaapkamers bevinden zich op de zolder van een grote hangar-werkplaats. Met wat oude meubelen is een gemeenschappelijke zithoek knus ingericht, met tv en ... opgezette vogels. Wij krijgen kamer 4 toegewezen waarin een tweepersoonsbed de hele ruimte vult. En we zijn overigens de enige gasten vandaag.

Sauna, bootjevaren, vissen, zwemmen. Merita somt de mogelijkheden op. Wij opteren echter voor een wandelingetje naar het meer dat aan het aardbeienveld grenst en genieten van de laatste warme zonnestralen van de dag. Twee geiten komen ons begroeten. De drie zoontjes spelen voetbal op de weide. De aardbeienkiosk staat leeg - einde seizoen.

Om 19 uur verwelkomt moeder Marja-Leena ons met een rijkelijk gevuld buffet. Een kom heerlijke sla met kerstomaatjes, pindanoten, warme bloemkool en broccoli met wortelen. Roomsaus, warme bietjes, gekookte aardappelen, bessensaus, runderlappen, vleessaus, gekookte eitjes, twee soorten kaas. En als toetje nog ijs met de versgeplukte bessen, heerlijk. Veel te veel om op te krijgen ... maar daarna valt onze euro. Het gezin (vader Pauli is ook thuisgekomen) zit ondertussen in de keuken te wachten en begint pas van het resterende buffet te eten van zodra wij klaar zijn. Finse gastvriheid, maar wij voelen ons een beetje gegeneerd.

In het gezelschap van de kat wandelen we nog even naar het meer. Jammer dat het al flink afgekoeld is en we boven in het nogal donkere salon de rest van de avond moeten doorbrengen.

O ja, geen boerderij zonder muizen. Hopelijk houden ze het stil vannacht.

Dag 6 - donderdag 4 september 2014 (Herman)

Fietstocht Särkilammin Marjatila - nationaal park van Helvetinjärvi (38,0 km - 3 uur)
Wandeling in het nationaal park van Helvetinjärvi (8,0 km - 2 u 55')
Transfer naar Ruovesi
Overnachting hotel Liera (Ruovesi)

Mist over de aardbeienvelden. Hopelijk kondigt dit een zonnige dag aan.

Terwijl wij van een prima ontbijt genieten die de vriendelijke Marja-Leena voor ons heeft neergezet in de rustieke woonplaats, komt opa Pauli zijn porridge uitlepelen zonder ons ook maar een blik te gunnen.

Als ik de binnenband van Mireille nog eens plak (nu met mijn eigen supertape en met veel water van de boerderij ter beschikking) komt hij toch eens kijken, mompelt wat in het Fins en gaat zijn geiten voederen. Finnen zijn gewoon om hun plan te trekken. Keihard oppompen is nochtans geen sinecure met zo'n kleine pomp. En de band is op twee plaatsen gescheurd en dan nog vlak naast elkaar. Na honderd meter moeten we dan ook al rechtsomkeer maken en verder lucht toevoegen. Hopelijk houdt het ding 38 kilometer stand.

De kinderen zijn ondertussen met de fiets naar school vertrokken. Of beter gezegd: tot 1 kilometer verder waar om de hoek de schoolbus stopt. Hun fietsen liggen kriskras in het struikgewas, zonder slot ...

We fietsen eerst de drie kilometer toegangsweg tot de aardbeienfarm terug. Door de lekke band van gisteren hebben we onder meer de berenpoort niet gezien, een houten toegangsboog die de weg naar Riski Solo overspant met kunstig uitgehouwen berenfiguren. Een melkkruik staat aan de zijkant in een hutje als decor.

We slaan een zijweg in, onverhard door het Seitseminen Nationaal Park. Hier vinden we op regelmatige afstand kampeerterreinen met alles erop en eraan, maar dan in het Fins: een hutje of laavu (tent), barbecue, houtvoorraad en douchemogelijkheden in het meer. Een raar bordje: 'Kirkas - Soljonen less than 0,5'. Even zelf nauwkeurig gemeten: 280 meter.

