| home | visit myspace | bio | discografie | in de pers | internationaal | boekingen | concertagenda |
|
IN DE PERS Keys and Chords Net nu ik deze recensie schrijf is het ‘De week van de smaak’ in het Stad. Het doel van deze week is om onze streekgerechten terug in de picture te zetten. Met het gigantische aanbod van diverse keukens zoals Mexicaans, Peruaans, Cajun, Afrikaans, Argentijns, Indonesisch, Japans,..., zou je haast onze eigen Belgische specialiteiten vergeten. Hetzelfde gevoel had ik toen ik de nieuwe plaat van P. Van Sant hoorde. Met de focus op Ameriaanse en Britse bands en de recente invasie van Scandinavische groepen dreigt P. Van Sant te weinig herkenning te krijgen voor zijn talent en zijn prachtige nieuwe album. De bijna 50-jarige P. (Peter) kan terugblikken op een 30-jarige carrière met veel ups en dows. In de jaren 80 was hij succesvol met The Boxcars met o.a. Paul van Bruystegem, beter bekend als Lange Polle, in de bezetting. Sedert ’96 werkt de Sante aan zijn solocarrière. In dat zelfde jaar kwam het eerste wapenfeit ‘This Hounddog's still howlin’ uit. Opvolger ‘Me and the guitarman’ werd in ’98 uitgebracht. Op beide albums profileert hij zich als doorleefde bluesman. Op ‘I’m a believer’ uit 2004 verbreedt hij dit spectrum en brengt hij een unieke mix van folk, blues en werelmuziek. Alcohol was in al die jaren één van zijn weinige bondgenoten. De laatste jaren echter, werd de cocktail van midlifecrisis, writersblock en alcohol onhoudbaar. Na 2 jaar strijd in afkickcentra overwon hij de drankduivel. Begin dit jaar vond hij met de band Tusk de ideale muzikanten om zijn nieuwe start kracht bij te zetten. Op 10 november werd ‘Escape in Style’ boven het doopvont gehouden tijdens een concert in zaal Het Depot in zijn hometown Leuven. ‘Escape in style’ telt 13 door P. zelf geschreven nummers. ‘Ships of fools’ en ‘Too hot to handle’verschenen al op eerdere albums, maar werden nu opgefrist. ‘Too hot to handle kreeg een countrybehandeling en ‘Ship of fools’ klinkt als de jonge Nick Cave in zijn wilde ‘The firstborn is dead’ periode. De knappe opener ‘Frozen in time’ begint solo akoestisch en midden in de song valt de volledige band in, met een hoofdrol voor Kevin Mulligan op pedal steel. P. geeft zich volledig bloot op deze plaat. Luister maar naar de autobiografische nummers ‘I’m a survivor’ en ‘Escape in style’. Ook musicaal klopt het plaatje. De hoofdingrediënten zijn P.’s doorleefde stem en akoestische gitaar, maar ook gitarist Dirk Lekenne speelt met zijn slidepartijen een belangrijke rol in het geheel. De meeste nummers zijn uptempo en geven de luisteraar geen kans om in te dommelen. Integendeel, de Sante neemt je bij je nekvel, laat je alle kanten van zijn leven zien en laat je verbouwereerd los na het laatste nummer. Tussen de 13 kwalitatief hoogstaande nummers kiezen is zeer moeilijk. Mijn favorieten zijn ‘Six feet underground’, ‘Every story has and end’, ‘Out of time’ en ‘Ships of fools’. P. Van Sant heeft een zware strijd gevoerd, maar mag met ‘Escape in style’ trots zijn op de overwinning. Het is een rootsplaat ‘made in Belgium’, maar die gerust naast de internationale concurrentie kan staan. Willie Nelson en Tony Joe White blijken al fan te zijn van deze Leuvenaar. Hopelijk gaan wij, Belgen, deze begaafde singer-songwriter eindelijk erkennen. Er is niks mis met buitenlandse artiesten, maar het zou zonden zijn dat Belgische liefhebbers van het betere rootsgenre dit meesterwerk zouden laten schieten. Kris Vermeulen Rootstime
