Noord-Scandinavië winter 2006 - VERSLAG

Dag 1 : dinsdag 26 december 2006
De vlucht Brussel-Oslo verloopt voorbeeldig, we komen stipt op tijd aan en nemen de trein naar het Centraal Station van Oslo (Oslo Sentral, we nemen de snellere en frequenter rijdende ‘Flytoget’-trein - http://www.flytoget.no/default.aspx?id=105– valt niet onder het Scanrail ticket). Rit van 25 km, duurt ca. 20 minuten, volwassenen 170 NOK, kinderen gratis). Op die manier halen we nog net de trein van 12u27 naar Bergen. In Zuid-Noorwegen ligt er een microscopisch dun laagje sneeuw, het is er rond het nulpunt, “warm” dus naar Scandinavische normen.
We sporen tot Geilo, een wintersportplaats aan de voet van het hoogplateau waarop het mooiste deel van de spoorlijn ligt. Treinreis Oslo-Geilo is vrij saai: doorheen vlak landbouwgebied. Het is nagenoeg donker als we om 16u30 aankomen.
Zeer koud en winderig, vrij weinig sneeuw, hard bevroren, spiegelgladde wegen en voetpaden. Men strooit hier geen zout maar steentjes of zand als antislip, blijkt vrij efficiënt te zijn. We wandelen/glijden naar de COOP om aankopen te doen, en eten daarna in Pepé’s Pizzeria (2 x pizza Marguertia, 1 x Fajitas, 1 x lasagne + 4 drankjes, 582 NOK, lekker).
Daarna moeten we nog 3 kilometer stappen naar ons logies in het Øen Turistsenter (http://www.oenturist.no/), een 4-persoonskabine op het terrein van de camping met eigen toilet en douche. Prijs per nacht: 800 NOK. Extra voor ontbijt: 300 NOK/persoon, vrij duur dus, we maakten dan ook ons eigen ontbijt.
Er is ook een jeugdherberg, die is echter in de winter dicht.
We wandelen in het donker nog wat in de sneeuw op de camping.

Dag 2 : woensdag 27 december 2006
Frisse morgen, heldere hemel, om 9 uur is het licht, de zon zit nog achter de bergen. We wandelen terug naar Geilo en stappen naar het skicentrum. Niet veel te zien.
Om 11u45 nemen we de trein richting Bergen. Overvolle trein, vol (bleitende) kinderen. We staan gedurende de ganse rit recht.
Even voorbij Geilo wordt de treinrit schitterend: er loopt geen weg meer langs het spoor, dat over een besneeuwd, verlaten, ijzig plateau voert, vol witte bergen en bevroren meren. Het hoogste punt, Finse, heeft echte Noordpoolallures, er woedt een felle wind vol stuifsneeuw.
We stappen af in Myrdal, waar we enkel een koud verlaten station vinden. Daar nemen we de Flåmbana (http://www.flaamsbana.no/eng/Index.html), een kunstig aangelegde spoorweg die op 20 km meer dan 800 m daalt en ons naar Flåm aan de tip van de Aurlandjord brengt.
Prijs heen en terug (familieticket met korting voor Scanrail): 720 NOK.
Spoorweg op zich is inderdaad een kunstwerk, van de rit is enkel het hoogste stuk interessant, daarna een vrij saaie vallei, waar geen vlokje sneeuw lag. Flåm zelf bestaat enkel uit winkels en hotels, en is leeg en dood, geen mens te zien. Dit stukje toeristisch spoor is een dure grap en voegt in feite niets toe aan de spoorlijn Geilo-Myrdal, die zeker even knap is.
Terug in Myrdal nemen we opnieuw de trein richting Bergen, in het halfdonker rijden we opnieuw door een knap winterlandschap tot in Voss. In Voss rest ons een halfuurtje (net genoeg voor een frietje met worst in de grill naast het station, lekker en 35 NOK/persoon).
De trein Voss-Geilo is opnieuw overbevolkt, we hokken samen op de treeplanken. Rond 21 u zijn we weer in Geilo (-1 °C en bewolkt), rest ons nog een avondwandeling terug naar ons logies.


