Reisverslag uit Italië : Toscane & Cinque Terre

De weken voor de vakantie

- En ? Binnenkort op reis ?

- Ja, naar Toscane.

- Ach ja : kunst, cultuur, musea.

- Nee, met de fiets.

- ???

- En daarna een week te voet langs de Ligurische kust. Cinque Terre.

- ... Nooit van gehoord.

Dag 1 - dinsdag 11 mei 1999

Brussel-Firenze

In de luchthaven worden we onmiddellijk geconfronteerd met het feit dat de Balkanoorlog toch eigenlijk akelig dichtbij is. Het vliegtuig start immers met vertraging door "de militaire activiteit".

In Firenze is het snikheet, en dus worden meteen enkele laagjes Belgische kleding terug in de bagage gestopt. De eerste aanblik op de Piazza del Duomo is indrukwekkend. Een gigantische dom heerst majestueus over een dichte mensenzee.

Eigenlijk kan je de dom vanop geen enkele plaats in zijn geheel aanschouwen. Naast de dom met zijn gekleurde lagen marmer valt de campanile op door haar sober lijnenspel : een ranke verschijning naast een mollige oude dame.

We deinen vervolgens met de toeristenmassa mee naar de Piazza della Signorina. Daar vleien we ons neer op het terras van Rivoire bij een heerlijk kopje cioccolata, onder het goedkeurend oog van de immer blote David. Een corpulente Neptunus laat zich zijn douche welgevallen, zeker gerechtvaardigd bij deze zomerse hitte.

Als afsluiter van de namiddag maken we nog een wandelingetje langs de Arno, met de Ponte Vecchio als eindpunt. Nog even snel een avondplaatsje reserveren in restaurant Il Latino, vlakbij in een klein achterafstraatje gelegen. Dit restaurant stond met een stip genoteerd in ... de Feeling. En inderdaad : het oogt klein en gezellig.

Grote verbazing 's avonds als we daar ruim 60 man (Duitsers, Amerikanen, Japanners) zien aanschuiven ... en die blijken ook allemaal gereserveerd te hebben ! Grote deuren zwaaien open : het restaurant blijkt een stuk groter te zijn dan verwacht. Lange tafels ogen uitnodigend, en we krijgen meteen als antipasto een gemengde Florentijnse schotel geserveerd : salumi, prosciuto della casa, crostino. Ook de rest van de maaltijd is om duimen en vingers van af te likken : een typische dikke groentensoep uit de streek, vitello (kalfsschenkel) met zucchini, huisgemaakte tiramisu.

Na de amaretto en espresso brengen we de avond door op een trapje van de Loggia dei Lanzi, in gezelschap van de beeldenrijen die mijmerend voor zich blijven uitstaren.

Nu nog even de beentjes masseren en we kunnen morgen op weg ...

Dag 2 - woensdag 12 mei 1999

Firenze - Certaldo Alto

De volgende ochtend staan we monter en fris klaar voor 45 kilometer peddelen. Het weer ziet er wel minder goedgemutst uit : een druilerig wolkendek voert de boventoon. De huurfietsen hebben 18 versnellingen waarvan er evenwel maar 6 blijken te werken. Dat belooft ! En we hebben geen epo bij.

Na de bevoorrading bij de plaatselijke panaderia en op de Mercato Centrale hebben we een klein uurtje nodig om de stad te verlaten. Op de verschrikkelijk steile Via da Campori mogen we al meteen te voet naar boven, net zoals voorzichtig aangegeven in de routebeschrijving. Het zal ons later op de dag nog enkele malen overkomen.

Terwijl we langs aardige, stille dorpjes komen (La Romola, Cerbaia, Montagnana) stijgt en daalt de weg voortdurend, de conditie omgekeerd evenredig. We nemen een afslag naar het 13de eeuwse kasteel van Montegufoni en besluiten te piknikken. Ik fiets nog even naar boven (puf puf) om de burcht vanaf de toegangspoort - met leeuwen - op de gevoelige plaat vast te leggen.

Na nog wat heuveltjes laten we de beenspieren op een pittoresk pleintje in Montespertoli tot rust komen bij een cappuccino. Volgens het reisverslag volgen er immers nog enkele "pittige klimmetjes".

Van zodra de weg terug gaat klimmen, voelen we dat de "jus" uit de benen is. De fiets naar boven duwen in ... blijkt zo mogelijk even zwaar als fietsen.

