Vlaanderen fietsroute (van Diksmuide naar Opwijk)

Dag 1 – donderdag 21 juli 2011 (Herman)

Onze nationale feestdag vormt de aanzet tot een vierdaags weekend. Het lijkt ons dan ook een tof idee om eens een fietstocht in eigen land uit te stippelen. Wat puzzelwerk op de pc leidt ons naar 4 fietsetappes van de Vlaanderen fietsroute, van Diksmuide naar Dendermonde (en vandaar naar de thuisbasis in Opwijk), met overnachtingen onderweg in Nieuwpoort, Brugge en Gent. Voor die laatste slaapplaats nodigen we onszelf uit bij nicht Freya en Brecht in Ledeberg en voor het avondmaal op zondagavond hebben we een uitnodiging van mam op zak. Alleen weerman Frank wil niet mee: hij blijft maar druilerige rampscenario’s voor de hele vierdaagse voorspellen.

Na het ontbijt springen we strijdlustig op onze klaarstaande fiets en peddelen over vertrouwd terrein 14 kilometer van Opwijk naar het station van Dendermonde. Windstil, en overal spinrag tussen de planten en struiken. Het lijkt wel herfst. We vlammen constant tegen meer dan 25 kilometer per uur maar toch hebben we uiteindelijk niet veel marge over om onze trein naar Gent-Sint-Pieters te halen. Fietsen en fietszakken de trappen af- en opsleuren. Ik ben al bezweet vooraleer het echte werk eraan komt. In het station worden we door de meeste medepassagiers aangestaard alsof we van Pluto komen. Een royale fietsruimte op de dubbeldektrein : wordt België dan toch nog een fietsland ? De mensen zijn wel behulpzaam : terwijl wij de fietsen inladen sleurt een dame onze vier fietszakken tot aan onze coupé.

In Gent hebben we een half uurtje respijt. Terwijl ik een wrange, allesbehalve Starbucks-achtige koffie uit de automaat tover, knoopt Mireille een praatje aan met een man die geïnteresseerd is hoe wij deze reis uitgestippeld hebben. Ook de volgende trein naar De Panne is luxe. In Diksmuide stappen we uit en fietsen meteen richting AVV/VVK, jawel de IJzertoren. En dat op de nationale feestdag.

Hier pikken we in op de Vlaanderen fietsroute, onderdeel LF1, die de linkeroever van de IJzer volgt. We passeren als snel de Dodengang, de reeks loopgraven uit de “Groote Oorlog”. Wat verder staat er aan een herdenkingskapel een gedenksteen voor de “Karabiniers Wielrijders”.

De voormalige spoorlijn van Diksmuide naar Nieuwpoort is nu een mooi geasfalteerd en kaarsrecht traject. Even valt er wat regen zodat we koortsachtig naar regenjasjes moeten zoeken. Maar na vijf minuten stopt de bui al en blijft het beperkt tot hier en daar een druppeltje. Voorbij het oude station van Pervijze verlaten we het “spoor” en kronkelen dan heerlijk over smalle pittoreske kiezelpaadjes, deels overstroomd. Een voormalige militaire uitkijktoren staat helemaal scheef. In Zoutenaaie krijgen we op een krijtbord de keuze tussen scampi’s, paling en côte à l’os maar het worden boterhammetjes met kaas bij de molen van Eggewaartskapelle.

Veurne ligt dan niet ver meer (we rijden even tot op de markt) en dan leidt het kanaal Veurne – Nieuwpoort ons naar de kust waar de zon zowaar haar verschijning maakt. We rijden langs de verlaten militaire luchthaven van Koksijde en de “Hoge” Blekker (een duin van 33 meter hoog). Van Koksijde gaat het naar Oostduinkerke en daar krijgen we een schitterend traject dwars door de duinen onder de wielen. En al snel staan we in Nieuwpoort aan de jachthaven met houten boulevard langs de IJzer. We slaan aan de ijscoman links af tot op de dijk. Druk !

Na wat zoeken vinden we toch een vrij tafeltje op een terras, heerlijk in de zon. Een karaf wijn biedt afwisseling voor de inhoud van onze bidons. We komen pas veel later terug in beweging maar het einddoel wenkt. Enkele kilometers langs een gekanaliseerde waterloop tot het dorpsplein van Sint-Joris. Het is even zoeken maar Mireille vindt plotseling toch het hotel “Gemeente Huis”. Aanbellen en dan de fietsen stallen tussen (jawel Mireille had het voorspeld) de bierbakken. Nog net Andy Schleck zien winnen op de Galibier en dan van de laatste zonnestralen genieten op ons terras aan een rechthoekig grasveld.