Dag 3 : donderdag 28 december 2006
Schitterende winterdag, blauwe hemel, volle zon vanaf 10u30, windstil.
We pakken onze rugzakken, wandelen naar Geilo centrum, doen nog wat inkopen en nemen opnieuw de trein van 11u45 richting Bergen. Ja, lap, weer een tjokvolle trein, we vinden nog een bankje in de restauratiewagen.
We genieten opnieuw van de treinreis en stappen uit in Finse.
We laten onze 2 grote rugzakken achter in een bagagekluis (zelfde schuurtje als de toiletten, zeer ruim bergvak, kost 3 x 10 NOK voor 24 u berging).
Finse ligt op 1222 m hoogte, dit hoogstgelegen station van Noord-Europa is enkel met de trein te bereiken. We hebben al onze kledij aangetrokken, want Finse heeft de reputatie bijzonder guur te zijn.
We waren hier reeds tijdens de zomer, het grote stuwmeer is nu volledig dichtgevroren en alles ligt onder een dikke sneeuwlaag. We steken het meer over en klimmen op de heuvelreeks die daarna volgt. In de winter is wandelen heel simpel: je hebt geen pad nodig, de sneeuw strijkt alles glad, je kan gewoon ‘erop en erover’.
Alhoewel we geen echt doel hebben is de wandeling is gewoon schitterend, sublieme winterse uitzichten op de bergen in volle zon, temperatuur is – 7.2 °C, windstil, geen mens te zien
Rond 14u30 zakt de zon achter de bergen en valt de duisternis.
We vinden een geschikte sneeuwhelling en glijden met een plastic zak naar beneden.
Langs een lange sneeuwkam dalen we van de hellingrij af en wandelen weer naar Finse, dat trouwens uit niet meer bestaat dan een station, een hotel (‘Finse 1222’) en een reeks vakantiewoningen.
Het hotel is dicht, we hebben ons eigen eten mee en verorberen dit in de knusse en warme wachtzaal van het station. Het is inmiddels 16u30 en zo goed als donker, de zon achter de horizon en de maan werpen een blauwe gloed op de sneeuw. We wandelen nog een uurtje in de sneeuw, halen dan onze rugzakken en stappen op de trein van 18u19 richting Oslo.
Opnieuw een volle trein, deze keer hebben we geluk en vinden we 4 vrij zetels, en worden voor één keer niet verdreven door reizigers die een zitplaats gereserveerd hebben.
In Oslo Sentral checken we in op de nachttrein Oslo – Trondheim (je moet je aanmelden in de wagon waar het bordje ‘check-in’ voorstaat op de sleutel van je cabine te krijgen). Voor 2 slaapcabines van elk 2 personen betalen we 192 Euro, vooraf gereserveerd en betaald bij Bureau Scandinavia in Brussel. Vrij korte nacht gezien de trein pas om 23 u vertrekt in Oslo en om 7 u aankomt in Trondheim.

Dag 4 : vrijdag 29 december 2006
Een mistige en sombere reisdag, waarbij we in 17 uur en vele treinkilometers van Oslo naar Fauske sporen.
De nachttrein stopt om 7 u in eindstation Trondheim, een volgende trein wacht op ons. Het wordt licht rond half tien, niet veel te zien, een groen landschap in het Zuiden, meer sneeuw als we noordelijker komen. De duisternis start rond 14u, een uur later is het donker.
We komen ’s avonds aan in Fauske, er ligt een flinke laag smeltende sneeuw van de vorige dag, er valt een miezerige regen. We eten in de cafetaria van het station, de koude schotel en de hamburgers zijn lekker, maar de gehaktballen hebben een verdacht elastische structuur… Avondeten kost ons 547 NOK, drank inbegrepen.
Logies: 4-persoonskabine op het terrein van de camping van Fauske (ca. 5 km van het station, op de E6 ten Z van Fauske). Prijs per nacht: 750 NOK. Info: http://home.online.no/~fausm/
De eerste 3 km lopen over een verlicht wandelpad, het laatste stuk is onverlicht. We hoeven gelukkig niet op de E6 zelf te lopen, er ligt een wandelpad naast. Het blijft een beetje naargeestig, zeker wanneer we een stikdonkere brug moeten oversteken.
Op de camping is niemand aanwezig, we vinden wel een telefoonnummer, dat we met onze GSM bellen. Na enkele minuten komen twee vrouwen ons ontvangen, bijzonder vriendelijk, leiden ons naar een echt schitterend en lekker warm huisje.

