Reisverslag van een fietsvakantie in de Algarve (Portugal)

Dag 1 - 29 april 2006 (Herman)

Een hoestbui, keelpijn. Misschien toch maar wat warmere oorden gaan opzoeken. De Algarve bijvoorbeeld. TAP heeft problemen met overboekingen en biedt ons een businesszitje aan. Met een maaltijd van een van de meesterkoks van Portugal. In Lissabon moeten we even wat wachten op een aansluiting, en in Faro brengt een chauffeur ons in rotvaart naar de Quinta do Rio, een fraai witgekalkt boerderijtje. Roberto, een Italiaan uit Emilia-Romagna, ontvangt ons hartelijk maar pepert ons gelijk ook de huisregels in. Zoals: Avondmaal stipt om 8 uur. Tien over acht. Pech. Pasta koud. De gastenkamer is gezellig ingericht, met verschillende merklappen aan de muur. Ons terras geeft uit op een wildernis, verderop staan wat paarden.

Bij het avondmaal ontmoeten we 4 Nederlanders die enkele dagen geleden hetzelfde fietsarrangement gestart zijn. Hoe het met de fietstochten is ? Goed en slecht ... Slecht ? Zware beklimmingen, heel lastig en voortdurend grintpaden.

Klokslag acht uur krijgen we onze calamares met rijst opgeschept. We geraken in gesprek met Roberto maar het enige wat hij een hele avond vertelt is hoe lastig de klanten wel kunnen zijn. Niks lusten, of alleen maar dieetspullen. Twee mogelijkheden : of je gaat naar een duur restaurant à la carte gaan eten, of je gaat naar ... het ziekenhuis. Als een klant hem niet ligt, verzoekt hij hem de volgende ochtend op te hoepelen. Ik doe dit enkel voor het plezier, dan wil ik ook de klanten die ik verdien.

Met deze Fawlty Towers-wijsheid gaan we naar bed. Het is ijskoud en ik moet voortdurend dekens bijleggen ...

Dag 2 - 30 april 2006 (Herman)

... maar na een heerlijke nachtrust worden we wakker met een veelbelovende blauwe lucht en een gele glinsterende bol achter de ruiten. Roberto houdt streng de wacht bij het ontbijtbuffet – zeker de jam niet in het verkeerde potje scheppen, of nog erger : de bol kaas omstoten.

Onze (goedkope) fietscomputer laat het al afweten nog voor de eerste wielomwenteling een feit is. De routebeschrijving is echter duidelijk, en onder een heerlijke temperatuur van zowat 25 graden peddelen we een onverharde weg op. Ook de kleine versnellingen geven de geest, waar heb ik de epo gelaten ?

We dalen af tussen citrus-, olijf-, sinaasappel- en amandelbomen, en passeren twee Hollandse meiden die de weg vragen aan luid gesticulerende dorpsbewoners. We flitsen voorbij een station tot aan het pottenbakkersdorp Porches. Niet veel speciaals. Voorbij een tankstation slaan we rechts af en komen langs appartementenblokken. We ruiken de zee. De kapel Senhora da Rocha staat hoog boven de omringende baaien. Het zicht op de rotskust is fraai. Terug naar de hoofdweg, en dan een spurtje tot de toeristische badplaats Armaçao da Pera. Aan de vissershaven vinden we meer snackbars dan visrestaurants, maar na wat wikken en wegen zitten we met een Alentejowijntje te snoepen van olijfjes en sardientjes. Gevolgd door een reuzenvisbrochette. Aan de Belgische kust zouden we nu al platzak zijn, hier is het spotgoedkoop. We nestelen ons vervolgens aan het strand met de kleurrijke vissersboten.

Pera staat beschreven als een van de mooiste dorpen van de Algarve, maar ons komt het nogal rommelig over (veel nieuwbouw tussen de oude huizen). Dan vinden we Alcantarilha een stuk aardiger, al is de Capela dos Ossos wat macaber : Christus aan een wand met (echte) doodskoppen.

Langs sinaasappelplantages en luxe finca's van rijke sinaasappelboeren komen we aan een terrasje waar we nog eens bijtanken. Verder blijft de weg fraai en autoluw. Voorbij een café-restaurant slaan we links af en dan moeten we volgens de routebeschrijving dalend links. Na een bocht gaat de weg echter koppig loodrecht naar boven. Afstappen dan maar. We komen aan een stuwmeer (is dat niet het fietsdoel voor een andere dag?) - verkeerd dus. Nog even doortrappen en daar zijn we na 45 kilometer (plus de extra miles) terug aan de quinta.