Wandelbomen duiden veel stapideeën aan. Maar de E6, de Pirkan Taival vormt daarvan het summum. Het is een Europees langeafstandspad (Euroopan Kaukovaellusreitti) van ruim 300 kilometer. Genummerde palen laten oriëntatie toe, vooral bij oproep van het noodnummer. Ook aan de sneeuwscooterfanaten is gedacht met uitgebreide bewegwijzering.

Maar daar hebben we nu geen tijd voor. Wij moeten fietsen ... en pompen. Het fietsen gaat stevig golvend over gravel, steeds kort maar inspannend op en af. En pompen doen we liever dan verzuipen. De binnenband loopt lichtjes leeg. Dat ziet er niet goed uit. En een eind voorbij een aanduiding van een niet meer toegankelijke uitkijktoren aan een meer hebben we prijs. Net aan een afdaling waar ik pittoreske foto's wil maken van Mireille die behendig naar beneden komt gevlogen zie ik haar vijf minuutjes later al stappend toekomen, fiets aan de hand. Lek bis in het kwadraat. Maar wat is er beter dan lek te rijden precies aan de rand van een meer? Mireille zorgt voor een uitgebreide fotoreportage terwijl ik de binnenband verder onder handen neem. Oei, de scheur is een stuk groter geworden. En we zijn nog niet halfweg.

Goed geplakt lijkt de band het toch weer te houden. Een stuk asfalt helpt om wat kilometers te malen. We krijgen een kwaaie hond achter de wielen maar hij moet het snel afleggen tegen onze spurtsnelheid. Op een afslag naar rechts dient het volgende nationaal park zich aan. Helvetinjärvi. Onverhard uiteraard en dus met een bezorgde blik op die achterband. Nog 12 kilometer. Heerlijk tussen die ongerepte Finse naaldwouden. En de zon die steeds uitbundiger komt piepen. Wel uitkijken voor wat auto's en campers. Blijkbaar een populaire plaats.

En yes, we halen het. Een aankomstselfie en dan de fietsen achter het informatiebord van het nationaal park achterlaten. De smosboterhammen van Finse signatuur verorberen we in het zand aan het meer, lekker in de zon, al tempert een strakke wind de temperatuur. Een sandpiper houdt ons gezelschap. Jammer genoeg kunnen we niet lang picknicken want we hebben nog een wandeling van 7,5 kilometer voor de boeg en het is al half vier.

We klimmen wat houten trappen naar boven en ... ontdekken een fantastische picknicktafel met groots uitzicht. Maar ja, 't is op. Hier loopt toch al een klein beetje meer volk rond. Maar het valt ons op dat Finse wandelaars het niet gewoon zijn om tegenliggers te groeten. Ze schrikken elke keer op als ik hei zeg. Over herfstige bospaden en boardwalk (Mireille noemt die Zweedse banken) steken we wat meren en poelen over tot we twee keer via eindeloze trappenreeksen een kloof kunnen afdalen, de Helvetinkolu Gorge. Het was reeds een populaire plek in het begin van de negentiende eeuw en heeft blijkbaar veel kunstenaars geïnspireerd. Met de onuitputtelijke naaldbomen op de flanken is het wel niet gemakkelijk om een goed beeld te krijgen van de kloof.

Op het afgesproken gps-punt bellen we organisator Heikki op voor ons transport. Een half uurtje later bereiken we het eindpunt van de wandeling. Tien over zes. Een uitnodigend terras. Gesloten. Geen biertje dus. Heikki die even later komt aanrijden (met de fietsen) vertelt ons dat het cafeetje wordt uitgebaat door een varkenskwekerij wat verder. Maar in het centrum van Ruovesi kan je bier kopen. Voor bij de sauna ...

Na 17 kilometer komen we aan het hotel Liera. Geen opschrift, en een uiterlijk ongezellige boel. In een nogal rommelige werkplaats krijg ik de sleutel overhandigd. Maar de kamers zijn wel prima, inclusief terras met uitzicht over een zoveelste meer. En Heikki laat ons meteen de sauna zien. Prioritair in Finland.

Maar het is al over zeven en Heikki voert ons 700 meter verder naar de haven naar een nieuw restaurant. Oei, keuken gesloten. Maar we ontdekken nog voor ieder een quiche met feta en tomaten, en de kok maakt ons nog een slaatje (zeg maar sla: groot formaat) met kip klaar. Met volwassen pinten Karhubier kan de avond niet meer stuk. Enkele Harley Davidsonners en wat stevige werklui drinken met ons mee.