Dag 5 : zaterdag 30 december 2006
We moeten vroeg de bus naar Narvik nemen in Fauske, en om toch nog een beetje slaap mee te pikken regelden we de vorige avond een taxi, die ons op de camping komt oppikken. We betalen 165 NOK voor de rit naar Fauske station.
Iets na negen uur nemen we de bus, stopt naast het station, kost ons 792 NOK voor vier (we krijgen 50% korting met onze Scanrail).
Het is koud, met een open heldere hemel. We vertrekken in het donker, in de schemering passeren we de eerste besneeuwde bergen. Het bustraject loopt door één van de mooiste gebieden van Noorwegen, vol bizar gevormde bergen, die met de sneeuw erop en in het blauwige licht nog mysterieuzer lijken. De zon komt niet meer boven de horizon, we zien enkel nog een rode gloed. Vanaf 13u begint de duisternis reeds te vallen. De Lofoten (eilandengroep voor de kust) komen in zicht, een indrukwekkende reeks scherpe, besneeuwde pieken.
Even later rijden we op de ferry die ons over de Tysfjord brengt, een nieuw hoogtepunt van de reis. Het begint donker te worden, het is knisperend koud aan dek, maar wat een ongelooflijk landschap, met weer die vreemd gevormde bergen.
Op de Tysfjord kan je in de winter ook orca’s gaan bekijken (zie: http://www.tysfjord-turistsenter.no/safari/english/, duur).
Spoedig daarna duikt Narvik in het donker op, aan de andere kant van de fjord.
In Narvik stopt de bus aan een winkelcentrum, we moeten naar het station om de trein naar Kiruna (Zweden) te nemen. Om de weg van het busstation te vinden: naar hoogste verdieping winkelcentrum gaan, daar uitgang nemen, buiten rechtsaf, tot aan voet brug, daar oversteken en hoofdweg naar links nemen. Volgen tot voorbij groot winkelgebouw, dan bocht naar rechts volgen, station ligt beneden. Het is een klein gebouwtje, er vertrekken trouwens maar twee treinen per dag.
De trein naar Kiruna vertrekt in het donker om 15u45, op de wagons staat aangegeven wat de bestemming is (Kiruna: trein met eindbestemming Lulea). Op de trein maken we kennis met een Australiër, die de zomer en de ‘bushfires’ ontvlucht is naar het koude Scandinavië.
We komen aan in Kiruna om 18u40. Veel sneeuw, vrij koud (-5°C). We wandelen naar de Ripan-camping, ca. 3 km, bergop. Logies: : 4-persoonskabine op het terrein van Ripan (http://www.ripan.se/ ). Camping, hutten, restaurant (waar we lekker eten, 600 SEK voor vier, originele gerechten en kindermenu’s).


