Dit ik-boekje

is van:

Jono Diependaele

Willen jullie me leren kennen?

Mijn naam is Jono Diependaele en ik ben 8 jaar.

Ik heb 1 zusje en geen broertje, haar naam is Jorunn.

Dit is mijn zusje.

Mijn mama en papa noemen Sylvia en Steven.

Wij wonen in Jabbeke, dat is bijna aan de zee want daar ga ik ook zeer graag naar toe.

Ik eet het liefst spaghetti met veel kaas.

Samen met mijn zusje speel ik het liefst met de poppen en puzzelen doe ik ook zeer graag.

Ik kijk zeer graag naar Samson & Gert, Spring, Piet piraat en naar het Disney festival en ik ben ook fan van Winnie de Poe.

En ten slotte dans ik zeer graag samen met Jorunn op de muziek van K3 en Spring.

Opdracht: verbind de cijfertjes met elkaar om de volledige tekening te krijgen en daarna mag

Je ze inkleuren.

Verhaaltje voor het slapen gaan

Terwijl de regen zachtjes voortdruilde, drentelde Hinkel schuintjes over

de parkeerplaats. Hij had het beloofd, "en wat je belooft dat moet je

ook doen", had ze nog gezegd, en "da's voor kleine meisjes niks anders

dan voor grote meisjes." En eigenlijk wilde hij er helemaal niet

onderuit, want "zonder een verhaaltje slaap ik nooit lekker." Enigszins

verbaasd keek Hinkel op naar een blauwe kronkel, die uit de hemel leek

te komen om onder de drukke weg te verdwijnen. Zoekend keek hij de

straat over, zich afvragend of het ding daar, aan de andere kant, nog

zou boven komen, maar door de razende avondspits was de overkant van de

straat moeilijk te zien. Het getingel van een carillon deed hem

opschrikken. Het bezoekuur was begonnen.

Het kleine hoofdje veerde op uit de kussens, om vermoeid weer terug te

zakken. "Ik heb de hele dag naar je uitgekeken, Hinkel, en iedereen

verteld dat jij me voor het slapen gaan komt voorlezen. Wat heb je voor

me meegenomen?" Hinkel haalde een vrolijk gekleurd bundeltje van onder

zijn jas, een boekje waar hij, toen hij nog klein was, altijd graag in

had gelezen. Nog steeds graag. Vrolijke verhaaltjes, en ze liepen goed

af. Mooie verhaaltjes voor het slapen gaan. Terwijl Sofietje zich

behaaglijk in de kussens nestelde, ging Hinkel in de vensterbank zitten.

Het allermooiste verhaal stond ergens achterin. "Hinkel? Als ik strakjes

nou ga slapen en ik word weer wakker...is mama er dan weer?" Het bleef

even stil. "Ja hoor, dan is mama er ook weer." "Dan is 't goed." Hinkel

zocht verder. "Hinkel? Ben jij er dan ook weer?" Hinkel ritselde.

"Hinkel?" Hij slikte "nee". Sofietje keek beteuterd: "Het geeft niet

hoor, ik begrijp het best. En, je bent er nou toch?" Hinkel vouwde een

stevige ezelsoor en begon te lezen.

"Lang, heel lang, maar toch ook weer niet zo idioot lang geleden, leefde

er een klein meisje in een groot huis..." Eerst las Hinkel nog voor,

maar al snel begon hij te vertellen. Over het meisje, dat vandaag ook

Sofietje heette. Over de lieve oom, een kwiek mannetje met een raar

sikje en een hinnikend lachje. Terwijl Hinkel door de kamer huppelde en

zijn stem door de zaal liet schateren, gierde Sofietje het uit: "Jij

bent het! Jij bent echt oom Jochem!" En toen hij, net als oom Jochem,

met fruitjes jongleerde en alle kiwi's op eentje na liet vallen, klapte

ze opgewonden "O, jij bent echt de allerbeste goochelaar!". Zo hadden ze

geen van beiden door hoe de deur openging, twee witte jassen en een

grijs knoetje vertederd naar binnen keken. De deur ging weer dicht.

Een uur later sloeg Hinkel z'n boek met een harde knal dicht. Hij had

geen stem meer over en Sofietje, met haar feeenkroontje van papieren

servettenbloemen nog op haar hoofdje en het thermometertoverstokje nog

in haar handje, lag bleekjes achterover in de kussens. De lange stilte

werd doorbroken door de deur die zachtjes werd opengeduwd. Vanonder een

grijzend knoetje keken twee geduldig vragende ogen het zaaltje

in. Hinkel keek naar Sofietje. "Nog eventjes."

Hinkel wipte op het bed, en pakte het magere handje voorzichtig beet.

Zachtjes streelde hij het broze gevalletje. Hij liet zich naast Sofietje

in de kussens zakken en draaide speels met een vinger door haar grijze

krulletjes. Vanuit een perkamenten gezichtje keken twee grauwe oogjes

hem dankbaar aan. "Wil je echt gaan slapen?" De oogjes knikten vermoeid.

"Hinkel? Het was fijn, vanavond. Ga nu maar." Hinkel probeerde te

slikken. "Zo moe... slapen... ga maar naar huis..." Nog even leken de

oogjes op te lichten "want morgen is mama er weer... ." "Ja" zei Hinkel.

"Morgen is mama er weer."

Hij trok de deur zachtjes achter zich dicht. De mensen op de gang kwamen

langzaam overeind. Het leek hun pijn te doen. Even bewoog niemand, maar

toen kwam het knoetje naar voren. "Wij... " ze keek aarzelend om zich

heen. Een bemoedigend knikje. "Als we ooit iets kunnen terugdoen... je

betekende zoveel voor moeder... en ... nou ja... toch ook voor ons?"

Hinkel knikte flauwtjes. "Zo'n pijn... helemaal op... helemaal leeg",

stamelde het knoetje. "Ze kan niet meer... wil ook niet meer". "Ja" zei

Hinkel "het is beter, zo." "Wil je er echt niet bijblijven?"

Toen Hinkel het bordes afliep was het al donker geworden. Toen hij de

straat overstak zag hij hoe een sierlijke diepblauwe boog uit de grond

leek boven te komen om hoog daarboven te verdwijnen in een waas van

duizend lichten.

Einde

Enkele spelletjes om me bezig te houden

Kleur mij in.

Puzzel me terug in elkaar

Leg hier de puzzelstukjes op de juiste plaats

Vind je weg door dit doolhof

BEGIN

Maak een leuke deurhanger voor aan je deur te hangen