Waar moeten we tekenen om de hele week zo'n superweer te hebben ? Ik weet zelfs niet meer hoe een wolk eruit ziet.

Dag 3 - 1 mei 2006 (Mireille)

Oeps, het ontbijt wordt geplunderd (en niet door ons).

We kiezen vandaag voor fietstocht D : naar Paderne en Alte, een rondrit van 67 kilometer.

Het aanvangsstuk is identiek aan dat van gisteren, maar dan in omgekeerde richting. In onze routebeschrijving worden we attent gemaakt op loslopende honden, maar gelukkig zien we enkel vastgeketende agressieve viervoeters. We fietsen door een kleurrijk landschap met verschillende soorten bloeiende bloemen. Plots rijden we door een dorpje met een plaatsnaam die niet in onze beschrijving voorkomt. De kaart brengt raad. We gaan op zoek naar een T-splitsing met een mini mercado. Onvindbaar, dus 4 kilometer terugpeddelen en gewoon de wegwijzers naar Barracoal volgen. En daar blijkt dat we gewoon op het parcours zitten ...

Nu eerst naar het Moors kasteel, zegt Herman. Volgens onze beschrijving zo'n 2 kilometer verder. Eerst een golvende geasfalteerde weg en dan een afslag met vermelding "1,4 km wandelweg". Een kronkelende grintweg met veel auto's. Cultureel aangelegd, die Portugezen. Tot we ontdekken dat ze gewoon met zijn allen gaan picknicken aan de rivier. Herman klautert een precair paadje op en komt terug met de digitaal ingeblikte ruïne.

In Paderne kijken we uit naar een restaurant, maar alles is gesloten behalve Café Central. Dan maar er nog enkele kilometers bijdoen tot Alte. Twee vlaktes doorfietsen doorsneden door een heuvelflank. Tien lange kilometers, met knorrende maag en dalende fitheid. In Alte, ook al tegen een heuvel gelegen, sjouwen we onze fiets de trappen op, in de richting van een restaurantje dat boven de weg uittorent. Terwijl we in de menukaart bladeren zien we constant reuzenbrochettes passeren. Wij houden het op een bescheiden omelet en tosti.

Eens ons buikje vol verkennen we Alte. Ver geraken we niet want we komen meteen midden in een optocht terecht. Iedereen is hier uitgedost in traditionele kleding. 1 mei wordt hier uitbundig gevierd, toeristen incluis.

Even later zoeven we bergaf richting Sao Bartolomeu de Messines, waar het terug misloopt. De plaatselijke mercado ligt links en niet rechts zoals het roadbook aangeeft. En een wegaanduiding naar Silves zien we helemaal niet. Na wat heen en weer gezoek vragen we raad aan de oudjes van het dorp. Een flinke opa kan ons zelfs in het Frans de juiste richting uitsturen. En inderdaad, we vinden de beschrijving terug : eerste straat rechts over de spoorweg, een brugje over. Maar dan klopt er weer niets van het links-en-rechtsgedoe. Weer over naar hulp : een oude boer met strohoed en ezel. Altijd maar rechtdoor naar Pasadeiras is zijn raad. Een schitterend landschap, en dan een heerlijk blauw meer, met een drukte van jewelste. Auto's rijden bumper aan bumper over een brug. En wij zijn weer de weg kwijt. De kaart is niet accuraat genoeg. Wat later zit ik met de plaatselijke cafégangers over de kaart gebogen, maar niemand weet Pasadeiras liggen. En dat moet hier nochtans in de buurt zijn !. Hoe geraken al die mensen dan hier ? Blauw op straat, die moeten dat toch weten. Die draait de kaart in alle richtingen maar vraagt dan toch hulp via de boordradio. Lange tijd rechtdoor, dan links en tenslotte rechts naar Silves, vertelt hij ons in puik Engels. We volgen zijn instructies en komen aan de grote weg 124. Gelukkig is er niet teveel verkeer en krijgen we meer bergaf dan bergop onder de wielen. En na zo'n 10 kilometer komen we aan onze quinta terug.

80 kilometer gefietst, dan moet een aperitiefje zeker kunnen. Misschien zelfs twee ?

Dag 4 - 2 mei 2006 (Herman)

Mini-ontbijt, mini-conditie, mini-zon.

Een hardnekkig wolkendek laat slechts enkele kijkgaatjes over. We fietsen in sweater naar het stuwmeer (barragem) do Arade, en na een mooie klim in lussen kunnen we in T-shirt verder. Elke haarspeldbocht biedt weer een ander voortreffelijk plaatje. Op de top lees ik per vergissing de routeverkorting. Het kost ons een steile klim om op dezelfde plek terug te keren. We passeren een paar restaurants (te vroeg) en komen via een kronkelende asfaltweg aan ... het meer van gisteren. Déjà vu. Het blijkt hier waarempel Pasadeiras te heten. We vroegen gisteren in Pasadeiras de weg naar Pasadeiras aan de plaatselijke inwoners van Pasadeiras ... en die stuurden ons alle richtingen uit. Die Portugezen kennen hun eigen dorp niet !