De rest maakt alles goed : een rustige afdaling, de zon die door de wolken breekt, en een schitterend bergdorp Certaldo Alto, volledig in rode baksteen gebouwd. Er is nog weinig toerisme : nauwelijks winkeltjes, en slechts een paar overnachtings- en eetplaatsen. We logeren er in de pittoreske Osteria del Vicario, een voormalig klooster met 5 "cellen" en een typische binnentuin waarin we met enige schroom onze fietsen stallen.

We hebben pech : vandaag is het restaurant gesloten. Het enige andere restaurant heeft een veel beperktere kaart, en een op het eerste gezicht ongeïnteresseerde uitbater. Hij raadt ons echter een lekkere huiswijn aan, en ook het menu valt heel erg in de smaak.

Onnodig te zeggen dat we 's avonds met onze vermoeide beentjes onmiddellijk in dromenland vertoeven. In onze cel.

Dag 3 - donderdag 13 mei 1999

Certaldo Alto - Colle Val d'Elsa

Bij een karig ontbijt stellen we vast dat de zon zich opnieuw achter een dik wolkenpak verschuilt. Een lange en geleidelijke klim (maar 't is wel afzien) brengt ons in San Gimignano, een vestingstadje waar nog 14 van de 74 torens overblijven.

Het is wel mooi maar al bij al valt het toch wat tegen. Teveel toeristenwinkeltjes, teveel toeristen (het is feestdag vandaag), en dan nog een markt op de meest fotogenieke plaatsen. Een ijsje brengt troost, en op de - meestal dalende weg - naar Colle Val d'Elsa breekt zowaar de zon weer door.

Een wit wijntje op de Piazza Canonica spoelt de laatste vermoeidheid weg. De goedbewaarde middeleeuwse borgo oogt aantrekkelijk, zeker nu de zon terug "volle bak" schijnt.

Op zoek naar een restaurantje komen we 's avonds in de benedenstad (Colle Basse), waar de lokale bevolking op het plein staat te keuvelen. De drukte steekt schril af tegen de doodse verlatenheid van de middeleeuwse bovenstad.

Het avondmaal laten we ons serveren op het terras van "Dietro le Quinte Ristorante", met uitzicht op het wijde Toscaanse landschap. De fettucini de la nonna, de San Pietro-vis en de tartufo in crosta worden heerlijk begeleid door een Chianti Classico Riserva.

Dag 4 - vrijdag 14 mei 1999

Colle Val d'Elsa - Siena

Vandaag hebben we de keuze tussen 2 routes. We opteren voor de variant die het mooie plaatsje Monteriggioni aandoet. De nog volledig ommuurde dorpskern - met 14 torens (we hebben ze niet nageteld) ligt heerlijk in het zonnetje.

Iets verderop, op een onverharde weg naar Badene komt Mireille ten val. Ze maakt een lelijke schuiver op het grint en houdt er een reeks schaafwonden aan benen en armen aan over. Gelukkig kan ze haar weg vervolgen zonder al te veel problemen zodat we wat later triomfantelijk onder de stadspoort van Siena doorrijden ... en ongemerkt ons hotel voorbijrijden.

Bij het terugrijden worden we haast van de baan gereden door enkele gehaaste buschauffeurs. Hotel Cannon d'Oro blijkt in een oud palazzo te liggen midden het oude stadscentrum. Onze bagage is nog niet aangekomen en dus hebben we geen enkel stadsplan bij. Op goed vallen uit volgen we stroom toeristen. Voor we het weten staan we al op de Piazza del Campo. Mireille zoekt een rustig plekje om haar wonden met Eosine te behandelen. De Duitse toeristen schuiven direct op en bekijken haar alsof ze schurft of zo heeft. Ondertussen verken ik de Piazza del Campo die een onvergetelijke indruk laat : een schelpvormig plein met 9 schijven die alle naar de ranke Torre del Mangio leiden. Overal liggen er mensen op de warme straatstenen te zonnen. Tegenover de donkere binnenstraatjes straalt het plein een gloed van licht uit.

Bij het beklimmen van de toren zien we verschillende toeristen terugkeren van zodra ze het opschrift "Geen lift" lezen. Alles staat overigens in tientallen talen aangeduid, waaronder het Nederlands, Servisch, IJslands, Afrikaans en Quechua. Boven is het uitzicht grandioos : enkele torens priemen boven de mooie Toscaanse pannendaken uit. Het ene door- of uitkijkje is nog overweldigender dan de andere. De filmrolletjes slinken zienderogen ...

