|
Om u weer te verblijden met een stukje om duimen en vingers van af te likken zal ik nog maar eens in mijn pen kruipen (allé, achter de computer gaan zitten)
Ons eerste seizoen bij de elite was om het mild te stellen niet echt een succes.
We maakten vele doelpunten maar kregen er helaas ook HEEL VEEL binnen (geloof mij, ik kan het weten)
Het ligt niet in mijn aard om hier schuldigen voor te zoeken maar ik doe het toch.
- De man in het zwart, die ons meerdere malen fameus in't zak zette.
- De Stijn, die er niet beter op vond om den tegenstander nog wa te gaan helpen. We kregen heus wel genoeg tegendoelpunten hoor.
- De Bart, idem dito
- Ikzelf, tja, ik stond daar dan ook geregeld in e schietkraam. Maar die manne konden der niks van zenne, altijd naast mij shotte. Helaas.
- Maar dan de, volgens velen, hoofdreden. DE TEGENSTANDER; vaak te goed, te veel geluk, enz.
Maar het bovenstaande feit had weinig of geen invloed op de sfeer binnen de groep.
We speelden ook geregeld een vriendschappelijk wedstrijdje.
Ik vraag me af of het aan de stress liegt maar hier konden zaken die we anders niet konden.
Scoren (en veel scoren +10 was geen aardigheid), weinig laten tegenscoren, en vooral; WINNEN.
Even iets over de statistieken.
Aantal wedstrijden: Jawel, uw trouwe columnist staat daar fier aan de leiding. Weer of geen weer (ah nee, da klopt ni), ik stond er (vaak ook bij voor spek en bonen).
Topschutter: het werd een spannende wedstrijd, uiteindelijk gewonnen door Wim Soons, al moet gezegd dat Wim Bellekens in de competitie meer doelpunten tegen de netten prikte dan de hiervoor genoemde.
Kaarten: onbedreigd aan de leiding, u kan het al raden, de man die van tackelen een specialiteit van het huis maakte (hij zou toch beter moeten weten), Stijn Van Langendonck.
Dat is zowat een samenvatting van een seizoen dat zo snel mogelijk in de vergeethoek moet gedwongen worden met enkele knalprestaties in het nieuwe seizoen.
Scherpschutters, laten we met scherp schieten en vooral een verdediging van gewapend betton maken.
Met vriendelijke groeten en tot de volgende keer,
Columnist alias doelman alias de muur (allé, ik gaan ier ni overdrijven).
Om u weer te verblijden met een stukje om duimen en vingers van af te likken zal ik nog maar eens in mijn pen kruipen (allé, achter de computer gaan zitten)
Ons eerste seizoen bij de elite was om het mild te stellen niet echt een succes.
We maakten vele doelpunten maar kregen er helaas ook HEEL VEEL binnen (geloof mij, ik kan het weten)
Het ligt niet in mijn aard om hier schuldigen voor te zoeken maar ik doe het toch.
- De man in het zwart, die ons meerdere malen fameus in't zak zette.
- De Stijn, die er niet beter op vond om den tegenstander nog wa te gaan helpen. We kregen heus wel genoeg tegendoelpunten hoor.
- De Bart, idem dito
- Ikzelf, tja, ik stond daar dan ook geregeld in e schietkraam. Maar die manne konden der niks van zenne, altijd naast mij shotte. Helaas.
- Maar dan de, volgens velen, hoofdreden. DE TEGENSTANDER; vaak te goed, te veel geluk, enz.
Maar het bovenstaande feit had weinig of geen invloed op de sfeer binnen de groep.
We speelden ook geregeld een vriendschappelijk wedstrijdje.
Ik vraag me af of het aan de stress liegt maar hier konden zaken die we anders niet konden.
Scoren (en veel scoren +10 was geen aardigheid), weinig laten tegenscoren, en vooral; WINNEN.
Even iets over de statistieken.
Aantal wedstrijden: Jawel, uw trouwe columnist staat daar fier aan de leiding. Weer of geen weer (ah nee, da klopt ni), ik stond er (vaak ook bij voor spek en bonen).
Topschutter: het werd een spannende wedstrijd, uiteindelijk gewonnen door Wim Soons, al moet gezegd dat Wim Bellekens in de competitie meer doelpunten tegen de netten prikte dan de hiervoor genoemde.
Kaarten: onbedreigd aan de leiding, u kan het al raden, de man die van tackelen een specialiteit van het huis maakte (hij zou toch beter moeten weten), Stijn Van Langendonck.
Dat is zowat een samenvatting van een seizoen dat zo snel mogelijk in de vergeethoek moet gedwongen worden met enkele knalprestaties in het nieuwe seizoen.
Scherpschutters, laten we met scherp schieten en vooral een verdediging van gewapend betton maken.
Met vriendelijke groeten en tot de volgende keer,
Columnist alias doelman alias de muur (allé, ik gaan ier ni overdrijven). |
