Reisverslag Medugorje 2001

Dit jaar zijn we, na het succes van onze reis vorig jaar naar Bernkastel (dat toen als doel had ons meer te verdiepen in de werking van edelstenen), met een aantal gelijkgestemden van de VZW's SHY (Spiritual Human Yoga) en Waarom Niet opnieuw op reis geweest.
Ons reisdoel voor 2001 was de stad Medugorje in het voormalige Joegoslavië, waar nog dagelijks boodschappen van de moeder Maria gegeven worden aan de plaatsellijke zieners.
Omdat er geen reisagentschappen zijn die specifieke reizen organiseren naar Medugorje hebben we geboekt voor een normale Joegoslavische reis met verblijf in Dubrovnic. In die periode hebben we dan zelf de reis naar Medugorje georganiseerd.
De reis vond plaats tussen 17/09/2001 en 24/09/2001.

Eerste dag - maandag 17 september 2001

Zo zijn we op een regenachtige maandag 17 september 2001 's morgens vroeg met de trein naar Zaventem gereden vanuit het station van Veurne.
In het station van Zaventem leerden we al vlug dat de deurlift nogal snel terug sloot, maar na enkele keren met onze valiezen in de lift op en neer gegaan te zijn geraakte iedereen dan toch aan de incheckbalie waar we tenslotte samen konden inchecken.

Sobelair bracht ons na een vlucht van 2 uur ter plaatse, zodat we in de druilerigere regen in de namiddag reeds op onze hotelkamer konden aanwezig zijn.

Het hotel van ons verblijf was het hotel NEPTUN (Cat B).
Dit hotel is gelegen op het schiereiland Lapad tussen de pijnbomen. (links - onderaan gelegen op het plan via de hyperlink)
De hotelkamers bieden een prachtig zicht op de zee. Het rotstrand ligt vlak aan het hotel. Er is een zoutwaterbad aanwezig.
Er is een goede, regelmatige busservice (bus nr 6) naar de oude stadcentrum van Dubrovnic dat op 4 km afstand van het hotel ligt. De bushalte is aan het hotel. Je kunt best altijd de bus naar Dubrovnic nemen. In het hotel kun je buskaartjes nemen in boekvorm; hoe groter het boekje (20 ritten die je telkens afscheurt) hoe goedkoper de busrit wordt.
In het hotel zelf kun je biljarten, fitnessen, en er is een TV en videosalon.
's Morgens is er een ontbijtbuffet en 's avonds is er het avondmaal in buffetvorm. Avondkledij is er niet vereist.
Het eten is er heel lekker en er is een ruime keuze; zowel voor het ontbijt als het avondmaal.
De kamers hebben allen een bad, een balkon met zeezicht (als de pijnbomen tenminste niet te groot geworden zijn) en telefoon.

Dag 2 - dinsdag 18 september 2001
Na de voorziene uitleg over de bezienswaardigheden en de te boeken uitstappen vanwege onze reisorganisator stond onze eerste dag natuurlijk in het teken van de oude stad Dubrovnic. Via deze hyperlink kun je de ganse stad virtueel bezoeken. (Niet alle bezienswaardigheden heb ik kunnen linken, maar via het aanklikken van het plan krijg je meer uitleg).

Nog steeds was de zon niet van de partij. Bijgevolg werd het een stadsbezoek in de regen.

Normaal kom je als toerist het oude stadsdeel binnen langs de westellijk gelegen PILE-poort. Vanaf de Pilepoort loopt de 200 m. lange stradum, ook wel Placa genoemd, tot aan de uurwerktoren aan het andere eind van de oude stad, waar zich de doorgang naar de haven bevindt. In de smalle tussenliggende straatjes is het heerlijk kuieren. Je vindt er ook winkeltjes en restaurantjes.
Wanneer je op de Stradum komt zie je eerst de Onofrio's fontein.
Vooreerst gaan we het Franciskanenklooster 'Mala Brava' (14-15^e eeuw) binnen, dat onmiddellijk links naast de Pilepoort ligt.
Het klooster werd herbouwd in 1520 na een aardbeving. Het heeft een prachtige kruisgang (daterende uit 1317) met kruisribgewelven en opengewerkte hexaforia. Pal voor de kruisgang (entreegeld verplicht) bevindt zich de Farmacia, de oudste nog resterende apotheek en waarin nog talrijke voorwerpen zijn te bewonderen. Deze apotheek werd al in 1317 in gebruik genomen en is tot op de dag van vandaag in gebruik.