Aan de gisteren zo eivolle Barragem do Funcho staat dit keer niemand. Wat een rust, wat een natuurpracht. We steken de brug over, en beginnen aan een extra lus langs het meer. Een slechte gravelweg, met stevige klimmetjes. Een smal pad gaat zo ongenadig naar boven dat we de fiets 20 minuten naar boven moeten duwen. Aerobe stappen, denkt Mireille vol enthousiasme. Boven kijken we op een woud van gele en blauwe bloemen. De daaropvolgende afdaling is spectaculair, langs een hele reeks vervallen boerderijen. Behalve de laatste, die is gerestaureerd met een fabuleus zicht op het meer. We kronkelen langs dezelfde route terug links van de barragem, dan de brug over en de nijdige klim naar Pasadeiras. We missen ergens een afslag, maar fietsen op eigen oriëntatie naar Sao Bartolomeu de Messines, en knijpen hongerig de remmen dicht aan restaurant Joao de Deus. Twee dagschotels (kalfsvlees met pasta); een grote fles water, witte wijn, olijven, brood, twee maal een royale kom fruitsla, een dessert en koffie. Ik sta perplex van de rekening : amper 7 euro per persoon !

Dit keer vinden we wel het juiste brugje voorbij de spoorweg, komen langs kurkeikbossen, en rijden in Amorosa weer hopeloos verloren in de nauwe straatjes : een echte doolhof. De beschrijving klopt langs geen kanten en we worden op elke straathoek ook nog eens aangevallen door honden. We volgen een hele tijd oranje pijlen op de grond (misschien aangebracht door een voorkomen Eigen-Wijze reiziger) doch het blijkt een plaatselijke wedstrijd te zijn. Dan maar weer opteren voor onze goede vriend de N124, gelukkig komen we die hier overal tegen. Stevig doorvlammen tegen de wind in, en om half vijf siësta in de zon op het terras. Daarna maken we nog een wandeling in de nauwe straatjes rond de quinta. Op elk boerenerf blaffen honden ons onvriendelijk toe.

Onze gastheer moet vervolgens weer zijn kelder induiken voor onze fles witte wijn. Gisteren gaven we hem de lege fles terug vlak voor het avondmaal, en toen hij : nu hoeven jullie geen fles wijn meer bij de maaltijd zeker ?

Zeg wij zijn Belgen hoor !

Dag 5 - 3 mei 2006 (Mireille)

Fietstocht E : eerst naar Silves en zo verder naar de havenstad Portimao. Lekker fietsweer volgens onze buurdame aan het ontbijt. Bewolkt, bijna regenachtig en zo'n 18 graden. Hallo, geef mij maar 25 graden en volle zon !

We zijn nog niet goed vertrokken als we al twee erg agressieve honden achter ons aan krijgen. Vanaf nu houden we onze "Dazer" in aanslag. In Silves rijden we rond het Castello maar houden het bezoek voor morgen. Klapwiekende ooievaars trekken onze aandacht. Ze hebben hun nesten op de daken tegen de schoorstenen aan gebouwd. In de mini mercado slaan we voor het eerst proviand in : tomaten, kaas, broodjes en water, nog voor geen 5 euro. Even later verlaten we Silves en rijden via smalle wegjes verder. Honden blaffen dreigend vanop een dak. De Araderivier kronkelt een eindje verder. De wind blaast fel in het nadeel. Van de beschrijving vinden we weer niet veel terug, alleen de brandweermeertjes kloppen, maar aan een huis "Monte Maria Teresa" zijn we weer helemaal mee. Wat later passeren we een gezellig terrasje en dus gunnen we onze fietsen rust. Twee dagschotels : sardinhas assadas en een vinho branco. Perfect, nu nog een siësta ?

Neen, verder door naar een tumulus. Een fototentoonstelling, en dan bezoek aan de tumulus zelf. In Portimao is het even schrikken van het verkeer. We zien hier trouwens voor de eerste keer een fietspad in Portugal. De zon doet ondertussen ijverig haar best om de wolken buitenspel te zetten. In een nieuwe woonwijk is het weeral zoeken (zucht) maar met wat rondvragen raken we weer in de gewenste richting. In Estombar moeten we even onze fiets de steile helling opduwen. Heerlijk verder bollen tot Silves, de autoweg vermijden en dan via rustige golvende wegjes naar onze overnachtingsplaats.

