Verenigde Staten, regio Seattle, 2008 - Mount St Helens National Monument

 

 

Logies

 

Iron Creek Campsite.
Website: www.recreation.gov en http://www.fs.fed.us/gpnf/recreation/campgrounds/sites/iron-creek.shtml
Gelegen in het Gifford Pinchot National Forest, ten NO van Mt St-Helens, op route 25, aan de samenvloeiing van de Iron Creek en de Cispus River. Vergelijkbaar met Silver Spring, gelegen in een schitterend bos, zeer ruime plaatsen in het bos verdoken. Zeer rustig.
We hadden vooraf gereserveerd maar dat bleek niet nodig, tegen de avond was de camping half vol. Vriendelijke toezichters. Ook hier de  klassieke ‘basic’ voorzieningen: puttoilet (heel proper), drinkwater.
Kostprijs/nacht: 20 USD kamperen, 9 USD reservatie.

Eco Park Resort
Website: http://www.ecoparkresort.com/.
Gelegen in Toutle, ca. 30 km ten W van Mt St Helens, zowat het dichtstbijgelegen logies dat er te vinden is. Te vinden op Highway 504, aan Eco Park Road, afslag mijlpaal 24.
Kostprijs voor een ‘cabin’: 110 USD, huur beddengoed inbegrepen.
Er was heel weinig volk, voor zover we konden zien waren wij de enige die een hut gehuurd hebben.
Beetje suffige en weinig enthousiaste uitbaters. Er is ook een bar en restaurant.
Er is geen elektriciteit op het uitgestrekte domein, alles draait op gas.
Onze ‘cabin’ blijkt een klein houten ding te zijn, niet echt proper, ’s nachts loopt er een muis rond en worden we wakker gehouden door een borrelende watertank. ’s Morgens worden we gewekt door nabije wegenwerken. We slapen in een 2-persoonsbed en 2 stapelbedden, dunne matrassen.
In een apart gebouwtje hebben we een badkamer, waar we een deugddoende hete douche nemen.
Je kan er ook kamperen, dat lijkt een betere (en alvast goedkopere) optie.

 

 

Wandelingen

 

Info ivm Mt Saint Helens wandelingen: http://seattlepi.nwsource.com/getaways/73385_sthelenshikes06.shtml

 

Hummocks trail
Trailhead vlakbij Coldwater Visitor Center, parking aan mijlpaal 45.
Info: http://www.vtrail.com/byalphabet/htrails/hummocks.html
Gemakkelijke begaanbaar pad, ongeveer 6 km, gedeeltelijk in lusvorm, wat op en af maar niet steil. We deden er ongeveer 2 uur over.
Het pad loopt door de ‘hummocks’, heuvels vulkanisch puin langs de Toutle-rivier ontstaan door vloedgolven na de uitbarsting. Hier is mooi te zien hoe snel de natuur zich hersteld, na een kleine 30 jaar kan je door mini-bossen en langs poelen vol leven wandelen. Uitzichtspunt op de rivier. Geen echt spectaculaire wandeling, wel interessant als je toch in de buurt bent. Verbazingwekkend hoe snel de natuur zichzelf herstelt.

 

Boundary Trail #1
Vanaf Johnston Ridge volgen we een stuk van dit pad Westwaarts. Hier loopt je door het explosiegebied, naakt en kaal, met hier en daar nog resten van afgeknakte bomen. Verbluffende uitzichten in de gapende krater van de vulkaan, nog beter dan vanaf het Observatory. Een must als je Johnston Ridge bezoekt. We wandelen een half uur en keren dan terug.

 

 

Overige bezienswaardigheden

 

Mount St Helens kan je vanuit 2 richtingen benaderen.
Route 99 geeft toegang tot de trailheads van de interessantste wandelingen (nabij Windy Ridge), maar toen wij er waren was men met grote wegenwerken bezig en was het bovenste deel van de weg afgesloten. Vanaf camping Iron Creek konden we de weg volgen tot Bear Meadows, waar je een zeer ver zicht op de vulkaan krijgt, en dan was het gedaan. Ook route 26, een alternatieve route naar Windy Ridge, was wegens een ‘wash-out’ in een winterstorm afgesloten.

We keerden terug tot we weer op route 25 zaten, volgden deze Zuidwaarts tot Pine Creek, en reden dan reden via route 90 Westwaarts, tot aan de afslag voor Ape Cave.
Route 90 is een zeer bochtige weg, zonder echt rechte stukken, voortdurend draaien, stijgen en dalen, doorheen mooie bossen en langs het Swift Reservoir.

