|
Escape In Style
Bluegems 5411499 40062
01. FROZEN IN TIME
02. I'M A SURVIVOR
03. STICK WITH YOU
04. THE TIMES THEY HAVEN'T CHANGED AT ALL
05. ON THE EDGE OF A RAZORBLADE
06. ESCAPE IN STYLE
07. SIX FEET UNDERGROUND
08. EVERY STORY HAS AN END
09. VISIONS FROM DEEPER THAN DOWN
10. TOO HOT TO HANDLE
11. THE POINT OF NO RETURN
12. OUT OF TIME
13. SHIP OF FOOLS
ALL MUSIC & LYRICS BY P.VAN SANT |
Nu P. Van Sant aan een nieuwe fase in zijn carrière begint en de repetities voor zijn nieuw album volop bezig zijn, is het wenselijk om eens terug het licht te laten schijnen op deze artiest en vorige uitgebrachte cd’s. P. Van Sant, late veertiger, werd al als tiener door de muziekmuze verlokt, die op de Zwarte Muze van de Delta Blues geleek. In het Leuvense richtte hij het bandje ‘The Boxcars’ op, dat in 1982 de finale haalde op Humo’s Rock Rally. De zes profileerden zich met covers van bluesrock of leunden aan bij ‘Good Time’ muziek. En vermits de jonge gasten wisten hoe hun instrumenten te bespelen, stonden de organisatoren klaar om hen te boeken. Tien jaar lang maakte Sante hier deel van uit samen met Monsieur ‘lange’ Pol en Luk De Graaf. De band, meegesleept in een nogal roerig uitgangsleven, splitte uiteindelijk. P. Van Sant speelde daarna in nog enkele andere groepjes met namen als ‘The New Boxcars’ en ‘Double Aces’. In dat laatste speelde B. Van Huyck mee, die nu nog af en toe P. Van Sant begeleidt. In elk geval deed Sante veel podiumervaring op, wat je trouwens kan merken in zijn Live Acts. Uiteindelijk besloot hij solo zijn weg te zoeken.
Zijn eerste soloalbum verschijnt in 1996 met als titel ‘This Hounddog Is Still Howling’ uitgebracht door Nederlander Tuur Praet (Dureco). Hierop spelen verschillende gastmuzikanten mee zoals o.m. Vincent Pierins op basgitaar, Raf Timmermans en Ludo Beckers met harmonica. Op Tom Waits ‘No One Can Forgive Me But My Babe’ hoor je duidelijk de invloed van Townes Van Zandt. Op enkele nummers zingt ook Chantal Kashala mee, o.a. op Morganfield’s ‘I Can’t Be Satisfied’. Maar de helft van de songs zijn door P. Van Sant zelf geschreven. Vele bluesthema’s zijn daarin al prominent aanwezig, zoals het verhaal over ‘Jimmy C. Lewis’ en de song ‘Whiskey’. Als hij zingt ‘Well you’ve got Saints and Sinners, Babe I swear I’ve tried both ways’, dan kan je vermoeden dat er in hem ook een Kerouac of Ferlinghetti schuilt. In elk geval stond zijn talent als songschrijver al vanaf het begin vast. Het is trouwens zijn overtuiging ‘dat de song voor hem het werk moet doen’. Dit eerste soloalbum is doordrenkt van country- en authentieke rootsinvloeden, met een eerste voorspellende bluesinslag ‘The blues grab me at midnight, Makes me feel cold and all alone’. - P. Van Sant heeft er blijkbaar geen moeite mee om in een handomdraai nieuwe nummers te schrijven. Meestal vindt hij zijn inspiratie in bruine kroegen of graaiend in de muziek van de oude bluesmannen. Mississippi Fred McDowell noemde hij ooit als één van zijn idolen. In 1998 komt ‘Me And The Guitar Man’ uit. Arthur Praet ligt weer aan de basis. Peter Van Sant schreef deze keer alle songs, waarin hij opnieuw figuren en plaatsen tot leven brengt, typisch voor ‘bluescountry’ mannen. Titels als ‘Uncle Joe’, ‘Berlin ‘44’ en ‘The Black Rose Café’ spreken boekdelen. De wijze waarop hij zijn gitaar en dobro bespeelt doet dit album overhellen naar de swampblues, zompige blues waaraan de donkere ruige stem van P. Van Sant vooral de passie toevoegt. Dit album klinkt ‘rootsy’, bluesrock vermengd met countryelementen. De singer-songwriter brengt hier pure songs bijeen, mengeling van folk, poëzie en New Age blues, waar zwaarmoedigheid, passie, twijfels en dromen elkaar afwisselen. Maar hij zingt ook ‘Can’t Change The Weather’, wat een moeilijker periode inluidt. Eerst verschijnt in eigen beheer nog ‘P. Van Sant Feat. Lazy Horse’, waarop ook Big Dave met mondharmonica meespeelt. Dit album werd in Antwerpen opgenomen in 2000 en bevat naast covers van o.m. Tony Joe White en Tom Waits vier eigen nummers met het lijzige ‘Muddy Waters’.
