Ten gevolgen van de versnelde evolutie in de militaire vliegtuigtechnologie en de ontwikkeling van kernwapens, drong zich bij de luchtdoelartillerie de noodzaak van een grotere draagwijdte op. De volledige luchtverdedigingspolitiek moest afgestemd worden op een mogelijke massale bombardementsaanval door bommenwerpers op de metropool steden. Deze vliegtuigen konden enorm hoog vliegen om afweergeschut in de voorsteden te vermijden.

Tijdens de tweede wereldoorlog kreeg ook de ontwikkeling van RADAR een boost. De nauwkeurigheid werd sterk verbeterd, en zo kreeg eindelijk de RADAR het vertrouwen dat het verdient.

Met de vervolmaking van de opsporingsmethodes, de ontwikkeling van de analoge balistische computers en de verworven kennis op het gebied van raketten stond niets meer in de weg voor de onwikkeling van telegeleide tuigen. De Duitse wetenschapper Dr.Wernher von Braun dirigeerde de technische ontwikkeling van het "U.S. Army's ballistic missile program" in Redstone Arsenal. Eén van deze missiles was de Nike Ajax.

De eerste eenheden met grond-lucht raketten werden in 1953 rond Washington DC opgericht. Omwille van de grote draagwijdte en aangezien de bereikbare hoogte duidelijk hoger was dan de Russische bommenwerpers werd het Nike systeem ook door de Navo in verschillende Europese landen geinstalleerd.

In de middenjaren 1950, was de Amerikaanse Landmacht bezorgd dat de Nike Ajax niet meer in staat was een Soviet luchtaanval af te weren. De Russen hadden ondertussen betere vliegtuigen ontwikkeld, en in 1953 was de ontploffing van de eerste Russische waterstofbom een feit. Men moest dus ook de performantie van het Nike systeem opdrijven, en er was een behoefte ontstaan om de conventionele lading te vervangen door een nucleaire lading. De Ajax missile bleek te licht. Een nieuwe Nike Hercules missile, compatibel met het bestaande geleidingssysteem werd ontwikkeld.

Ervaringen in Vietnam en de Kipouroorlog toonden aan dat de doeltreffendheid in oorlogsomstandigheden nogal gering was. Op het gebied van ECM (maatregelen tegen stoorsignalen) bleek er een enorme achterstand te bestaan. Einde de jaren '60 werd de Nike dan ook 'improved' door wijzigingen aan de computer, de doelvolgradars en de introductie van een ECCM systeem(tegenmaatregel tegen ECM).

Dankzij de ontwikkeling van een opsporingsradar met hoog vermogen (HIPAR), nam de effectiviteit door "early warning" enorm toe.

In 1975 werden de Nike systemen in de USA buiten gebruik gesteld daar de Russen hun strategie niet op bemande bommenwerpers hadden gericht, maar zij volgden het pad van de ICBMs of Intercontinental Ballistic Missiles.

Door de steeds moeilijkere bevoorrading was de Navo genoodzaakt een plan op te zetten om het systeem aan te passen naar de stand van de technologie. Dit werd uitgevoerd door de NAMSA (Nato Maintenance Supply Agency), en bestond uit het vervangen van buis-schakelingen in de ontvangers door halfgeleider-technologie, de omzetting van analoge positiegegevens naar digitale gegevens en een digitale computer.

Einde de jaren '80 werden de laatste eenheden in europa opgedoekt.

BF110

HIPAR

Dr. Wernher von Braun