Fietsen in Limburg

Dag 1 - zaterdag 18 Juli 2009 (Mireille)

Op reis in eigen land … of toch niet ?

Een lang weekend en zin in iets actief. Een fietsweekend daar twijfelen we niet lang over, maar waar? Frankrijk, of terug Duitsland ? En plots komt de oplossing, laten we de knooppunten van Limburg doen, maar dan grensoverschrijdend met Nederland en Duitsland. Een hotel zoeken is alvast geen probleem.

Bij windkracht 10 plaatsen we de fietsen op de auto, rijden 140 kilometer verder en start onze eerste fietslus in Kanne. De wind waait hier gelukkig minder hard, de zon heeft het moeilijk, al bij al fijn fietsweer.

Via verkeersvrije wegen bereiken we snel Eben Emael, met veel bezoekers zo te zien, maar wij laten het links liggen en rijden over pittoreske paden langs de Jeker. En steile onverwachte klim en dan langs de graanvelden. Intussen zijn de knooppunten veranderd in points-de-noeud.

Langs de flanken van de Sint-Pietersberg is het ook stevig klimmen. We worden er ons helemaal van bewust wanneer we naar de Maas afdalen. Lange tijd volgen we de Maasoever, waar we een groep meeuwen verschrikt laten opvliegen. Plots doemt Maastricht in de verte op, maar eerst mogen we de Sint-Pietersberg langs de Nederlandse kant nog bedwingen. Jammer van de aanhoudende regenbui. Omdat onze fietstocht niet door het centrum van de stad gaat, zoeken we op eigen houtje een veilige fietsweg ernaartoe. En met wat onnodige omwegen rijden we wat later over de Maasbrug. De terrasjes ogen uitnodigend en zodoende zitten enkele minuten al in een kaart te neuzen. Een broodje gezond voor ons samen en een glaasje wijn (ook gezond). Daarna rest ons nog een zoektocht naar het juiste knooppunt. Wanneer we dat gevonden hebben, blijft er maar een slordige 4 km fietsen over.

In hotel Limburgia zitten de wielertoeristen al op het terras, wij moeten nog zo’n 40 kilometer rijden naar Maaseik. Wegens festiviteiten op het marktplein wordt het even speuren naar een parkeerplaats. In hotel Van Eyk wordt ons een heel informatiepakket in onze handen geduwd samen met een potje zout met Maaslandse kruiden.

Een aperitiefje in het zonnetje en vanavond onze voeten onder tafel schuiven. Dit heet vakantie.

Van ‘Maaseik zingt’ hebben we geen last en we vallen als een blok in slaap.

Dag 2 - zondag 19 juli 2009 (Herman)

Ene met hesp en ene met kaas.

Naast 2 broodjes vinden we ook nog een appel, cakes, een snoepje en mayonaise in onze knapzak van het hotel.

Lekker uitgeslapen alhoewel de plaatselijke koster om het kwartier zijn best deed om ons wakker te luiden.

We zijn zwaar gedocumenteerd op verlengd weekend vertrokken. Fietsroutenetwerkkaart van Belgisch Limburg. 2000 kilometer bewegwijzerde routes ! Fietskaart met knooppuntennetwerk van Midden- en Zuid-Limburg. Duitse fietskaart. En dan kregen we in het hotel er nog een kaart van het grensoverschrijdend fietsroutenetwerk bij. Een overzicht van de knooppunten in het Regionaal Landschap Kempen en Maasland (B), Midden-Limburg Westelijke Mijnstreek (NL) en Kreis Heinsberg (D). Enfin, veel te veel om 4 fietsdagen te vullen. We zullen moeten snoeien - en vooral terugkomen.

Voor we de fietsen uit het berghok halen regelen we nog snel het gastronomisch vijfgangenmenu voor vanavond. Daar moet dan wel stevige actie tegenover staan. We verbinden een reeks knooppunten op onze drielandenkaart, met klemtoon op Duitsland.