Op zijn nieuwe Cd ‘Escape In Style’ wordt P. Van Sant geïntroduceerd als de poëet ‘pur sang, honest and authentic’. Eenieder die Leuvenaar P. Van Sant en zijn platen kent zal dit beamen. Na vier cd’s, waaronder het fel bejubelde ‘I’m a Believer’ uit 2004, kwam eindelijk ‘Escape In Style’ uit, geproducet door platenbaas/dirigent Patrick Mortier. Het wachten loonde de moeite. In het voorbije jaar bracht Van Sant al enkele van zijn nieuwe songs ten gehore op verspreide bluesfestivals, zoals o.m. het semi-autobiografische ‘I’m A Survivor’ en ‘The Point of No Return’, waarop dan telkens uitbundig enthousiast werd gereageerd. Deze en andere songs staan nu vereeuwigd op ‘Escape In Style’, waarop tevens zijn vaste medemuzikanten meespelen. Blijkbaar was deze begeleidingsband, met slidegitarist Dirk Lekenne op kop, het stimulerend houvast waarop P. Van Sant wachtte. Dirk Lekenne samen met drummer Danny Hoedemaekers en bassist Jo Vandenhouten geven dan ook het beste van zichzelf, wetende wat dit geesteskind voor Van Sant betekent of gewoon omdat zij eersteklas muzikanten zijn. Want al komt P. Van Sant uit zijn woelig verleden te voorschijn als een ‘Survivor’, toch is dit album tot stand gekomen met bloed, zweet en tranen, tenminste als je het ontstaansproces mee in overweging neemt. Maar ondanks privé-omstandigheden, waarin verdriet, verwikkelingen en verlies littekens nalieten, wist P. Van Sant toch precies welke muzikale richting hij uit wilde en hoe zijn nieuw album moest klinken. Van Sant is een beeldrijke songwriter die zich van jongs af overeind en in leven hield met geestelijk en gevitamineerd ‘fastfood’, bestaande uit Rock&Roll vuur, Leadbelly, ‘préwar en postwar’ blues, Bob Dylan en de beatdichters, en de songpoëzie van Townes Van Zandt. Zijn akoestische gitaar was de kameraad waarmee hij intiem praatte. Al die invloeden vind je terug in de dertien songs, wat zowel blijkt uit zijn fantasievolle beeldtaal als zijn getormenteerde wijze van zingen. ‘Digging Deep, ‘still reaching for the sky’, I walked on water, Baptized in shallow water… zijn als even zovele sleutelwoorden om de rusteloze zoeker in Van Sant te ontcijferen. Het album begint met het rauwe ‘Frozen in Time’ waar een dichtregel als ‘need some place to call my own’ al direct het gevoelsklimaat suggereert waarin P.Van Sant zijn songs laat groeien. Van de dertien songs werden er twee uit vorige cd’s heropgenomen. Het magistraal meesterwerkje ‘Ship of Fools’ is er één van. Net zoals zijn karakterkop zijn de songs zonder uitzondering heel persoonlijk. In het hartstochtelijke ‘Frozen in Time’, het belijdende ‘Stick With You’, het passionele ’Out of Time’ en het sublieme ‘Escape in Style’, is de symbooltaal vaak revelerend. De diepgravende dichtregels lijken spontaan op te borrelen uit zijn diverse gemoedstemmingen, terwijl verwoording en bluesbeleving samensmelten. In het opstandige ‘Visions from Deeper’ strijden conflicterende en gekwelde gevoelens om voorrang. Soms voegt een van de gastmuzikanten er wat instrumentele zwierigheid aan toe, zoals vioolspelende Andries Boone op het countryritmische ‘Too Hot to Handle’. Lekenne slijpt of schuurt met zijn elektrische gitaar overal de kartelrandjes bij. Maar absoluut hoogtepunt is het aanklampende ‘Six Feet Underground’, bloedstollend mooi en passioneel verschroeiend. Alle songs van Sante zoeken zich blijkbaar een weg naar keel of hart, wat moeilijk anders kan vermits Van Sant, vechtend met zijn demonen, zich zo onvoorwaardelijk geeft. Als hij dan nostalgisch zingt ‘Every Story Has An End’, hoop ik toch dat hij blijft vast houden aan zijn geloof in ‘sunrise and freedom of the mind’, want dit leidt tot prachtige doodeerlijke albums, zoals ook dit ‘voorlopige’ laatste. Marcie Rootstime
In November 2000 zong hij nog in Antwerpen ‘Rainy Night in Georgia’, cover van Tony Joe White, destijds met Lazy Horse op Cd opgenomen. Nu acht jaar later stond songschrijver P. Van Sant in diens voorprogramma. Rechtstreekse aanleiding was de voorstelling van zijn nieuwe CD ‘Escape In Style’,uitgebracht bij het Blue Gems Label. Na vier jaar wachten, dus eindelijk een nieuw album van de grote P. Van Sant, het best bewaard geheim in Belgisch meergelaagde bodem waar roots, bluescountry en folk samenklitten. Maandagavond speelde de zanger/gitarist in een uitverkochte zaal voor eigen Leuvens publiek, mogelijk de kinderen van de enthousiastelingen die hem decennia terug op Markt/Rock toejuichten toen hij nog bij de Boxcars speelde. Inmiddels is er veel veranderd, wat het titelnummer ‘Escape In Style’ al doet vermoeden. De