Daarna gaan we via de hoofdstraat tot in een aantal musea die her en der in Dubrovnic verspreid liggen.
Zo bezoeken we onder meer het Rectorenpaleis (zie foto), wat diende als bestuursgebouw van de rector die de stad bestuurde. Ook de St. Blaisekerk, de Kathedraal en de St. Ignatiuskerk zijn echt een bezoekje waard.Dankzij de talrijk aanwezige gidsen in elk museum kun je je snel een goed beeld vormen van de inhoud van elk museum.
Op het plein ter hoogte van de doorgang naar het haventje werd op de benedenverdieping van het in het Sponza Palace (waar de historische archieven bewaard worden) onlangs een gedenkplaats opgericht die foto's toont van de inwoners van Dubrovnic die om het leven kwamen in de recente oorlog. Ook worden er foto's vertoond van Dubrovnic onder de oorlog.
Op het plein ervoor staat de Orlando Column.

Na de binnenstand stond een bezoek op de 25 m. hoge en tot 6 m. dikke stadsmuren van Dubrovnic op het plan. Voor die rondgang moet je wel 2 uur voorzien.
Dubrovnic zelf telt, naast de Pile-poort nog vier andere torens (forten). Vanaf de Pilepoort is dit in klokwijzerszin het Minceta fort, fort Revelin, het havenfort Sv Ivan en het Bokarfort. Vanaf de verschillende torens heb je een prachtig zicht op de daken van de binnenstad. (zie foto)
De rondgang is echt een aanrader. Zo kom je tijdens de rondgang ook automatisch bij het haventje terecht dat iets aparts heeft.
Recht tegenover het haventje ligt het eiland Lokrum.

 Dag 3 - woensdag 19 september 2001
Voor vandaag was een bezoek aan Montenegro gepland. Reeds van in de bus wist de reisgids ons te zeggen dat
- je altijd je paspoort nodig hebt wanneer je de grens wil oversteken ;
- Montenegro vertaald wordt als het land van de zwarte bergen (650.000 inwoners) ;
- momenteel de DEM de munt is waarmee je alles kan betalen omdat het Servische geld te sterk devalueert ;
- er geen toerisme toegelaten wordt door de Serviërs omdat Montenegro daardoor rijk en eventueel onafhankelijk zou kunnen worden.
Dit kan Servië niet toelaten omdat dit de enige uitweg is voor Servië naar de zee en Montenegro voor een belangrijk deel van hun inkomsten zorgt door het toerisme.
De Balkan is dus nog steeds niet rustig voornamelijk omdat in dit werelddeel zijn veel verschillende culturen aanwezig.

Eens we met de bus de grens over zijn (de reisgids was zelf haar paspoort vergeten) gaan we rechtstreeks naar de baai (bocht) van Kotor. De baai van Kotor is in feite een fjord met 4 verschillende baaien, allen genoemd naar de dichtsbijzijnde stad. Omdat Kotor de grootste stad is werd de baai ernaar genoemd

De Boka Kotaska
De bocht van Kotor, in de landstraal Boka Kotorska, geldt als een van de mooiste gedeelten van de Joegoslavische kust. Als een fjord dringt deze diep in het ruige bergland van Montenegro.
Slechts een nauwe doorgang tussen de landtong Ostri Ri en het schiereiland Lustica verbindt deze magnifieke baaienreeks met de Adriatische Zee. Het is een baaienreeks omdat de bocht van Kotor in feite bestaat uit 4 baaien die door nauwe engten onderling verbonden zijn.
Vanaf zee landinwaarts gaande zijn dat de bocht van Hercec Novi, de bocht van Tivat, de bocht van Risan en de eigelijke bocht van Kotor.