Dag 6 : zondag 31 december 2006
We hebben een sneeuwscootertocht gepland, gereserveerd via mail bij Topoflappland, een kleine lokale reisorganisator (http://www.topoflappland.se/ , mail hier.). Nils komt om 8 uur op onze deur kloppen om te zeggen dat hij een half uurtje later zal zijn dan de afgesproken 9 uur. We rijden in zijn busje eerst ca. 65 km naar Nikkaluokta, samen met een Nederlands koppel. Onderweg zien we reeds verschillende elanden, drie draven een tijdje voor de auto uit.
In Nikkaluokta (een tiental huizen echt in het midden van nergens) krijgen we in het huis van Nils onze sneeuwscooter-tenu aangemeten: warme overall, laarzen, handschoenen, muts, oorbeschermers, bril. Je hoeft dus zeker geen speciale kledij mee te brengen. We moeten allen even proefrijden met de scooter. Daarna vertrekken we, onze dochter Laura zit bij Nils achterop. Na een tijdje laveren doorheen een bos komen we op een gigantisch bevroren meer en duikt de indrukwekkende bergketen van de Kebnekaise op, met 2111 m de hoogste berg van Zweden. In Kiruna sneeuwde het, hier is de lucht betrokken, maar is de zichtbaarheid behoorlijk, alleen de hoogste toppen van de bergen steken in de wolken.
Op het meer kunnen we even de scooter testen, ik laat mij even afzakken en geef wat gas bij. Het ding trekt op als een raket, en in geen tijd bollen we 80 km/u.
Sneeuwscooteren is pure fun en gemakkelijk, voor wie het technisch gezien mocht interesseren: de doorsnee ‘toeristen’scooter heeft een 4-takt van 125 cc, automatische versnellingen, verwarmde handvaten, en haalt op een vlakke en rechte weg een top van 175. Gas geven, remmen en sturen, dat is alles wat je moet kunnen.
We rijden een eindje verder en komen dan in het midden van nergens aan een hut, waar Olav (broer van Nils) reeds een drankje en een warme koek klaar heeft. Olav rijdt daarna met ons verder, na een kwartier gaan we ijsvissen op het meer. Met een elektrische boor worden in een wip 6 gaten in het 50 cm dikke ijs geboord, we gooien onze mini-hengeltjes uit, en lap, twee minuten later vangt onze zoon een flinke baars, die Olav graag meeneemt om te roken.
We vissen nog een half uur verder, niemand vangt nog iets.
We scooteren verder over gevarieerd terrein, bos, lange rechte snelle stukken op het meer, struikgewas. Onderweg zien we liefst 7 elanden, waarvan we er twee te voet zeer dicht kunnen naderen.
Terugrit naar de hut, Nils heeft reeds ons middagmaal klaargemaakt, lekkere vis van de barbecue met Laps brood. We worden nog onderworpen aan een ‘natuurkwis’, met een aandenken voor de winnaars, en ook voor de ‘losers’. Beide broers zijn perfecte gastheren en echte praatvaren en vertellen ons de geschiedenis van hun familie, grootvader blijkt Nikkaluokta gesticht te hebben, hij was de eerste gids in dit berggebied.
In het donker rijden we nog 20 minuten terug naar Nikkaluokta, de koplampen schijnen op de sneeuw. WE zijn in totaal ca. 5 uur weggeweest, zeer boeiend en amusant, in een indrukwekkend landschap. We krijgen nog elke en ‘survival stick’ als aandenken, en Nils brengt ons terug tot aan de deur van onze hut. Prijs: in totaal 2800 NOK (1400 per volwassenen , kinderen gratis). OK, vrij duur, maar dit was zondermeer top.
Terug in Kiruna zoeken we nog een restaurant dat open is op Oudejaarsavond, we lopen kriskras doro de sfeervolle straten en komen uit in ‘La Guna’, tegenover de ‘Sporthallen’. Supervriendelijke mensen, zeer snelle bediening, lekker eten, 632 SEK in totaal.
We wandelen terug naar Ripan, her en der wordt reeds vuurwerk afgestoken. We zijn doodop en vallen rond 23u30 in ons bed, maar om middernacht worden we weer wakker van het vuurwerk, dat in lange salvo’s op een tiental plaatsen afgevuurd wordt.


Dag 7 : maandag 1 januari 2007
De nacht was helder, wie wakker was keek of er geen noorderlicht te zien was, we hadden echter geen geluk.
In de voormiddag lummelen we wat rond in ons sober verblijf, onze kinderen waren op dat moment liever thuis geweest om in de nieuwjaarswensen te delen. We proberen op de camping nog een slee te huren, is niet meer beschikbaar.
We stappen voor ons middagmaal opnieuw naar ‘La Guna’, voor 3 pizza’s en een rundsschotel met drank betalen we 325 SEK.
’s Namiddags nemen we opnieuw de trein in Kiruna, en rijden tot Lulea (Zweden). In het busstation (ca. 10 minuten stappen van het treinstation, aangegeven met wegwijzer, schuin lopend voetpad volgen, busstation ligt aan rechterkant), waar we de bus nemen naar Haparanda, het Zweedse deel van de grensstad Haparanda-Tornio. Bus is gratis met onze Scanrail.
Logies: jeugdherberg van Haparanda ca. 15 minuten stappen van het busstation, kamer voor vier (500 SEK).
Van deze jeugdherberg vonden we weinig info op internet, de contacten kwamen tot stand via de zeer behulpzame toeristische dienst van Haparanda. (http://www.haparandatornio.com/).
Mail jeugdherberg: hier.
Heel rustig, weinig volk.


