Reisverslag uit de Vendée

Dag 1 (Herman)

Vakantie is altijd een beetje kiezen. En als je maar 5 dagen ter beschikking hebt, en de weerman is in een sombere bui, wordt het nog wat moeilijker.

Noord-Duitsland ? Toch maar Frankrijk ? Een rondrit in Luxemburg ? Duitsland valt als eerste af: te koud volgens de Yahoo-weersite. We zien een filmpje op internet over de pistes cyclables van de Vendée: allen daarheen. Météo France spartelt nog wat tegen: eerst voorspelt hij nogal wat regen, en na onze veelvuldige “kliks” … wordt hij plots betalend !

800 kilometer later staan we in Saint-Hilaire-de-Riez, zonovergoten ! Camping Les Ecureuils vinden (een gouden tip op een internetforum: veel tentjes, rustige camping) vergt padvindersgaven, maar na enkele informatieborden uitgebreid te analyseren vinden we het 5 kilometer buiten het centrum.

Even verkennen: plaats 116 is de onze. Mireille krijgt meteen een thee aangeboden van een flegmatieke Britse buurman … (It’s 4 o’clock !). De tent na al die tijd terug opzetten duurt even wat langer, maar een poosje later kunnen we al een eerste fietsverkenningstocht uitvoeren.

Een heerlijke maaltijd in de zon, terwijl alle Britse supporters zich in de bar voor het tv-toestel verdringen. Europese kwartfinale tegen Portugal. Wij opteren voor een stevige strandwandeling met een prachtige zonsondergang bovenop. Hier moet ik morgen onze nieuwe achtmegapixels eens tegenaan gooien. Wat een fantastische verzameling stenen ligt hier ! We proppen onze zakken vol (Mireille krijgt creatieve ideeën met een vaas) en zetten ons nog wat op een duin. Enkele mannen halen kunstjes uit met hun vlieger. Het strand is heerlijk ongerept met schitterende duinenpartijen. Op de terugtocht moeten we het opnemen tegen een enorme zwerm reuzenmotten – toch maar de tent goed sluiten.

We maken de rest van de fles rode wijn soldaat en horen constant gejuich en oh! Benieuwd of het een zwoele nacht wordt voor de Britten.

Wij hebben alvast de benen ingesmeerd voor de pistes cyclables van morgen …

Dag 2 (Mireille)

’s Nachts was het nogal koud in de tent, maar vanmorgen staat de zon reeds in al haar glorie aan het firmament.

Herman sloft naar het winkeltje en ik verheug me al heimelijk op croissants. Helaas: enkel baguettes verkrijgbaar (maar wel lekker). We doen het rustig aan zodat het reeds half elf is voor we eindelijk op de fiets zitten.

Het allereerste stukje loopt wisselend links en dan weer rechts van de weg zodat het constant uitkijken is voor het gemotoriseerd verkeer. Verderop brengt een brede onverharde weg ons in een mum van tijd naar het plaatselijke Blankenberge, al noemt het hier Saint-Jean-de-Monts. Een mooi breed fietspad op de dijk, en even verder een schitterende onverharde fietsroute, kronkelend en draaiend, op en af door bossen vol zeedennen. Dit is echt genieten, met een zeer goede bewegwijzering inclusief kilometeraanduiding om de haverklap. In La Barre-de-Monts twijfelen we even, maar dan zien we de brug die ons naar het eiland Noirmoutier brengt.

Op het eiland fietsen we via ultrarustige baantjes naar het dorpje Barbâtre. We zien er een mooi hotel en enkele winkeltjes. Na even zoeken vinden we een wegje bergop naar de zee. Ligt de zee tegenwoordig vanboven ? -hoor ik achter mij vragen. In een duinenlandschap moeten we ploeteren met de fiets aan de hand, een fotogeniek brugje over. En dan de oceaan, een breed strand en mooie duinen. We laten ons neerploffen, decimeren het stokbrood met de lekkere streekgeitenkaas en proberen ons nieuw fototoestel uit.

Een uurtje later keren we op onze fietsomwentelingen terug richting “Continent” (zoals een bordje aangeeft).

Nog even het avondmaal in orde brengen en dan het mooie zwembad uitproberen. De dagen zijn hier veel te kort (want ik wil straks ook nog mijn stenencollectie uitbreiden).

De Engelse overbuurman bergt zijn voetbalvlag op: verloren met de strafschoppen.