We dwalen verder rond in de ronduit schitterende stad en komen bij de rijk versierde voorgevel van de Duomo uit. Het gestreepte maatpak van de toren lijkt er niet echt bij te passen ...

We eten 's avonds vegetarisch in Osteria Il Ghibellino, lekker en goedkoop.

Dag 5 - zaterdag 15 mei 1999

Siena - Panzano

Ook vandaag is het "bewolkt met opklaringen". Bovendien is de tocht heel pittig : voortdurend klimmen (veel) en dalen (weinig). Een eerste rustpauze komt er aan de Certosa (klooster) di Pontignano, nu ingepalmd door de universiteit van Siena. In Vagliagli (1 kerk, 1 winkeltje en 1 café) eten we onze aardbeitjes op. We hebben er ondertussen weer 8 km. onverharde weg opzitten, die Mireille heel rustig naar beneden gepeddeld is. In het mooie dorpje Radda bewonderen we de palazzi en slurpen van een overheerlijk kopje cappuccino. Na nog een steile afdaling volgt er een heel lange klim tot in Panzano. We overnachten er in een affitacamarere (bij de bewoner thuis).

In Panzano drinken we een Chiantiwijntje, met een broodje ham/kaas bij (wat klinkt dit stukken beter in het Italiaans : panini fresco con formaggi i prosciutto crudo, je zou er nog meer honger van krijgen). We zagen ze immers "vliegen".

Het avondmaal in het enige restaurant van Panzano die naam waardig verloopt chaotisch : obers lopen mekaar en zichzelf constant voorbij. Het uitzicht is wel uniek : achter een glazen deur bewonderen we het wijdse Toscaanse landschap.

Bij onze terugkeer aan de affitacamarere blijkt onze sleutel noch op de voordeur noch op het achterhek te passen. We proberen eventuele bewoners wakker te bellen doch er is niemand thuis. Net op het ogenblik als we buiten slapen als een ernstig alternatief moeten beginnen overwegen, komen 2 Nederlandse collega-fietsers aan. Hun sleutel past ook niet ... Gelukkig slagen zij er wel in langs de achterkant binnen te geraken zodat we toch nog onze nachtrust op een zachte manier kunnen doorbrengen. 's Nachts horen we nog 2 lotgenoten die met dezelfde problemen te kampen hebben het uitproesten van het lachen. Gelukkig hebben we het hekje achteraan open gelaten.

Dag 6 - zondag 16 mei 1999

Panzano - Impruneta

Donkere onweerswolken pakken zich samen als we van een zelf-samengesteld ontbijt van zoete koffiekoeken en cappuccini in een lokaal cafeetje genieten.

Bij de eerste helling voelen we meteen dat het met de spiertjes niet helemaal meer perfect is. En bovendien blijken we vandaag zowat 15 keer de Alsemberg na mekaar te moeten beklimmen, met telkens een klein stukje afdaling tussen om valse hoop te wekken. Ik slaak telkens weer een diepe zucht als na iedere bocht weer een nieuwe kuitenbijter opduikt. Een jogger die afwisselend stapt en loopt blijft constant zowat 50 meter voor ons ... We tellen de kilometers af tot Mireille opeens op de kaart vaststelt dat het "vanaf hier naar beneden gaat". Gelukkig, want mijn conditie gaat ook naar beneden ...

De lange afdaling doet deugd, en als we ons vervolgens op een door het roadbook als "behoorlijke stijging" omschreven muur naar boven wurmen, staan we plotseling voor het plaatsnaambord van eindbestemming Impruneta. De tocht blijkt zowat 10 kilometer minder lang te zijn dan voorzien.

Het is pas middag als we op de agriturismo I Pini neerstrijken. Avondmaal kunnen we er niet krijgen, wel in de agriturismo er vlak naast. "Completo" zegt men aan de ingang als we door een reeks auto's slalommen om te gaan reserveren. Communiefeest !

Het plaatsje Impruneta is klein en saai : alle cafés zijn dicht (zondag), een kleine (jaar ?) markt kan amper voor sfeer zorgen. Een hele hoop Ferrari's staan langs de kant uitgestald (is Van Rossem op bezoek ?). Net als we er eentje willen uitkiezen ontdekken we een pizzeria die open is. Tussen de lawaaiierige Italianen verorberen we een lekkere pizza, met bier zoals het hoort. De drank laat wel zo lang op zich wachten dat Mireille bijna de olijfolie van dorst naar binnen giet.