’s Avonds zijn er verbazingwekkend slechts drie tafeltjes bezet in het restaurant van het hotel. De jonge uitbaters die dit oude gemeentehuis van Sint-Joris verbouwd hebben tot een gezellig hotel met zes kamers (vanavond volzet) begrijpen ook niet hoe het de ene keer superdruk is en de andere keer kalmpjes. Nochtans een heerlijk adresje voor fietsfanaten, vlakbij het water, de Vlaanderen fietsroute en diverse fietsknooppunten.

Onze teller staat op 70 kilometer. Niet slecht voor een proloog. En vooral : droog gebleven. Frank kent er niets van. Of toch altijd beter weer aan de kust ?

Dag 2 – vrijdag 22 juli 2011 (Mireille)

De natte tafels op het terras verraden dat het vannacht geregend heeft, maar nu doet de zon dapper haar best.

Pistoleetjes, een koffiekoek en brood : zo staan we sterk. En dat moet wel, een strakke noordwester zal ons dertig kilometer parten spelen. Het is al druk aan het Bloso-waterbekken, en ook op de LF1 lopen en fietsen al heel wat dagjesmensen en wielertoeristen rond. Gisteren hadden we nog smalle kronkelende wegjes langs sloten als parcours maar vandaag wordt er resoluut geopteerd voor lange kaarsrechte wegen langs kanalen. Het Plassendaalse kanaal loopt langs kleine onbekende dorpjes met mooi klinkende namen als Leffinge en Snaaskerke.

Intussen lijkt de zon de strijd te verliezen tegen de donkere wolken. Langs het water zien we een mooi decoratief schuilhutje staan. We gaan er preventief schuilen maar dan wil het toch wel niet regenen zeker ...

In het natuurgebied van Zwaanhoek beklimmen we de vogelobservatietoren. We bestuderen nauwgezet het infobord met alle soorten vogels en eenden die hier voorkomen maar spotten alleen maar meeuwen. Als we wat later in Oudenburg een mooie eend op het water zien dobberen kunnen we ons wel niet herinneren welke soort het is. En terugrijden lijkt ons geen optie.

We laten dus dit Plassendaalse kanaal achter ons maar nog blijven de wegen kaarsrecht. In Klemskerke is de bewegwijzering wat summier en loopt onze gps-track niet over hetzelfde traject. Aan het tramstation van De Haan is er keuze te over om te lunchen. Wij opteren voor de belegde broodjes en rijsttaartjes van de warme bakker, wijken even 500 meter verder af naar de dijk en installeren ons op een zitbank. De gevraagde groentjes blijken evenwel tussen ons broodje te ontbreken. Allicht onbekend voor de jeugd : veel groentjes en geen mayonaise !

Er waait een kille wind over het verlaten strand maar de eetgelegenheden zitten goed vol. Na het lekkere rijsttaartje zijn we inmiddels ook verkleumd geraakt en beginnen we aan het tweede deel van onze tocht. Intussen verschijnt er meer blauw in de lucht : hoera !

We fietsen over het tot nu toe minst aangename deel van de fietstocht langs Sun Parks, om dan wat later landinwaarts af te wijken. Rugwind, blauwe lucht en kronkelende smalle wegen : meer moet dat niet zijn. Ik vlam dus heerlijk door tot ik plots merk dat Herman niet meer in mijn wiel zit. “Problemen !”, roept een fietser mij toe. “Hij staat 500 meter van hier”. Bof, denk ik en rij terug en zie Herman vloekend naar zijn lekke band staren. Eerst het gevecht met de fietstassen die er steeds maar moeilijker af te krijgen zijn. Sleet ? Achterwiel demonteren, nieuwe binnenband steken. Ondertussen ga ik op zoek naar het gaatje in de binnenband. Door het wisselvallige weer van de laatste weken vind ik al snel een diepe plas die mij het zoekwerk vergemakkelijkt. Het blijkt een piepklein gaatje te zijn. Sommige fietsers stoppen om te vragen of we hulp nodig hebben. Bij anderen zie je duidelijk dat ze blij zijn dat het hen niet overkwam.

Wat vuile handen later starten we terug met goede moed en volle band ... maar niet voor lang. Nog geen vijfhonderd meter verder staat Herman weer te voet. Deze keer onderzoeken we de buitenband nauwkeurig. We vinden geen scherpe uitsteeksels, alleen een klein sneetje in de buitenband. Herman legt onze allerlaatste binnenband op en hoopt op wat meeval. Een hele tijd gaat het goed maar enkele kilometer verder bij wat huizen loopt de band weer helemaal leeg.