We digitalliseren nog de avondgloed rond de mooie haven, de fraaie houten kerk (weer met bedelfiguur) ... en gaan dan toch voor de sauna.

We worden nog echte Finnen.

Dag 7 - vrijdag 5 september 2014 (Mireille)

Transfer Ruovesi - Tampere
Trein Tampere - Helsinki
Citytrip Helsinki
Overnachting Radisson Blu (Helsinki)

Het uitgebreide ontbijt op onze kamer wordt geschrapt wegens het te vroege uur. Een yoghurtje kan nog net. Met koffie uit de automaat op de gang. De broodjes beleg ik met boter, kaas, tomaat en komkommer. De appeltjes erbij en voilà: de packed lunch is klaar.

Heikki is na een koffietje ook klaar om ons naar het treinstation van Tampere over te brengen. We volgen gedurende 14 km de route 66. Ha daar kwamen die harley's vandaan.

We willen het nu toch wel eens weten. Zijn al die verhalen over beren nu een mythe of werkelijkheid? Heikki wandelt en fietst al meer dan 25 jaar door Finland en is er nog nooit een tegengekomen! Of misschien hoorde hij er ooit eens eentje rond zijn tent lopen, maar daar is hij niet helemaal zeker van.

Hij vertelt ons dat fietsreizen organiseren in Finland niet zo gemakkelijk is. Niet zozeer de routes - er zijn wegen in overvloed door de bosbouw - maar door het gebrek aan overnachtingsplaatsen. B&B's zijn een recent fenomeen, maar je moet dan ook nog een restaurant in de buurt hebben of eigenaars bereid vinden om voor gasten te willen koken.

Blijkbaar hebben Belgian Bikingers het over het algemeen ook moeilijk met gemeenschappelijke badkamers en wc's. Wij hadden natuurlijk wel het geluk helemaal alleen op de overnachtingsplaatsen te zijn!

In het station van Tampere smaakt de on-Finse cafè latte met wel typisch Scandinavische kaneelbroodjes. De Finse spoorwegen blijken klokvast. De met kleurrijke figuren beschilderde witte trein brengt ons in anderhalf uur comfortabel sporen naar de hoofdstad Helsinki.

De reisgidsen zijn lyrisch over het stationsgebouw. De buitengevel staat echter in de steigers en binnenin maakt het alleszins weinig indruk op mij. Met de hulp van een Brit in bermuda en slippers vinden we het hotel Radisson Blu. Snel de schoenen verwisselen, onze daypack leegmaken en dan 'Helsinki, here we come'.

De straatnamen lezen we bij voorkeur in het Zweeds, veel makkelijker ! Via de Alexandergaten, met Max Mara, Esprit, Zara en andere internationale ketens, belanden we op het Senaatsplein. Bovenaan de trappen schittert letterlijk en figuurlijk de Dom van Helsinki. Oogverblindend wit. De trappen bieden een uitgelezen plaats voor de picknick. In België hadden we al meteen een GAS-boete aan ons been ...

Onze neus in de kerk steken kunnen we vergeten want de poorten blijven toe. Dan maar op zoek naar de andere toeristische plekpleisters. De Russisch-orthodoxe Uspenskikathedraal, een roodbakstenen gebouw met koepeltorentjes met vergulde lantaarns gelegen op het Katajanokkaschiereiland trekt direct onze aandacht. In eer herstelde pakhuizen aan de waterkant bieden nu onderdak aan winkeltjes en restaurants.

Via een reuzenrad bereiken we plots de meest populaire plaats van de stad. De kauppatori of het marktplein aan de haven. Allerhande kraampjes met bessen, houten speelgoed, rendierhuiden, warme mutsen en sjalen. Je vindt het er allemaal. Bessenconfituur voor 6 euro, bessen die je een eindje hier vandaan gewoon vrij gratis voor niks mag plukken. De visrestaurantjes onder de oranje luifels doen ondertussen gouden zaken.