De namiddag brengen we door met lezen in een (eindelijk !) fantastisch zonnetje op het terras van de agriturismo. Onze zoektocht naar avondeten valt niet mee : in de naburige agriturismo is het communiefeest nog in volle gang : voor half tien kunnen we er niet binnen. We trekken te voet naar Impruneta, doch ook daar is alles volzet. We zorgen dan maar voor een origineel avondmaal : een (veel te klein) ijsje gevolgd door een restje kaas uit onze rugzak. De terugtocht verloopt op de tast langs een donker weggetje.

Dag 7 - maandag 16 mei 1999

Impruneta - Firenze

Cultuurschok 's morgens : een Duitser bestelt koffie en krijgt een minuscuul kopje espresso geserveerd. Hij protesteert en vraagt om koffie. Niet begrijpend antwoordt de gastvrouw : "But this is coffee".

Vandaag zien we voor de eerste maal hoe onze bagage vervoerd wordt. Een ongeschoren zuiderling stuift het domein van de agriturismo binnen met een volumewagen, gooit de bagage erin, en rijdt met evenveel zwier en stof weer weg. We kopen nog een fles olijfolie van de agriturismo en vatten de terugweg naar Firenze aan. De weg daalt voortdurend zodat we vrij vlot ons einddoel bereiken.

Firenze verwelkomt ons zoals het ons uitgewuifd had : donker en grijs. Het Uffizi is gesloten (maandag), dus maar de Boboli-tuinen die in elke reisgids aanbevolen worden. Maar zoals we wel een beetje verwacht hadden vallen die niet in onze smaak : strakke lijnen, weinig kleur, sfeerloos. Het uitzichtpunt vanop de Piazzale Michelangelo is daarentegen grandioos : de hele stad ontvouwt zich in een schitterend panorama. We zien Japanners telkens weer dezelfde stijve foto nemen van elk familielid in dezelfde pose vanuit hetzelfde punt. Boeiend fotoalbum zal dat worden ! En ook hier staat nog een kopie van David. Misschien is dat een goed idee : overal kopies van kunstwerken plaatsen zodat de toeristen niet meer allemaal op 1 plaats moeten samenhokken.

We eten 's avonds voortreffelijk in Il Ghibellino (een naamgenoot van een eetgelegenheid enkele dagen vroeger) met een rijkelijk antipastobuffet als blikvanger. En als toetje een ijsje op de Piazza della Signoria.

Dag 8 - dinsdag 18 mei 1999

Uitstap naar Lucca en Pisa

Vandaag gaan we eens de "toerist" uithangen. De zon doet alvast dapper mee. We nemen de trein naar Lucca, waar het veel geprezen oude stadscentrum op ons wacht. Maar na de voorbije dagen zijn onze verwachtingen misschien iets te hoog gespannen. De straatjes zijn wel fraai met veel palazzi en kerken, maar talloze steigers en geparkeerde wagens nemen een stuk van de sfeer weg. We proberen een stadswandeling uit onze reisgids doch lopen constant verloren in de kleine straatjes. Heel opvallend in Lucca is de omwalling die nog volledig intact is. We wandelen er een stukje op en trekken dan met de trein verder naar Pisa.

Inderdaad : hij staat nog steeds schuin. De beroemde toren wordt tegenwoordig wel met kabels vastgeklonken, je weet maar nooit. De hele Piazza dei Miracoli - de toren, dom en het onvermijdelijke baptisterium - komt ondanks de uitgebreide restauratiewerkzaamheden heel gezellig over, net zoals de rest van de stad overigens.

In Firenze bezoeken we vervolgens het beroemde Uffizi-museum. We dwalen er door de tijd van de renaissance, vergelijken de vroege kunstenaars met het Quattrocento, bewonderen Botticelli's Primavera en de geboorte van Venus, en stellen vast dat eigenlijk geen enkel schilderij in onze living zou passen.

's Avonds gaan we op aanraden van Mireille in Il Cibreio eten : niet in het restaurant (veel te duur), niet in de trattoria maar wel in de bar. We zien hoe de kelners de straat oversteken om de gerechten te brengen, want de keuken is gemeenschappelijk. Op het terras wordt een toeriste aangereden door een roekeloze motorrijder, met een hoofdwonde wordt ze afgevoerd.