Dag 8 : dinsdag 2 januari 2007
Opstaan om 8u30, we wandelen in een half uurtje naar het busstation in Tornio. Haparanda (Zweden) en Haparanda (Finland) vormen in feite één stad, we merken zelfs niet dat we Finland binnenwandelen. Opgelet: in de winter is er een tijdverschil tussen Zweden en Finland (Finland is 1 uur later!).
We hebben nog de tijd voor een lekkere kop koffie in de cafetaria naast het busstation.
We nemen de bus naar Kemi, dit is inbegrepen in onze Scanrail. Het treinstation van Kemi ligt op een boogscheut van het busstation, daar nemen we de trein naar Oulu. Het is vrij druk, we moeten een paar keer verschuiven omwille van gereserveerde plaatsen, maar vinden toch zitplaatsen.
In Oulu dumpen we drie rugzakken in een bagagekluis in het station (kost 1 x 2 Euro).
We kopen in het busstation eerst ons busticket naar Iso-Syöte – heen en terug 112.4 Euro voor 4 personen. Het busstation kan je vinden door de tunnel onder de sporen volledig door te lopen, op het einde rechts aanhouden, pleintje oversteken en binnengaan.
Daarna lopen we kriskras door Oulu, wisselen geld (geld wisselen in Scandinavië doe je goedkoopst in een Forex-kantoor. Locatie kantoren: in zowat alle grote steden, zie hun website http://www.forex.fi/. In Oulu neemt een behulpzame maar naar alcohol walmende Fin ons mee naar de Forex . Zij rekenen geen kosten. In een bank betaal je een vrij stevige commissie - in Oulu vroeg men 8 Euro om Zweedse kronen in Euro's te wisselen) en doen wat inkopen in een KKK-warenhuis.
Oulu is een verrassend levendige en aangename stad, we stappen door tot aan de moderne bibliotheek.
We wandelen terug naar het station, pikken onze bagage op en stappen op de bus naar Oulu. In het donker rijdt de chauffeur verontrustend snel op de gladde wegen. We beginnen sneeuwgewijs serieus zorgen te maken als we het miserabel dunne laagje naast de weg zien. Op enkele kilometer van Iso-Syöte verandert dit, en als we de heuvel oprijden waarboven ons verblijf ligt (hoogte 492 m, de meest zuidelijke ‘fell’ of heuvel van Finland) komen we in een echt winter-paradijs: pakken sneeuw, bomen die doorbuigen onder de sneeuwlast, ingesneeuwde hutten,…
We worden afgezet aan het Hotel Iso-Syöte op de top van de heuvel, waar we de sleutel van ons verblijf oppikken. We moeten nog 300 m stappen tot ons verblijf, het wordt nog even zoeken in het donker, alle straatnaambordjes hangen vol sneeuw. We staan in de kou ook nog 10 minuten te prullen aan het deurslot, dit blijkt later gewoon stevig te klemmen.
Avondeten/buffet in het hotel, 17 Euro/volwassene, 8.5 Euro/kind, heel lekker en veel keuze, inclusief soep, drank, dessert, koffie en thee.
Info Iso-Syöte: http://www.isosyote.fi/?deptid=13129en voor bohttp://www.syote.net/default_eng.php?file=majoitusinfo_eng.php voor boeking accommodatie.
We wisselen heel wat mails uit met het boekingbureau, heel vriendelijk en behulpzaam.