Tiens, waar vertrekken de boten naar Suomenlinna? Een militair bolwerk gesticht door de Zweden, veroverd door de Russen en na de onafhankelijkheid in Finse handen gekomen. Het eiland ligt op 20 minuten varen en is UNESCO-werelderfgoed. Als we ontdekken dat er binnen de tien minuten al een zogeheten waterbus vertrekt, zijn we verkocht. Wat later zitten we heerlijk in de zon en zien we de skyline van Helsinki kleiner worden.

De blauwe wandeling op het eiland brengt ons naar het meest zuidelijke punt. Hier struinen we langs de Scherenkust van Finland aan de Oostzee. Er staat een heel bataljon gigantische kanonnen die in elke vijandelijke richting kunnen gedraaid worden. De sterke wind brengt onze haren in de war, maar wij genieten met volle teugen van de wandeling en vergeten dat we in een Europese hoofdstad rondwandelen.

Terug op het vasteland brengen we nog snel een bezoekje aan de vanha kauppahalli, de oude markthal uit 1888. Heel sfeervol. We keuren er de zalm - vers, gerookt en gemarineerd, zien beren- en rendierenworst en haring in alle mogelijke verschijningen.

Uitspatting: op een zonovergoten terrasje doen we ons te goed aan een duur Frans wijntje! Waarna we op de Italiaanse toer gaan bij Rafaello. Pasta en pizza, maar vooraf toch nog de Finse inslag met een zalmsoepje.

En op de kamer missen we iets. Dat typisch kleine zijraampje met gaas tegen de muggen. Of hoe je snel gewend raakt aan kleine dingen.

Dag 8 - zaterdag 6 september 2014 (Herman)

Citytrip Helsinki
Overnachting Radisson Blu (Helsinki)

We hebben de eerste dag al een mooie reeks hoogtepunten van Helsinki verkend. Want het ging vandaag slecht weer worden.

Niet dus. Stralend blauwe hemel, T-shirtweer. Toch eerst nog wat shoppen. Een biowinkel waar Mireille vergeefs Finse opschriften probeert te ontcijferen op zoek naar bloem voor donker roggebrood. Een Crocwinkel voor waterdichte fietslaarsjes. Knalgele. Het Stockmannwarenhuis (naar verluidt het grootste van heel Scandinavië) voor een souvenir. Een ... boterspatel. Faser voor de koekjes en chocolades. Oei, te duur voor cadeautjes voor het thuisfront.

Het is nu veel drukker aan de kraampjes van de Kauppatori. Grappig, bessen, champignons, appels, alles wordt hier per liter verkocht. Wel eigenlijk geen slecht systeem. De kannen en dozen van een bepaald aantal liter geven immers heel goed weer hoeveel je nu eigenlijk koopt, meer dan gewichtsaanduidingen. In België ook eens proberen: een liter bananen graag ...

Bejaarde keuterboertjes verkopen kleine hoeveelheden aardappelen, wortelen en bloemen in bootjes. Op de markt hebben de visgerechten veel succes. En ze ruiken inderdaad heerlijk. Een kraam met als opschrift 'Belgialainen vohveli' trekt de aandacht. Belgische wafels! Je kan er ook bratwursti met majoneesi en ketsuppi krijgen.

We lopen nog even een toertje rond de overdekte markthal. We kopen er geen rendierham, berenvlees of dauwbessenjam, maar wel lekker donker brood voor thuis en kaneelbroodjes voor morgenvroeg.

Rendier Rudolf toont ons de weg naar de Temppeliaukion kirkko. Deze uit de rotsen gehouwen tempelkerk stamt pas uit de zestiger jaren van de vorige eeuw. Van buiten is alleen een beetje koepel zichtbaar. Lange file aan de ingang. Er vindt een huwelijksviering plaats. Met luid applaus van de toeristen als het gelukkige paar de kerk verlaat. We mogen binnen. Een ruimte met houten zitbanken, een orgel tegen de rotswand, een koepel van koperdraad met een sfeervolle lichtinval. En de akoestiek schijnt geweldig te zijn.