We eten bijna "haute cuisine" aan een klein gezellig tafeltje. Uit de suggesties die de ober van een verfomfaaid papiertje voorleest kiezen we een flan van ricotta en aardappelen, gele paprikasoep en coniglio (konijn). Perfetto !

Dag 9 - woensdag 19 mei 1999

Levanto - Monterosso

We hebben al 2 dagen veelvuldig gebruik gemaakt van de trein. De Italiaanse spoorwegen bevestigen het cliché dat ze steeds te laat vertrekken, maar wij zijn met vakantie en laten het niet aan ons hart komen.

De dag begon stralend doch we waren nog maar net Firenze uit of de grijze wolken kwamen weer aandrijven, en toen we door de eerste dorpjes van de Cinque Terre reden, was het aan het gieten. Welkom !

Half twee. Siëstatijd. Na veel ronddolen toch een bar gevonden die pannini en foccaccia verkoopt. Na de bevoorrading starten we wandeling 1 (A), met direct een lange klim. Hé, we zijn onze conditie in Toscane vergeten, daarom woog die koffer zo licht. Het is een schitterend kustpad, met een zon die haar uiterste best doet. Het stikt hier wel van de Duitsers, niets is perfect.

De afdaling naar Monterosso is redelijk zwaar, met traptreden en glibberig op plaatsen. Monterosso ziet er heel gezellig uit, maar binnenkort overnachten we hier en hebben we nog alle tijd om het te verkennen.

Dag 10 - donderdag 20 mei 1999

Levanto - Deiva Marina

In het vriendelijke hotelletje Europa krijgen we uitstekende maaltijden geserveerd : gisterenavond zwaardvis, vanmorgen voor de eerste maal eitjes bij het ontbijt, en voor vanavond een paar dingen die ik niet helemaal begrijp maar die door Mireille as authentiek Italiaans worden bestempeld (... onder meer iets dat door de hoteljuffrouw als kalbfleisch in het Engels (!) wordt vertaald).

Onze Nederlands-Italiaanse contactpersoon Barbera meldt ons een lichte wijziging in ons programma : we gaan eerst naar Monterosso en pas daarna naar de agriturismo in Pavi. Geen nood : enkel de volgorde van de wandelingen wijzigt.

De trektocht van vandaag loopt net zoals gisteren langs de kust, maar dan in de andere richting. En eens te meer is het schitterend : soms wanen we ons in Devon of Cornwall, met sublieme vergezichten op de kustplaatsjes Bonasole, Framura en Deiva Marina. De zon ruimt plotseling plaats voor een stevig onweer. Het kustpad stijgt met momenten stevig langs rotsige paden en in de nabijheid van de dorpjes via trappen. Volgens het plan moeten we bij ruïnes uitkomen. De ruïnes blijken helemaal met de grond gelijk gemaakt, doch het panorama op de zee is overweldigend. Verderop vinden we een picknickplaats op de rotsen met al even fabuleuze zichten. Na een precaire afdaling over glibberige rotsen komen we uiteindelijk in Deiva Marina aan, waar het treinloket gesloten blijkt.

Italiaanse logica : het loket is gesloten (al zit er wel iemand achter het loket te niksen !), dus moet je (en dat staat op een minuscuul klein papiertje, handig weggestopt tussen andere mededelingen) in een "nabije" bar (400 meter daarvandaan) de biljetten gaan halen (de cafébaas moet een hele tijd naar die biljetten zoeken, en dan nog eens naar het papiertje waar de prijzen opstaan), en vervolgens terugspurten naar het station (goede voorbereiding voor de 20 kilometer van Brussel) waar ik net op tijd terug ben. Iemand die dringend een trein moet halen in Italië kan het vergeten ...

Bij het Cinqueterrewijntje op een terras in het centrum van Levanto krijgen we ongevraagd

1) chips

2) zoute koekjes

3) pannini

4) pizza

5) pizza

Allen daarheen ! (*)

(*) Antico Caffe Roma

Dag 11 - vrijdag 21 mei 1999

Wandeling langs de Cinque Terre

Vandaag vatten we onder een stralend zonnetje een klassieke wandeling langs de 5 kustdorpen "Cinque Terre" aan. En velen hadden hetzelfde idee als wij : de trein naar Riomaggiore zit barstensvol toeristen. Zoals een Amerikaanse bezoeker kernachtig opmerkte : "It's in the books allright".