Dag 6 - 4 mei 2006 (Herman)

Tien lawaaierige toeristen op onze nuchtere maag, da's een beetje teveel van het goede. Mireille telt de wolkjes, ook al een te groot aantal. Wat later is het er slechts 1 meer, maar dan wel een heel groot ...

De Baragams do Arade en do Funcho kennen we ondertussen als onze broekzak, maar nu gaan we er eens helemaal rondfietsen. Mijn "1" werkt vandaag eindelijk, zodat ik de muur naar de pilaar van Salazar aan de dam van Arade moeiteloos bedwing. We steken de stenen dam over en klauteren verder naar Carrasquiera. Een verweerd bord leidt ons dan links over een golvend parcours - geen huizen, dus geen honden - golvend in de zin van lang klimmen, een beetje dalen, lang klimmen. Aan 3 zitbanken krijgen we een mooi uitzich op het stuwmeer van Funcho, en daar installeren we ons met een boekje in de milde zon. Voor het eerst ook een picknick : broodjes, kaas, tomaten.

Op die paar uur komen we enkel 2 auto's en 2 motorfietsen tegen. En die keren iets later allemaal terug ...

Logisch, verderop verspert de dam van Funcho de weg. Verboden toegang, maar onze routebeschrijving stuurt ons naar beneden. Proberen maar, steil naar beneden, en vlak voor de immense dam een brugje over om vervolgens een steenslagwegje te volgen tussen hoge rotsen. We voelen ons een beetje illegaal, en we schrikken op als er een jeep achter ons aan komt. Maar het is niet de opzichter met handboeien ...

We klimmen over nog steeds steenslagpad ruw de vallei uit, voorbij enkele luxueuze huizen met zwembad. Een laatste supersteile klim brengt ons voorbij een ander poortje met ketting en aanduiding "doodlopende weg". Nog verder ons klimtalent tonen over een bospad, en dan naar beneden zoeven tot Salazars dichtbundel (gegraveerd in de pilaar).

Café gesloten, en dus staan we reeds om 3 uur aan ons pension.

Zonnen op ons terras. Genieten, want straks komen de lawaaierige toeristen.

Dag 7 - 5 mei 2006 (Herman)

Laatste fietsdag. Het ontbijt wordt nog geringer. We komen als laatste aan en grijpen naast de aardbeien en de yoghurt.

We volgen het rustige wegje van eergisteren tot Silves en verkennen de burcht. Na onze vele omzwervingen door het Romeinse, Griekse en middeleeuwse tijdvak niet meteen om achterover van te vallen - gelukkig maar want de kantelen zijn hoog. Bouwvakkers graven geduldig de verschillende kamers uit.

Langs een smal pad volgen we de Araderivier. Even verder zelfs op een smal spoor tussen het struikgewas. Met de ooievaars speurend naar voedsel boven ons hoofd. En een paar opgehitste keffers weer bijna aan onze broek.

Verder doorpeddelen naar het ons al bekende Estombar en (even ademhalen) Mexilhoeura da Carragaçao, Pequena voor de vrienden.

Voorbij Parchal negeren we hautain het industriële Portimao, maar parkeren de fietsen pas in het vissersdorpje Ferragudo. Op een langgerekte kade nodigen visrestaurantjes hongerigen uit, en vermits wij sedert vanmorgen tot die categorie behoren.

We kiezen voor het verste restaurant op de kade, en kiezen een red fish die men ons prompt komt tonen en vervolgens na weging op de kade aansnijdt en op een grote rooster grilt. De prijs is wel 4 keer zo hoog als enkele dagen geleden.

Richting Carvoeiro is het vooral veel klimmen, en de zee lijkt onbereikbaar ver. Massa's witte villa's, maar nogal opeengepakt. Vlak voor Carvoeiro krijgen we dan toch het strand en de rotskust te zien. Carvoeiro zelf is nogal druk en dus klimmen we maar weer verder.

Routebeschrijving : even stevig omhoog, stijgende winkelstraat, golvend, over een viaduct, omhoog, ...

Voorbij een mooie grintweg met schapenhoeve zoeken we terug het asfalt op en tanken nog een biertje bij om de 6 laatste kilometers van de Algarvetocht te beëindigen. Zonder lekke band, zonder panne, zonder regen, zonder hondenbeten.

De zon gaat onder achter de sinaasappelbomen. We klinken op ons succes en op de mooie vakantie. Wat zou Cliff Richard momenteel uitspoken ?

hit counter
Bezoekersstatistieken