‘Moedige mensen !’ horen we achter onze rug. Een echtpaar geeft het fietsen op voor vandaag. Stormachtige wind en donkere wolken. Wij zien echter al een manmoedig zonnetje tegen de wolkenmassa opboksen als we over een dijkpad naar het zuiden bollen. Wind op de neus, de Maas al snel in de omgeving. We nemen een voet- en fietsveer naar de overkant - hallo Nederland - en komen op saaiere wegen terecht in Born. In Tüddern, Deutschland, wordt het allemaal wat spannender met smalle fietswegels en bosstroken. Tijd om ons proviand te decimeren op een bankje aan een viersprong waar voortdurend volk van diverse pluimage passeert. Een dame die haar hond uitlaat doet een hele babbel met ons. Dat Limburgs, daar moeten toch onderschriften bij, hoor.

De weerman had sombere vooruitzichten, maar wij fietsen toch fijn in T-shirt onder een heerlijk zonnetje van Knotenpunkt naar Knotenpunkt. Tot we het bos uitrijden, rechts blauwe lucht, links grauwe hemel. En wij moeten links … Tien seconden later is het al zover. Hagel komt met bakken uit de hemel gevallen. En de volgende bospartij ligt net iets te ver. Jassen aan en achter een eenzame boom kruipen. Onbegonnen werk, we worden drijfnat. We spurten verder tot aan de bomen en kruipen tussen de netels. Je moet kiezen in het leven. Mijn jasje kan je ondertussen uitwringen. En na vijf minuten onophoudelijk geroffel wordt de lucht weer blauw. En wat vinden we verderop: schuilhutjes, bushokjes, héél véél bossen, een fietscafé. Geen wonder dat alle tegenliggers ons kurkdroog en met een glimlach tot achter hun oren passeren …

Rond Selfkant vinden we aangename veldwegels, soms onverhard maar in het Nederlandse Susteren wordt het weer saaier. En onduidelijker. Wel fietswegwijzers naar Netwerk. Virtueel ?

Wij kiezen voor de snelste optie, recht naar Maaseik. Heerlijk naar beneden vlammen. En net op tijd de remmen dichtknijpen aan de voeten van de gebroeders Van Eyck. En ons hotel.

We pikken nog de laatste beklimming van de Tour mee op de Verbier. Blijkt die Contador toch nog net iets sneller te fietsen dan wij. De badkamer volhangen met natte kleren. En die douche: zalig, onbetaalbaar (onze rekening op het einde van dit weekend allicht ook wel … ?)

En dan een variante op ‘Maaseik zingt’ van gisteren. ‘Maaseik geniet’. Op een terrasje op het marktplein. Met een karafje witte wijn. Laptop in de aanslag.

En knooppunten uitstippelen voor morgen.

Of misschien Knotenpünkte.

Of allicht points-de-noeud.

Dag 3 - maandag 20 Juli 2009 (Mireille)

Gejaagd door de wind!

Lekker en rustig ontbijten, voor Herman zelfs nog de sportpagina’s van de krant lezen. Nog eventjes de auto in de ondergrondse garage van het winkelcentrum zetten en dan hop met de beentjes.

Vandaag staat er een fietstocht gepland die grotendeels over Nederlandse bodem gaat.

Maar eerst over Aldeneik waar we de wijngaard en het wijndomein Aldeneyk zien. Gisterenavond hadden we de mogelijkheid om de pinot gris te kunnen drinken. En naar onze bescheiden mening is die zeer lekker en verrassend!

Wat later rijden we langs de Maasoever, om vervolgens landinwaarts Kessenich binnen te rijden. Bij Herman komen plots oude jeugdherinneringen boven. Maar voor we het goed beseffen, ligt Thorn al voor ons. Een kasseiweg naar boven. Een fietsster neuriet ‘Thorn between two lovers …‘ We rijden eventjes door het sterielwitte dorpje, maar missen er de charme van stadjes zoals Sluis. Misschien is dat ook grotendeels te maken met het feit dat het een maandagochtend is. Maar niet getreurd de fietsroute in de onmiddellijke omgeving is wel de moeite waard. Bosrijk en hier en daar wat waterplassen, ook nagenoeg verlaten.