De aanvang is vrij braaf met een aangelegd tegelpad (gesponsord door de Europese Unie), verderop wordt het een smal, rotsig weggetje hoog boven de zee.

Na een sublieme arendsblik over Riomaggiore komen we in Manarola, waar we even een kijkje nemen in een kerkhof waar de graven verticaal opeengestapeld worden. De zichten blijven overweldigend, terwijl we ons tussen de stroom toeristen blijven wurmen. Niet iedereen heeft evenveel conditie : er wordt wat afgepuft en afgehijgd. Ook Corniglia blijkt mooi en kleurrijk tegen een heuvel aangeplakt, maar onze favoriet voor vandaag is toch Vernazza, met een pittoresk haventje waar we onze rugzak een picknick lichter maken, en ons buikje een cappuccino voller.

In Monterosso zoeken we ons hotel op, gelegen in het oude gedeelte. Ook Monterosso valt heel goed mee : veel leuke winkeltjes en restaurantjes. Spijtig dat we nu half pension hebben.

Het eten valt 's avonds nochtans nog behoorlijk mee (vis op het menu), doch de wijntjes uit Toscane beginnen we wel te missen. De lokale rode wijn wordt bovendien even ijskoud opgediend als ons wit Cinqueterrewijntje daarstraks op het terras van een enoteca (waar Mireille al veel olijfolies en andere artisanale producten ontdekt heeft - plaats maken in de koffer !).

Dag 12 - zaterdag 22 mei 1999

Wandeling Riomaggiore - Portovenere

Het hotel valt ons echt niet mee : nu weer problemen bij het ontbijt. Het brood en de ontbijtkoeken zijn op, en als ik vraag om de manden bij te vullen krijgen we als laconiek antwoord ... dat het op is. Nadat ik mij over deze situatie heb opgewonden wordt er toch getelefoneerd en komt er iets later één (1) brood toe, dat uiteraard onmiddellijk weer op is. Alle toeristen na ons kunnen het dus vergeten ...

De weerman heeft daarstraks goed weer voorspeld, en hier blijkt dat nog te kloppen ook. Onder een loden zon vertrekken we voor een klim over een haast oneindig aantal trappen tussen wijngaarden. Onderweg worden we overal vriendelijk "buongiorno" toegeknikt door de plaatselijke bevolking (wat een verschil met Toscane). Boven komen we aan een kerk (met bar !), een lokaal bedevaartsoord. Daarna volgt een inspannende wandeling door de bossen, om dan plotseling oog in oog te staan met een schitterend panorama : de volledige kuststrook tot Portovenere, inclusief de enkele omliggende eilandjes, een weergaloos decor. De vergelijking wordt gemaakt met Cap Formentor op Mallorca, maar hier is het toch veel prettiger om te wandelen. Na nog wat rotsengeklauter met hetzelfde immense decor als achtergrond komen we in het gezellige haventje Portovenere aan. En als toetje keren we met de boot terug naar Monterosso, waarbij we onderweg weer alle "cinque" dorpjes in het vizier krijgen. Mireille blijft maar dromen van olijfolies, maar nu ook al van basilicumplantjes. Wij gaan opvallen in het vliegtuig ...

Dag 13 - zondag 23 mei 1999

Wandeling Monterosso - Monterosso

De zon staat reeds uitbundig te schijnen als ik mijn ogen opentrek. Wordt het dan toch nog echt zomer in Italië ? Het ontbijt verloopt voor als iets minder chaotisch, maar van overvloed kan men toch nog niet spreken.

Vandaag staat een wandeling op het programma waarvan in de tekst staat dat onderweg 2 agressieve honden moeten gekruist worden. Mireille's zenuwen staan uiterst gespannen. Van het minste hagedisgeritsel springt ze een meter opzij. Elke reden om deze wandeling niet te doen is OK, en inderdaad, we vinden het juiste pad niet. Pech, want 2 andere SNP-ers komen eraan en die vinden wel resoluut het juiste paadje, en dus wij erachter aan. De Nederlander heeft een lange stok bij, maar daar doe ik niet aan mee. Heel de tijd kijken we uit of we het huis al zien waar de 2 honden moeten zitten. Er is immers een uitwijkmogelijkheid : 200 meter voordien een paadje naar rechts omzeilt dat huis. Nergens wat te zien, zonder argwaan lopen we door een privé-domein, nog steeds vol schrik van wat ons te wachten staat. Plotseling zien we dat de Nederlander een eind voor ons geen stok meer bij heeft ... zonder weten zijn we het huis reeds gepasseerd.