Dag 3 (Herman)

Een tiental jeugdige wekkers joelen ons wakker. Opstaan dan maar.

De lucht is “voilé”: aaneengesloten schapenwolkjes filteren het zonlicht. We komen traag op gang. Pas iets voor elf duwen we ons fietsstuur in zuidelijke richting.

Het is een hele andere tocht dan gisteren. We fietsen over afgezonderde zandpaden langs straten. We houden er meteen een flink tempo op na. De bewegwijzering wordt stilaan schaarser, en in het centrum van Saint-Hilaire-de-Riez verdwijnen de bordjes helemaal. We peddelen dan maar langs de rotsachtige kust, helemaal Bretagne.

In het levendige Saint-Gilles-Croix-de-Vie koop ik een kaartje van de pistes cyclables, maar het blijft puzzelen om de juiste route terug te vinden. Langs een rivier vinden we terug bescheiden aanduidingen (“mer et vélo”) – volgens de kaart is de route hier nog in aanleg. Verderop merken we dat dit klopt. Een bonkige weg, met kuilen en zandsporen, meer evenwichtskunst dan tempo.

Mireille slaat een zandweg in, in het spoor van de GR. Ze wil de rotskust zien. We laten de fietsen achter en wroeten door het zand over de duinen … om dan een brave rechte kuststrook te ontdekken.

Wat verder zitten we met de fiets helemaal klem op een drukke baan. Sables d’Olonne zal voor vandaag niet zijn. Op de terugweg ontdekken we de juiste afslag, maar we komen weer op het saaie stuk uit. Terugfietsen gaat wind mee, langs het pittoreske riviertje. We slaan de mondvoorraad naar binnen, en zetten ons daarna aan de fraaie rotskust van Saint-Hilaire-de-Riez. Het is hier om te bakken in de zon, en het is nog wat te vroeg om te barbecueën.

Op de camping zoeken we meteen de bar op. Na veertig kilometer hebben we een Loburg wel verdiend. Een Engelsman met pijp kijkt hoofdschuddend naar de rugbymatch Engeland – Australië. Als ze dat nu ook al niet kunnen winnen !

Nu nog uitgebreid de foto’s bestuderen en straks avondfotografie. En kleine steentjes verzamelen.

We gaan met een paar kilo extra naar huis. En het is geen wijn dit keer …

Dag 4 (Mireille)

Een regenbui vannacht, en nog miezerig om zeven uur. Maar als we onze tent uitkruipen is de zon ook al opgestaan.

Le pain quotidien in het zonnetje. De fietsen staan al vastgegespt klaar op de wagen. Toch is het weer bijna elf uur eer we wegrijden. Eerst nog een zoektocht naar een benzinestation. Dit is het moment waarop Herman Frankrijk een onderontwikkeld land vindt: alles is gesloten en de toestellen aanvaarden onze kaart niet. Een oudere dame uit de streek heeft het zelfde probleem en suggereert ons de Intermarché. Inderdaad: met kassierster.

Met een gerust hart kunnen we verder naar La Sauzaie. Een halflege parking aan de oceaan en een piste cyclable. Wat moet een mens nog meer hebben. De rotsen en de woeste zee roepen weer beelden op van Bretagne.

Ik probeer een en ander digitaal vast te leggen: de ruige kust, een bloem, enkele verweerde rotsen. In Bretignolles-sur-Mer raken we weer eens de route kwijt. Sakker, sakker, maar na wat zoeken komen we er terug op uit. Na de zeezichten worden we nu ruimschoots getrakteerd op sublieme boswegen en gravelwegen door het moeras.

In Sables d’Olonne staat er een zitbank op ons te wachten. De zee beukt tegen de rotsen. De kleuren van de zee, de lucht en de natuur zijn gewoon schitterend.

Na onze klassieke lunch van stokbrood met plaatselijke verse geitenkaas en tomaat rijden we nog even verder tot in het centrum. Afschuwelijke hoogbouw, een havengeul met een drukke bedrijvigheid van plezierboten en veel toeristen en wandelaars. Niet direct onze dada, en dus opteren we voor een terugtocht via de Côte Sauvage.

Het is zondag en dus slalommen tussen de massa wandelaars (die dan nog stokdoof blijken te zijn ook).

Het is zondag en dus slalommen tussen de terrastafels op zoek naar een koel pintje …

Dag 5 (Herman)

En zoals gezegd … de vakantie was veel te kort.