We vragen aan een voorbijganger waar er zich hier een fietsenwinkel bevindt. Gelukkig slechts op een goede kilometer afstand. De eigenares van de woning wil ons zelfs materiaal geven om onze band te plakken, maar dat heeft nu geen zin. Te voet naar fietsenwinkel Lievens aan het treinstation van Blankenberge. De fietsenmaker is duidelijk niet blij met onze komst. Superveel werk nog te gaan vandaag en dan komt daar zo’n toerist binnengewaaid.

- Tegen welke dag moet je de fiets terughebben ?

- Zou dat nog vandaag kunnen ? We zijn bezig aan een fietsvierdaagse.

Een diepe zucht. Een nieuwe buitenband ? Niet nodig, oppert hij. Na een kwartiertje gaat hij na Hermans aandringen dan toch op zoek naar een geschikte nieuwe buitenband, maar vergeefs, niets in voorraad. Tot zijn helper op een stel banden wijst die aan de muur boven zijn hoofd hangen. Het juiste merk, de juiste maat ...

42 euro lichter maar met nieuw materiaal en 2 nieuwe reservebinnenbanden kunnen we onder de heerlijke zonnestralen verder fietsen. Maar een verdwenen bordje aan de spoorovergang maakt dat we twee kilometer verkeerd rijden eer we onze vergissing inzien. Gelukkig brengt de gps ons terug op het juiste spoor. Langs de spoorweg zien we al het volgende dorpje liggen.

Het pittoreske Lissewege met zijn stoere kerk baadt in het zonnetje. Witte smalle steegjes, zonovergoten terrasjes en kunstige sculpturen nodigen uit tot een langere stop. Maar door de lekke banden hebben we anderhalf uur achterstand op ons schema en staan de kerkklokken nu al op half zes. Gelukkig hebben we wind in de rug zodat we een stevig tempo kunnen ontwikkelen. In Damme loopt de rommelmarkt op zijn einde en zitten de terrasjes ook al goed vol. Een fotostop, en dan verder. We ruilen nu de LF1 voor de LF5. Op de smalle omzoomde weg is het evenwel uitkijken voor de onbezonnen chauffeurs die roekeloos zonder uitwijken langs ons heen razen.

Plots doemt het belfort van Brugge op aan de horizon en al snel rijden we de binnenstad in. Hobbelige kasseien bemoeilijken het fietsen. Plots hoor ik achter mij een vreemd geluid. Herman vraagt of er iets mis is. Ik dacht dat ik iets hoorde vallen maar het zal wel niet zeker, antwoord ik. Maar op amper tweehonderd meter van ons hotel valt mijn bagagedrager met de zakken van de fiets. Onder luid gesakker puzzelt Herman om alle vijzen terug op de juiste plaats te monteren. Dit keer moeten we niet op zoek naar een fietsenhersteller.

Het viersterrenhotel de Medici oogt luxueus en onze royaal grote hoekkamer op de vierde verdieping heeft een Japans salon met lage meubelen en spectaculair uitzicht over de binnenstad. Een snelle douche en meteen terug op pad want om 20 uur hebben we een tafeltje gereserveerd in het veelbelovende restaurant Zeno. Weer weinig volk maar de afwezigen hebben ongelijk. Schitterende hapjes openen een voor de rest verbluffend “Oeuvre au vert”-menu. Een dikke aanrader.

Na dit uitgebreide avondmaal lopen we nog wat rond in het wondermooie Brugge. Slapen zal vanavond geen probleem zijn.

Mijn fietsteller staat op 80 kilometer, eentje meer dan Herman. Ik heb dan ook twee keer moeten terugfietsen.

Dag 3 – zaterdag 23 juli 2011 (Herman)

Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend maar bij het ochtendkrieken is er terug blauw in de lucht. Zo hoort het !

Ochtendkrieken is wel relatief want na de fietsperikelen en de nachtelijke Brugse escapade zijn we doodmoe en rollen we pas om 9 uur uit bed. De plaatselijke kosters doen wel hun best om ons wakker te krijgen door massaal aan de kerkklokken te gaan hangen. En kerken zijn hier in overvloed.

Het is al over elf als we na het Amerikaans ontbijt – mét Amerikanen – onze fietsen uit de garage halen en de kilometer kasseien naar de Dampoort overbruggen. Vanaf daar leidt een onverhard pad ons langs 4 windmolens. Mireille legt ze allemaal digitaal vast.

We fietsen langs “het kanaal” volgens een opschrift op een bord. Nazicht in onze fietsgids leer dat het om het kanaal Gent – Oostende gaat.