Eenmaal ziet Mireille nog wel een paar ogen in het struikgewas naar haar staren. Bij nader toezien blijkt het een geitje te zijn, vlak ernaast staat trouwens een tweede. De rest van de wandeling verloopt rustig, heerlijk tussen de bomen.

Na de pizza van deze middag besluiten we het avondmaal ('t is toch weer ongeveer hetzelfde) te laten vallen. In de enoteca is het immers veel gezelliger : met een Rosso di Montalcino en wat bruschetta's kijken we naar de voorbijtrekkende toeristenstroom. En na een romantische kustwandeling volgt een ijsje als slaapmuts.

Dag 14 - maandag 24 mei 1999

Wandeling Levanto - Gaggiolo

Raar. Ik heb nog nooit een wandelbeschrijving gezien met als laatste zin : "Hier gaat u de trap op en belt aan bij de bovenverdieping ...". Net een zin uit één of andere misdaadroman. Onze agriturismo in Pavi - gehucht Gaggiolo blijkt evenwel een gewoon huis te zijn, met daarachter een bijgebouw met 4 kamers. Ter plaatse krijgen we een kleine inzinking van de hele dag in de zon te hebben gelopen. We waren dan ook vrij laat vertrokken omdat we in Monterosso meer dan een uur op de trein naar Levanto moesten wachten. Omdat het Pinkstermaandag is dachten wij dat de uurregeling voor feestdagen van kracht was, doch blijkbaar was het voor de Italianen een gewone werkdag. Voor ons gelukkig niet en dus gingen we snel aan de wandel. Nogal veel saaie rechte weg, en bovendien vonden we de al extra voorziene klim naar de Monte Bardallone niet terug. Gelukkig liepen we veel in schaduwrijke bospartijen, doch een snikhete 2 (???) laatste kilometer langs het asfalt waren er teveel aan.

Dag 15 - dinsdag 25 mei 1999

Lokale wandeling in Pavi

Een wandeling om snel te vergeten : veel bospartijen, als eindpunt een klein dorpje met middeleeuwse huizen (op 2 minuten gezien) en de schaarse uitzichten door mist verhinderd. Dan maar wat zonnen en vervolgens een gezellige avondmaaltijd met 6 Nederlanders en signor Rossi. - "Vino rosso ?", is de eerste vraag. - "Vino bianco", probeert een Nederlander, doch de eigenaar kijkt verontwaardigd : "Vino bianco domani, oggi vino rosso !" De keuze is dan ook snel gemaakt. Bij de zelfgemaakte huiswijn komen de verhalen snel los : sommigen hadden nog nooit steenhoopjes als wegaanduiding gezien, de goede adresjes voor foccacia worden uitgewisseld, een "stel" had bijna een fooi in een enveloppe voor de gebruikte servietten gestoken in het vorige hotel.

Kortom een leuke avond.

Met als afsluiter koffie (de Nederlanders halen hun woordenboek boven : o ja, "café") en de roep van de bosuil.

Morgen nog een wandeling en "dolce far niente" (onbekende uitdrukking voor de Hollandse vrienden).

Dag 16 - woensdag 26 mei 1999

Wandeling Pavi - Monterosso

Eindelijk nog eens een mooie kustwandeling, tussen de overweldigende bloemenpracht met hier en daar een kerkje of kapelletje. We passeren zelfs een klooster nu ingericht als restaurant. Na een stuk vorig jaar afgebrand bos en een oud pelgrimspad komen we een stuk vroeger dan voorzien in Monterosso aan. Het is middag dus besluiten we om een pizza te gaan eten.

In het hotel draait alles nog altijd vierkant. Onze voucher is onvindbaar, en bovendien geeft men ons de sleutel van een kamer die reeds bezet is ...

De rest van de namiddag sluiten we af met zonnen, olijfolie kopen, olijfolie kopen, olijfolie kopen, olijfolie kopen en olijfolie kopen.

Dag 17 - donderdag 27 mei 1999

Firenze - Brussel

We deponeren onze rugzakken in het treinstation van Firenze en maken ons op voor nog een heerlijk half dagje in het snikhete Firenze.

hit counter
Bezoekersstatistieken