ontsnapping of vluchtweg is er deels gekomen doordat P. Van Sant een muzikale biotoop vond bij zijn nieuwe begeleidingsband. Die was eveneens van de partij. Dirk Lekenne, virtuoze gitarist, drummer Danny Hoedemaekers en bassist Jo Vandenhouten toonden zich méér dan P. Van Sant’s periodieke begeleiders. Hun onderlinge kameraadschap bleek duidelijk uit het aanvoelend samenspel. Vooral als Lekenne met zijn slidetechniek aan de songs meer resonantie gaf voelde je de ‘soulmate’ band tussen de twee gitaristen, zoals in het titelnummer ‘Escape In Style’, volgens mij sterk symboolgeladen. Dat heb je wel meer met Van Sant of Sante. Zoals een Townes Van Zandt wroet hij zich diep in de eigen songs, zoals in het prachtige ‘Frozen in Time’, neigend naar het biografische. Bij voorprogramma’s heb je de neiging om naar een hoogtepunt te refereren, wat moeilijk is bij een songschrijver die in levenshouding en gemoed steeds de hoogste klippen zoekt. Niet voor niets wordt hij de poëet met de ‘burning soul’ genoemd. Alle songs bracht hij met een dergelijk vuur alsof de Etna eindelijk zijn lavastroom mocht laten uitstromen. Van Sant startte zijn act in swampige uitwaaierende rook en liet hierna de talrijke opgekomen fans geen moment meer los. In het heftige ‘The Times They Haven’t Changed at All’ gaf hij bittere uiting aan zijn ongeloof dat toestanden als Vietnam, Jeruzalem, Bagdad en Pakistan zich nooit meer zouden herhalen. Het getormenteerde ‘Six Feet Underground’ werd gezongen met een hartstocht alsof de levensangst aan zijn ribben kleefde. En in het liefdeslied’ ‘Stick With You’ smeekte hij om een tweede kans. De getalenteerde tekstschrijver weet het allemaal beeldrijk en heftig te verwoorden. In het felle ‘Out Of Time’ begeleidt hij stampvoetend zijn mentale rusteloosheid en als hij besluit met ‘Ship Of Fools’, - song die op het album wordt heropgenomen - , lijkt het alsof zanger, drummer en ‘slide’ gitaarspelende Lekenne zich in vijfde versnelling gooien, waarbij Santé zijn gitaar lijkt te martelen. Voor de concertbezoeker rest dan alleen nog om in allerijl naar zijn nieuwe Cd te spurten. Bobtje's Blues Pages
Het weerbericht voorpelde niet veel goeds: koud, regen, hagel… ja zelfs tot sneeuw toe. Gelukkig viel het allemaal nog mee. Althans toch op mijn heenreis naar Bierbeek, de terugreis met een heuse sneeuwstorm is dan weer een ander verhaal. Bierbeek Blues'd Up was dus aan zijn vijfde editie toe. Slechts drie namen op de affiche, iets waar ik uitstekend mee kan leven. Zo begint het pas in de avond en na afloop kun je nog op tijd naar huis. In mijn geval recht de mobilhome in, van een luxe gesproken. Onze Belg P.Van Sant was er eentje die ik al lang aan het werk wilde zien. In tegenstelling tot wat eerder werd aangekondigd trad hij niet op als duo maar deed hij beroep op Tusk als begeleidingsband. “Ik heb eindelijk de perfecte P. Van Sant Band gevonden met de juiste ingetogenheid en vol vuur waar nodig, met respect voor de song en ’t zijn nog zeer nijge gasten ook. Eindelijk klinkt het zoals ik het in gedachte hoor.” Aldus Sante. Feit is dat ik zelf bijzonder heb genoten van hun optreden. Geen ellenlange repetities… maar gewoon de vuurdoop… Meensel Blues op zat 21 maart niet te na gesproken. En laten we eerlijk zijn, dit was een knap staaltje waartoe Belgische muzikanten in staat zijn. Sante en Dirk ‘the Colonel’ Lekenne (git, voc), Jo Vandenhouten (bas) en drummer Danny Hoedemaekers brachten een set om u tegen te zeggen. Geen blues in de strikte zin van het woord, maar de perfecte mix (al dan niet ineengestrengeld) van countrymuziek, rock, blues, psychedelische toestanden, e.a. Sante is niet alleen een begenadigd songschrijver, hij weet verduiveld goed zijn songs aan de man te brengen. Zowel vocaal, als op akoestische gitaar (een heerlijk geluid) wist hij in korte tijd het talrijk opgekomen publiek te boeien. P.Van Sant en band waren alvast goed voor het eerste hoogtepunt van de avond. De vraag naar een toegift loog er niet om! Voor het derde jaar op rij zakken we weer af naar het CC De Borre