We bezochten Ape Cave, een uitgestrekte lavagrot (http://en.wikipedia.org/wiki/Ape_Cave en http://www.fs.fed.us/gpnf/recreation/ape-cave/index.shtml).
Gratis toegang. Nabij de parking kan je de ‘lower entrance’ vinden, en daar kan je kiezen tussen een makkelijke en een moeilijke wandeling. We starten met de makkelijke wandeling in de ‘lower cave’, daar kan je ongeveer twee kilometer in een gigantische lavatunnel lopen. Makkelijk pad, nagenoeg vlak, hier en daar wat licht klauterwerk. Geen verlichting, en het is er mede door de donkere wanden helledonker, dus je moet voldoende licht meenemen, dit op zich is reeds een unieke ervaring. De tunnel is ontstaan toen na een uitbarsting de lava wegstroomde en enkel het omhulsel, de tunnel waarin de lava vloeide, overbleef. Het lijkt op de ingewanden van een reusachtig dier, vol ribbels, blokken, met hier en daar een ‘echte’ grot.
We keren terug naar de ‘lower entrance’ en doen nog een stuk van de ‘upper cave’. Dat is andere koek: continu moet je over gigantische steenhopen klauteren, gevormd door instortingen van de tunnel. Een koplamp is een noodzaak, je hebt beide handen meer dan nodig. De luchtvochtigheid is zo hoog dat je adem condenseert in dikke wolken, die het zicht belemmeren. Als je een paar uur tijd hebt kan je de volledige ‘upper cave’ (ongeveer 6 m) doorklauteren en kom je uit aan de ‘higher entrance’, waar een wandelpad je terugvoert naar de parking. Na een half uur klauteren hielden wij het voor bekeken en keerden we terug.

 

De tweede naderingsroute naar Mount St Helens is Highway 504 (http://www.fs.fed.us/gpnf/04mshnvm/attractions/), een moderne weg die na de catastrofale uitbarsting van de vulkaan in 1980 aangelegd wordt. Dit is bijna een autosnelweg in de bergen, langzaam stijgend, met flauwe bochten. Je moet het de Amerikanen wel nageven: de weg is met veel zorg zeer onopvallend in het landschap ingebed, als je op het hoogste punt staat is de weg niet te zien. Eindpunt van de weg is het Johnston Ridge Observatory, op 1300 m hoogte, met een uitzichtsplateau op de vulkaan. Dit is het dichtste punt bij de berg dat met de auto bereikbaar is. Normaal moet je er toegang betalen, maar we komen rond 18.00 aan, en alle personeel is reeds weg.
Johnston Ridge is het startpunt van diverse wandelingen.

 

 

Varia

 

Alle info ivm Mount St Helens: http://nl.wikipedia.org/wiki/Mount_Saint_Helens
Foto’s van de uitbarsting: http://vulcan.wr.usgs.gov/Volcanoes/MSH/Images/MSH80/framework.html#may_18_1980
Filmpjes: http://www.youtube.com/watch?v=bgRnVhbfIKQ (landverschuiving en begin van de uitbarsting) en http://noolmusic.com/google_videos/eruption_of_mount_st_helens_the_travel_videos.php
Tusen haakjes: de auteur van dit filmpje stond op Bear Meadowns, en kon ternauwernood zijn hachje redden door in z’n auto te springen en weg te racen van de vulkaan, daarbij bijna ingehaald door de pyroclastische stormen, wolken hete (1000 °C) gassen en stof die met een snelheid tot 700 km/uur volgen op een uitbarsting.
Vulkanen intrigeren mij sinds lang, en de gebeurtenis op 19 mei 1980, waarbij Mount St Helens letterlijk explodeerde, is de meest verwoestende vulkaanuitbarsting ooit in de VS. Het landschap is sindsdien onaangeroerd gelaten, en nu nog kan je zien hoe gigantisch de gevolgen ervan waren: bomen zijn als lucifers weggeblazen, de omgeving rond de vulkaan ligt onder een dikke laag vulkanische as,.. De aanblik van de vulkaan zelf is gewoon verbluffend. Trouwens, dit is nog steeds een actieve vulkaan, en er groeit in de krater een nieuwe lavakoepel die de voorbode kan zijn van een uitbarsting.
De ganse omgeving is beschermd natuurgebied.