Plots trekt de hemel toe en worden de sluizen opengezet. Gelukkig is de bui niet zo hevig als die van gisteren en biedt een boom redelijk wat bescherming. Intussen krijgen we meer te maken met tegenwind.

Wanneer we 2 picknicktafels in het zonnetje tegenkomen, bestuderen we eerst de kaart om dan te beslissen dat dit de beste lunchplaats voor vandaag is. De broodjes, de nectarine en de cakejes worden gretig opgegeten. Intussen komen 2 paarden vlak achter ons uit een drinkbak drinken.

Door bossen, al dan niet geasfalteerd gaat de route verder, wat verder rijden we door de Beegderheide. De weg klimt hier zelfs lichtjes. Bovenop vinden we de fraaie Sint-Lindertmolen. Nederlandse fietsers vlammen voorbij. Die kijken niet op van een molen meer of minder …

Wanneer we langs de Maas verder trekken is die niet of nauwelijks te zien en dat omwille van de struiken die het uitzicht belemmeren.

Even paniek bij mij wanneer we op een grindweg in de richting van een boerderij een grote loslopende hond zien, we keren even terug, maar besluiten dan toch door te gaan wanneer de hond en begeleider in het veld lopen.

Langs de autoweg over de Maas raakt Herman zijn spiekbriefje met de knooppunten kwijt. Dan maar weer het gevecht met de kaart en de wind om een nieuw briefje te maken.

Landschappelijk valt het hier tegen, industriezone met stinkende fabrieken. Maar even na Stevensweert zijn we het al vergeten bij het zien van de Hompesche Molen in Ohé en Laak (wat een mooie naam toch), de hoogste (27meter) windmolen in zijn soort. Nog een laatste cakeje en dan hup verder zwoegen tegen de wind in.

Plots zie ik een aanduiding naar een veerboot naar België en dat over knooppunt 22, we twijfelen geen seconde en staan dan ook vijf minuten later al aan een terrasje een vrij tafeltje te zoeken.

Een trappist later is het nog zo’n 4 km tot in Maaseik, waar een doucheje welkom is.

Dag 4 - dinsdag 21 juli 2009 (Herman)

Kort maar goed.

Slecht nieuws uit het thuisfront noopt ons tot een inkorting van onze laatste fietstocht. Even nog wat heen-en-weergeloop omdat de parkeerkaart van het hotel dienst weigert, maar dan brengen we de fietsen naar Rotem in de buurt van Dilsen-Stokkem voor een knooppuntenfietslus van zo’n 35 kilometer. De thermometer klimt meteen naar een zwoele 27°C. We stallen de wagen aan een krantenwinkel - slagerij. Rare combinatie.

Om het hoekje vinden we meteen een kaarsrechte weg in het bos. Het Driebeukenbos, leert de kaart, maar ik tel er veel meer dan drie. Aan de hoeveelheid fietsers te zien zit niet iedereen momenteel in Brussel de nationale feestdag te vieren. Aan het einde van de bosweg vinden we een ronde infopaal en wielertoeristen bij de vleet. Een afgescheiden fietspad langs de Steenweg naar As brengt ons in het zog van die coureurs naar Maasmechelen. In de Tuinwijk vinden we een afschuwelijk lompe kerk en na wat draaien en keren staan we aan de Zuid-Willemsvaart.

Aan de overkant zien we zowaar Maasmechelen Village, maar aan onze kant is het interessanter met het Kruinpad dat hoog tussen de bomen loopt. Boven op de uitkijktoren zitten mensen ongegeneerd te picknicken. De vogels laten zich wel niet zien, de rest van de op de borden uitgebeelde fauna ook niet.

We negeren een aantal terrasjes maar vlak voor het eindpunt in Dilsen-Stokkem is het dan toch prijs. Café Brökhoês. Lasagne, Grimbergen en Leffe, een prima afsluiter van een heerlijke fietsvierdaagse. Grensoverschrijdend. In alle opzichten.