Dag 9 : woensdag 3 januari 2007
Ontbijtbuffet in Hotel ISO-Syöte, 8 Euro/volwassene, 4 Euro/kind, lekker, zeer veel keuze, inclusief eieren, worstjes,... kortom: een ontbijt waar je een tijdje mee voort kan. Je kan ontbijten tot 10 uur, hier geen verloren tijd gezien het dan toch maar licht begint te worden.

We wandelden de heuvel naar beneden tot in het dal (ca. 5 km).
Voor alles moet er een eerste keer zijn, daarom huurden we een langlaufuitrusting ("cross country ski", ski's, schoenen en stokken) aan het dalstation van de skipiste. Kostprijs 40 Euro voor vier (14 Euro per volwassene, 8 per kind), we konden hiermee 3 uur aan de slag.
Er was een lange vlakke strook nabij het skicentrum. Vol goede moed maar helaas zonder een greintje talent gingen we daar van start. Onze kinderen waren er vrij snel mee weg, maar mijn vrouw en ik bleven als houten klazen stuntelen. We probeerden even een stukje bergaf, maar na een paar serieuze crashes bleven we maar op ons vlakke stuk heen en weer gaan. Kortom: veel leut (en leedvermaak van onze kinderen) maar weinig vooruitgang. Er is alleszins geen groot langlaufer aan ons verloren gegaan.

We probeerden in ISO-Syöte zowel in het hotel als bij de firma Syötteen Eräpalvelut Oy (http://www.syotteenerapalvelut.fi/inenglish/index_english.html, recht tegenover het dalstation van de skipiste, op het gebouw staat 'Safaritalo', er is ook een restaurant) een sneeuwscooter zonder gids te huren om een half dagje zelf op pad te gaan, dit bleek niet mogelijk. De scootertochten van het hotel waren te duur (min. 92 Euro per volwassene en 45 per kind), bij Safaritalo konden we voor 40 Euro per persoon een tocht van ca. 3 uur boeken, vertrek om 15 u.

We kregen opnieuw beschermde kledij, laarzen, handschoenen en helm (!) aangemeten. Het was bijna volledig donker toen we met een achttal scooters vertrokken, de rest van het gezelschap was een bonte bende Russen uit Sint-Petersburg. Onze zoon mocht tot zijn grote plezier rijden, gezien we alleen op privé-wegen reden (voor de openbare weg heb je ook voor een sneeuwscooter je rijbewijs nodig).
Door de geringe sneeuwval lag het mooie kronkelend parcours doorheen het bos er zeer hobbelig bij en werd het scooteren hard werken. We moesten ook door een paar serieuze greppels, waar de scooters aan het glijden gingen. Gelukkig kunnen die zeer veel hebben: gewoon zo recht mogelijk de helling op en gas geven. Door de vele hindernissen vorderden we behoorlijk traag en was het moeilijk om gelijkmatig te rijden.

Eindpunt was de husky-farm van de begeleider, een wat zielige bedoening met honden in hokken en aan kettingen, die een hoop kabaal maakten en ondanks de diepvriestemperatuur behoorlijk stonken. We werden naar een houten tentvormig gebouw geleid waar we thee en een gebakje kregen. De Russen begonnen volksliederen te zingen (wij moesten passen omwille van slecht geheugen en stem-alleen-geschikt-om-daken-te-ontmossen) en waren vol lof over Finland.

Op de terugweg reden we iets harder, bij het oversteken van een weg bleef één van de Russen met z'n scooter haperen en stokte de karavaan even. Daarna reden we in één ruk terug naar Iso-Syöte, ca. 45 minuten. Sneeuwscooteren is altijd tof, maar deze uitstap kon niet tippen aan wat we in Kiruna met Nils en Olav deden.
We huurden voor 20 Euro 2 'kicksleds' bij Safaritalo (uitleg en techniek: zie http://www.stepslee.nl/welkom.html, geef toe, 'stepslee' klink toch wat onnozel) die we meenamen de heuvel op naar ons verblijf. 's Avond gingen we ons hiermee nog wat amuseren door van een nabijgelegen helling naar beneden te razen.
Avondeten: opnieuw buffet in Hotel Iso-Syöte.