Van daaruit lopen we naar de andere kant van het centraal station. We hebben een rustpunt voorzien in het Kaisaniemipark. Veel volk. Animatie. Atleten met rugnummers. Een affiche brengt duidelijkheid. Vandaag vindt de Tough Viking-wedstrijd plaats, een 12 kilometer lang hindernissenparcours. De 15 obstakels zijn wel van het stevige soort: door ijswater, over een vuurhaard, onder schrikdraad, door een modderpoel, over een bandenparcours, aan monkey bars, enz. enz. Ambiance verzekerd.

We maken een omtrekkende beweging rond het park, over de Lange Brug (Pitkäsilta) - maar zo lang is ze eigenlijk niet - die vroeger de scheiding vormde tussen het rijkere centrale gedeelte en de arbeiderswijk. Maar nu zijn het ook allemaal kantoren, banken, winkelketens en hotels. We bereiken nog een marktplein. Hakaniementori is veel minder toeristisch dan zijn evenknie aan de haven. We bezoeken de markthal uit 1914. Met twee verdiepingen. Gezellig en authentiek. Beneden internationale delicatessen, boven kleding.

Om tot aan de Kalliokerk te lopen hebben we geen zin. We buigen daarentegen af naar een brug en de grotere verkeersader Pohjoisranta aan het water, waar een fiets- en wandelpad langs lopen. Aan de dam naar het eiland Tervasaari liggen veel plezierboten. En een zitbank om uit te rusten want de voetzolen zijn oververhit. De Uspenskikathedraal ligt in de verte te blinken in de zon.

We wandelen heel de oever verder af, en dan het volledige schiereiland Katajanokka rond. Voorbij de havenpakhuizen, de vloot ijsbrekers, enkele terrasjes met enkel nog schaduwplaatsen en de aanlegsteiger van de Katajanokkaterminal. Een rij auto's staat aan te schuiven voor de inscheping naar Stockholm. Tegen dat we terug de Esplanade bereiken met de wanstaltige plassende roze ET-figuur zijn we helemaal murw gelopen, einde seizoen, passé composé. Een terrasje langs die Esplanade, nu wel in de zon, moet ons opkikkeren. Allez jongens, geen zalm meer in voorraad. Dan maar een panini met een Lapin Kulta. Bier van IV op de schaal van V, want zo duiden de Finnen de alcoholgraad aan. Onze Duvel en trappisten zullen dan wel XX zijn ...

En vooraleer we onze terugkeerpakken maken en vlakbij de Radisson Blu voortreffelijk Indisch gaan eten wordt nog een raadsel voor ons ontcijferd. Waar staat nu eigenlijk hét symbool van Helsinki, de Havis Amandafontein? Heel die tijd nergens tegengekomen. Het antwoord krijgen we aan een zwarte houten constructie, het 'Hotel Manta of Helsinki'. Het blijkt een pop-uptentoonstelling te zijn, waarin een Japanse kunstenaar zijn gangen mocht gaan rond het thema van de zeemeermin.

En het is over de fonteindame heen gebouwd. Vandaar ...

Dag 9 - zondag 7 september 2014 (Herman)

Trein Helsinki - Tampere
Vliegtuig Tampere - Helsinki
Vliegtuig Helsinki - Brussel
Trein Brussel-Nationaal-Luchthaven - Brussel-Noord
Trein Brussel-Noord - Opwijk

Epiloog (Herman)

Onze rugzakken konden blijkbaar geen afscheid nemen van Finland want ze komen niet opdagen op de bagageband. Pas ruim 48 uur later komt Finnair de vuile was aan onze voordeur afleveren. Jammer genoeg ongewassen en ongestreken ...

Epiloog bis (Herman)

4 nationale parken, een honderdtal meren en duizenden bossen gezien. Nog respectievelijk 31, 187.900 en 1 miljoen te gaan. Of zoiets.

En we hebben een gezonde kleur van de buitenlucht. Ik kan het me al levendig voorstellen aan de koffieautomaat.

Een collega: 'En, je ziet zo bruin. Op vakantie geweest?'

- 'Yep'.

- 'Naar het zuiden?'

- 'Vanzelfsprekend.'

- 'Enne ... Italië, Spanje, Griekenland?'

- 'Neen ... het zuiden van Finland'.

hit counter
Bezoekersstatistieken