Hoera, wind in de rug. We vlammen dan ook voorbij Steenbrugge en Moerbrugge, afwisselend links en rechts van het kanaal. We passeren enkele bunkers met vleermuizen. We geloven Natuurpunt en gaan binnen niet op verdere inspectie ...

De wielertoeristen die van de tegenovergestelde richting komen zien er vermoeid uit – wind tegen. Wij daarentegen : Beernem – grote versnelling. Sint-Joris – tussenspurt. Aalter en Bellem – zoef voorbij.

In Lovendegem wijken we af van de waterloop en rijden we langs nog een molen : de Van Vlaenderensmolen. Onvoorzichtige chauffeurs vlammen ons haast van de smalle weg. Voorbij Vinderhoute volgen we de Coupure en staan we in geen tijd in Gent. Slalommen in de drukke binnenstad, Dille & Kamille voorbij en neerstrijken op een terrasje middenin de Gentse Feesten. Lekker warm als de zon doorbreekt, kil als de wolken de bovenhand krijgen.

Freya en Brecht ontvangen ons superenthousiast. Fotootje van de arrivé, fietsen in de gang stallen, het stof van ons afspoelen en dan een heerlijke babbel bij apero en knabbels in het gezellige salon. In “kamer drie” zijn onze luchtmatrassen al opgepompt maar eerst worden we nog verwend met een verrukkelijke culinaire viergangenmaaltijd, signatuur Freya. De Michelingids volgend jaar in het oog houden !

Dag 4 – zondag 24 juli 2011 (Mireille)

Niet te geloven. Bij het ontwaken wacht ons een overvloedig gedekte ontbijttafel met hardgekookte eitjes, brood, pistoleekes, koffiekoeken, verschillende soorten ontbijtgranen, kaas, ham, peperkoek, speculaas, fruitsap enz. enz.

Na een Amerikaans nu dus een Ledebergs ontbijt. Precies wat een fietstrekker nodig heeft. Al krijgen we nog geen 5% op van wat op de tafel staat.

Bij de ontbijttafel vinden we een aankondiging van de 80 kilometer van de Gentse Binnenband. Euh, niet vandaag. Freya en Brecht wuiven ons uit voor onze laatste fietsdag. De hemel oogt grijs maar van de hevige buien die Frank aangekondigd heeft merken we niets.

We moeten eventjes op zoek naar de juiste weg. Blijkbaar staan er verschillende LF30-aanduidingen, maar welke richting hebben we nu nodig ? Gelukkig is ons geheugen nog niet zo slecht en rijden we even later de stad Gent uit. Sneller dan verwacht staan we aan de Schelde. Veel wielertoeristen, maar ook de joggers zijn vandaag massaal aan het trainen geslagen.

De Scheldeoevers zijn prachtig begroeid. De hoofdkleur van de bloemen is overwegend roze. Af en toe rijden we onder een brug en zo kunnen we volgen welke dorpjes we in de omgeving passeren : Heusden, Melle, Kwatrecht.

In Wetteren zien we plots een aankondiging van werkzaamheden langs de Schelde. Een kaartje geeft een alternatieve route aan. De folders met de precieze bewegwijzering zijn echter op. Het is bouwstop en zondag, en bovendien is het onduidelijk of de werken al niet afgelopen zijn. Daarom beslissen we uiteindelijk om de gewone route te blijven volgen. En het lukt, al gaat het weliswaar moeizaam met veel modder en diepe plassen. In Wichelen krijgen we terug propere grond onder de wielen. Aan de Schoonaardebrug halen we de broodjes van Freya boven en vandaar is het maar een korte spurt tot Dendermonde.

In Appels is de veerboot net vertrokken en dus moeten we op zoek naar een andere overtochtmogelijkheid. Die dient zich aan aan de Vlassenbroekbrug. We moeten even off road gaan en onze fiets loodrecht omhoog de heel hoge berm opduwen. Langs de andere oever treffen we dan een mountainbikedownhill aan, maar we slagen erin om heelhuids de andere kant van de Schelde te bereiken. De laatste kilometers over het jaagpad beginnen door te wegen, net als de ultieme knooppuntentocht van Dendermonde naar Opwijk. We slagen er ten slotte nog in om een bordje te missen en zo moeten we noodgedwongen langs de grote steenweg tot Mazenzele en vandaar naar huis.

Moe en voldaan knijpen we onze remmen toe na 71 kilometer. En als cadeau een verdiend zonneterrasje in onze tuin.

En droog. Ondanks Frank en Sabine.