Dag 10 : donderdag 4 januari 2007
Ontbijtbuffet en nog wat stoeien met de slee. Daarna gingen we met de slee de heuvel naar beneden. De verlaten weg bleek net de geschikte helling te hebben om zonder gevaar goed te glijden. We leverden om 12 uur de sleetjes opnieuw in bij Safaritalo en wandelden opnieuw naar boven, dit keer langs het kortere maar knap steile wandelpad (start ca. 500 m van het dalstation, verlicht met lantaarnpalen).

We hadden om 15u de sneeuwschoentocht van het hotel geboekt. 36 Euro per volwassenen, 18 per kind. Vooraf geboekt via mail en reeds betaald. Opnieuw kregen we een 'safari-outfit' aan, met een paar moderne sneeuwschoenen, lichtgewicht en gemaakt van aluminium en rubber. Kleine kleedkamer, vrij warrige bedoening.
De groep bestond uit een dertigtal personen, onze vrouwelijke gids bleek nauwelijks Engels te kennen en was van het zwijgzame soort. Na een korte aanloop over paden gingen we in fors tempo de verse sneeuw tussen de bomen opzoeken aan de kant van de heuvel waar we nog niet geweest waren. Het was ondertussen beginnen sneeuwen en de duisternis viel snel. Na een korte pauze (met 'hot juice' en een cake) keerden we terug naar het hotel. Wie er zin in had kon toen nog mee met een extra trip, de helft van de groep haakte af en miste het tofste deel: we klommen helemaal naar de top van het heuvel en daalden een steile helling met diepe verse sneeuw af. Daarna klauterden we hijgend terug naar boven. Best toffe tocht, maar voor wat het maar was toch wel heel duur. Nadien was het inpakken voor de terugtocht. Avondeten: buffet in het hotel.


Dag 11 : vrijdag 5 januari 2007
Het heeft de ganse nacht gesneeuwd, als afscheid krijgen we een flink sneeuwtapijt. We moeten vroeg uit bed, er wacht ons een lange reisdag terug naar België.
Grappig: als we toekwamen zette de lijnbus ons af aan het hotel, voor de terugreis blijkt de dichtst bijgelegen halte onderaan de heuvel te liggen, zo'n 5 km van ons verblijf.
Om een zeer vroege wandeltocht uit te sparen hebben we de avond tevoren een taxi besteld die ons om 6u30 aan het hotel komt oppikken.
We belden eerst zelf maar lukten er niet in ons verstaanbaar te maken (Engels blijkt in Finland dus niet zo courant te zijn), uiteindelijk regelde de behulpzame receptioniste van het hotel de taxirit voor ons.
We zijn ruim op tijd aan de bushalte aan het dalstation van de skilift (Romekievari Inn, stopplaats op de weg recht tegenover 'Safaritalo').
Donkere busrit naar Oulu, we verorberen ondertussen half slapend ons ontbijt.
In Oulu moeten we in het station nog de reservatie-vouchers die we van Bureau Scandinavië gekregen hebben omwisselen voor reservatie-tickets. Dit verloopt vlot, alles blijkt reeds klaar te liggen.
De trein voor Helsinki staats reeds klaar, een supermodern IC-gevaarte. De terugrit is behoorlijk saai, na een uurtje rijden verdwijnt de laatste sneeuw en rijden we door een eentonig groen en nat landschap.
De laatste pagina's van onze boeken moeten eraan geloven.
In Helsinki nemen we de Finnair City bus (platform 30 nabij het treinstation, bushaltes aangegeven vanaf het station). Een half uurtje goed doorrijden tot de luchthaven kost ons 10.4 Euro (volwassen 5.2 Euro, kinderen gratis). Afstappen aan laatste halte, terminal T2 voor internationale vluchten.
Probleemloos inchecken op de compacte luchthaven, daarna eten we nog lekker in het restaurant tegenover gate 29 (ca. 60 Euro voor vier).
De terugvlucht zit behoorlijk vol, met veel kwetterende kinderen. We komen een kwartiertje na schema aan in Zaventem, het einde van een zeer boeiende winterreis.