te Bierbeek. Opnieuw zijn alle ingrediënten aanwezig om een heel fijne bluesavond te beleven, een uitstekende organisatie, een gezellige sfeer en vooral heel veel goede muziek. P. Van Sant in Meensel gemist door een hardnekkig virus, maar gelukkig voor ons krijgen we nu een herkansing. In feite zou ik heel kort kunnen zijn want ik kan enkel de uitstekende commentaar bevestigen (zie bespreking Meensel Blues op deze site) die de Sante voor zijn optreden aldaar gekregen heeft. Op die manier zou ik het rootsicoon van ons land wel veel onrecht aandoen, want P. Van Sant moet je zeker gezien hebben. Net zoals bij het genoemde concert werd P. Van Sant ook vandaag uitstekend begeleid door 3 leden van de band Tusk. Al vanaf de eerste noten van "I’m A Survivor" bleek dat de lat zeer hoog mocht gelegd worden. Naast de (h)eerlijke doorleefde stem van de Sante kleurde Dirk Lekenne de nummers op een subtiele bijna impressionistische manier in. Zijn stijl van spelen doet me denken aan de manier waarop Mark Knopfler zijn Fender stratocaster bespeelt. Daarnaast zijn er onmiskenbare roots- en countryinvloeden hoorbaar van Brent Mason, Sonny Landreth en de grote Ry Cooder niet de minste dus. Sante beleeft iedere song. Als hij zingt, dan geloof je hem echt. Je weet dat hij, als ervaringsdeskundige van het leven, de story uit eerste hand vertelt. De intensiteit waarmee hij "On The Edge Of A Razorblade", "I’m A Believer", "Six Feet Under" en "Frozen In Time" brengt, dringt door tot de allerlaatste rijen van het cultureel centrum. Tijdens het akoestische en solo gebrachte "Rex "Blues" wordt het zelfs stil in de Borre. En daarna volgt een ware explosie, "Tecumseh Valley" en de meer dan verdiende bis "Ships of Fools" knallen uit de PA en overtuigen zelfs de grootste twijfelaars van Santes talent. Als hij in één van zijn songs "Give me one more chance and I’ll stick with you" zingt, weten we het allemaal. Hij mag voor altijd blijven. P. VAN SANT & BAND mag de avond inluiden. Peter blinkt letterlijk. Hij is er helemaal klaar voor. De strafste come-back van de laatste jaren. “I’m a Survivor” klinkt uit de boxen. Het is zijn thema song, helemaal van toepassing. Het eerste live optreden van P. met deze band (Tusk n.v.d.r.) dateert van twee weken geleden op Meensel Blues. Een revelatie aldaar. Naast zijn reeds gekende ‘standards’ van eigen makelij brengt hij ons niet minder dan vijf nieuwe songs, de hierboven reeds genoemde “I’m a Survivor”, “The Point of No Return”, “Stick with You”, “Out of Time” en “Frozen in Time”. Met zeer grote waarschijnlijkheid komen ze op zijn nieuwe CD terecht, die we dit jaar nog mogen verwachten. We kunnen er haast niet op wachten. Zeer sterk ook komen “I’m a Believer” naar voren, titelsong van zijn laatste CD en de meest dartele song ever van P. “Rex’ Blues” vind ik ook zeer sterk, met zijn licht dreigende sfeer, en Dirk Lekenne die oosters getinte gitaarklanken opwekt. Als bisnummer krijgen we natuurlijk zijn invitation for the blues, invitation to get on board of his “Ship of Fools”. Een nummer dat grijsgedraaid zou moeten worden, om deze pre-CD uitdrukking nog eens te gebruiken, op onze nationale zenders. "Op zijn tweede cd laat de Leuvenaar P. Van Sant zich kennen als een singer-songwriter in de beste Amerikaanse traditie. Zijn in rokerige kroegen gerijpte stem schurkt zich zo gretig tegen de folk, country en swampblues aan dat je je in de broeierige Mississippi-delta waant. Laat het met zo'n schijfje maar winteren". Teek "Amerikaanse degelijkheid : knarsende gitaren, een stem die John Hiatt met Johnny Cash kruist en in de oren smeltende liedjes die wijlen Townes Van Zandt en Bob Dylan dankbaar zijn. Toffe P.". "In deze tijden van high technology ... zijn er nog weirdo's die met weinig middelen grootse dingen doen. Zij beoefenen hun praktijken echter letterlijk ondergronds, zoal P. Van Sant (39) die in zijn keldertje van 3 bij 3 in 1996 nog een volledig album opnam .... Diezelfde P. Van Sant komt nu uit zijn kelder om de wereld te verbazen met "Me & The Guitarman"". |