In 2004 is er dan opeens zijn ‘I’m A Believer’ op Blue Gems dat overal positief wordt onthaald met schitterende recensies. Rootstime schreef hierover :
Voor “I’m A believer”, het nieuwe album dat deze maand op de markt komt koos hij wederom voor een ander label, Blue Gems. Deze nieuwe thuishaven (met o.a. Froidebise, Blinkit en William Souffreau) is voor Van Sant, de perfecte plaats om zijn carrière verder uit te bouwen. Op dit album werkte P.Van Sant samen met David Vertongen(drums), Andries Boone (mandolin,fiddle) en Jasper Hautekiet (The Ballroomquartet) op bas. Gast Steven Troch kan u horen op het rustige “Rex’s Blues” op bas harmonica en harmonica. Opmerkelijk is ook het mooie viool- en dobrospel in dit sterke nummer. "Don't tell me how to do it" is zeer goed te rangschikken in de Amerikaanse countrytraditie, met een alomtegenwoordige viool. Deze feestelijke muziek nodigt dadelijk uit om te dansen, zoals ook "Midlife crisis Blues" een zeer sterke song in de aloude countrytraditie. Kortom we zijn nog maar aan nummer zes van dit twaalf nummers tellende album, allemaal songs met een eigenzinnige mix van blues, folk en wereldmuziek met singer-songwriting van de bovenste plank, uniek en origineel. Afsluiter "Are You Hooked" is er zo één dat voldoende stof geeft om na te denken, zoals de titel reeds laat vermoeden. "I'm a Believer" brengt gewoon : pure geloofwaardige blues/roots in al zij facetten, Made in Belgium. Klasse!
P. Van Sant’s levenspad stuit soms op kruispunten waar hij keuzes moet maken. Hij kent de hoogtes en laagtes van de zijwegen, maar zit nu toch weer op de muzikale hoofdweg waar het de goede richting lijkt uit te gaan. De laatste tijd wordt hij regelmatig gevraagd in het bluescircuit en op de festivalpodia. Telkens laat hij een fascinerende indruk na door de wijze waarop hij als rasmuzikant zijn blues/country/rock zingt en zichzelf met gitaar begeleidt. De festivalorganisatoren zijn eensgezind enthousiast. In Wilsele was het nog een akoestisch set, samen met Bart Van Huyck (van destijds ‘Double Aces’), waarin hij zijn blues beleed. In Meensel-Kiezegem was dat met zijn nieuwe begeleidingsband ‘TUSK’, muzikanten uit Lovenjoel waarbij hij zich goed voelt. Maar steevast wordt hij aangekondigd als één van de meest onderschatte bluesartiesten van België. En wie hem onlangs zag en hoorde, solo of met begeleidende muzikanten, zal dat beamen. Hij werkt nu met de muzikanten van TUSK aan een nieuw album, dat in mei zal uitkomen. Live bracht hij alvast een zestal nummers uit dit veelbelovend album, die hij vermoedelijk ook in Bierbeek Blues d’Up zal brengen. ‘I’m A Survivor’ is er één van. |
|
P. VAN SANT
Blues and rootsmusic uit eigen land.
Dat ik P. tamelijk hoog in het vaandel draag, zal ondertussen geen geheim meer zijn. Ik weet dat ik gelijk heb. Naar aanleiding van zijn iminente gigs op meerdere landelijke festivalletjes dit jaar, wil ik graag nog even de aandacht trekken op onze eigenste pure-sang bluesman. Dit schreef ik vorig jaar over ’s man’s prestatie op het @The Attic-festival:
Een der meest verguisde solo-artiesten hier te lande, is P. Vansant. Ook al een kwart eeuw of zoiets bezig en veel te weinig genodigd op onze podia. P. is een muzikale duizendpoot, en kan zowel solo als met band een aardig setje opzetten. Wie één zijner vorige CD’s « This Hounddog Is Still Howlin’ » bezit, weet waarover ik spreek. Eén enkeling zal zeggen dat ze niet homogeen is, ik zeg dat ze illustreert hoe veelzijdig de man is, en zowel een emotioneel nummer kan in de groeven persen, als een honeste rocker. Oorspronkelijk zou hij op de zolder spelen met band. Maar aangezien een zekere grote mate van perfectionisme eigen is aan P., liep dit project al snel op de klippen, met een split vóór de eerste gig als gevolg. Niet getreurd echter, mensen, want zoals ik hierboven reeds vertelde kan de man net zo goed puur akoestisch zijn ding aan de man brengen. Bovendien vond hij nog een prima extra gitaartje in B. Van Huyck en samen hebben ze ons geen seconde verveeld. Au contraire. Als soundcheck kregen we zelfs een flamenco-concertje, zodanig uitnodigend gespeeld dat ik beneden snel mijn spagetthi binnenschrokte om toch maar niets te missen. « Scuttle Buttin’ » van SRV opende hun set, akoestisch, een niet voor de hand liggende keuze. Blij van nog eens live « Willin’ » te horen van wijlen Little Feat’s Lowell George. Perfect samenspel van P. en B. « My Personal Jesus » van Cash, sublimo.
« Jimmy C. Lewis » is van hem zelf en staat ook akoestisch overeind. B. begrijpt meteen wat P. wil horen en vult perfect aan. Bijwijlen heeft P. ook die T.J.White grom in zijn stem en de swamp komt zo op je af. Prachtige intimistisch concert, dat lukte best hier op de zolder, dat weten zowel Peter B. als P. Vansant, want hij was hier al voor de tweede keer.
In de hoop dat P. gauw een nieuw album voor ons samenstelt, overloop ik met jullie een selectie uit zijn vroegere werk. Je kan ze downloaden van zijn website users.telenet.be/republicahavana/disco.html , en ze zullen je aanzetten tot de aanschaf van de CD’s, voor zover nog beschikbaar en/of verkrijgbaar. Het worden collector’s items, read my lips.
In omgekeerde, en aldus chronologische, volgorde beluisteren guys, een wondere wereld zal zich ontsluiten aan hen die nog nooit P. Van Sant hebben gehoord en/of gezien.
Stuur mij uw bevindingen op michel@rootsville.be en ik maak er een bloemlezing van die in deze bespreking een plaats zal vinden.
P. Van Sant & Band op 21 maart 2008 op Meensel Blues
P. Van Sant & Band op 4 april 2008 op Blues d’Up Bierbeek
Allen daarheen.
witteMVS |