Boka Kotorska is de Joegoslavische verzamelnaam van de hele baaienreeks. De Boka Kotorska dankt zijn faam voor 90 % aan de Lovcen pasweg (963 m hoogte) die een uitzicht geeft op deze grillige zee-inham. Vanaf deze hoogte kan hij de vergelijking met een Noorse fjord glansrijk doorstaan. Langs de respectievelijke badplaatsjes vindt men lommerrijk geboomte en subtropische plantengroei.

De fjord is op zijn smalst ter hoogte van Risan (baai van Risan). Risan is meteen ook de oudste stad van de baai van Kotor. In 1979 werd Risan het ergst in de regio getroffen door een aardbeving. Alhoewel bijna alles heropgebouwd werd kan men hier en daar nog sporen van verlaten ingestorte huizen aantreffen.
Hier werd in de tijd ook een ijzeren ketting over het water gespannen om de tol te kunnen heffen.
Op dit smalste punt wordt dan ook een eerste halte gehouden om enkele foto's te kunnen nemen.

Kotor
Kotor ligt, met zijn 20.000 inwoners, aan het einde van de Boka Kotorska. Het heeft schaduwrijke straatjes en is langs drie zijden omgeven door stadsmuren van 10 m. dikte en tot
20 m hoog. Langs de vierde zijde is de steile kale bergwand van de Lovcen aanwezig waartegen op 260 m. hoogte de vestiging Sveti Ivan ligt, die door een driedubbele muur van bijna 4 km lengte met de stadsmuur verbonden is.
Rechts tegen de rotswand is de zigzagweg van de Lovenc pasweg met zijn 24 haarspeldbochten.

De volgende halte is dan ook Kotor met zijn haven en fort.
In de stad krijgen we de gelegenheid om onze benen te strekken en de oude binnenstad te verkennen met zijn verschillende kerken.
Eerst komen we de 12^e eeuwse kathedraal Sveti Tripun tegen, welke een Romaanse basiliek is met 2 renaissancetorens. Iets dieper tussen de huizen vinden we de twee orthodoxe kerken terug die onze aandacht lokken. Beiden hebben mooie altaren. (zie foto rechts)
Het fort zelf ligt tegen de bergwand gebouwd en was in die tijd oninneembaar. Door het stralende weer zaten de terrasjes op het marktplein vol.

Vanaf Kotor gaat de weg al kronkelend omhoog in de richting van Podgoriga. Op het hoogste punt van de berg krijgen we een prachtig uitzicht krijgen over de volledig baai van Kotor. Daar wordt een groepsfoto gemaakt.
Het middagmaal wordt genomen in een restaurantje in Njegusji.
Na een lekkere broodmaaaaaltijd met Prsut (kaas) en honing in Njegusagaat de rit verder tot in Podgoriga wat de vroegere hoofdstad was van Montenegro.

In Cetinje bezoeken we het paleis van de laatste koning Nicola. (foto links)
De rijkdom (vooral de kledij en de sierraden) was voor die tijd overweldigend doch heden ten dage heeft het paleis geen grootse indruk na en biedt het een troosteloze aanblik door het gebrek aan degelijk onderhoud.

 Na Cetinje trekken we door de bergen terug naar de zee. Budva, een mooie badstad wordt onze volgende halte (foto rechts). Daar hebben we wat vrije tijd om in het stadje rond te kuieren. Met de ferry wordt de bus tenslotte over de baai gezet en kunnen we aan onze terugtocht naar Dubrovnic beginnen waar we 's avonds toch niet te laat terug aankomen in ons hotel, en waar de maître d'hôtel maar weer eens langer moet werken omdat onze bus weer eens na het normale avondmaaluur arriveert.

Dag 4 - donderdag 20 september 2001
Eindelijk is het zover en gaan we vandaag ons eigenlijke reisdoel zien, namelijk Medugorje. Daar verschijnt moeder Maria nog maandelijks aan de zieners die in de stad woonachtig zijn. De boodschappen van Moeder Maria kunt U vinden op Our Lady's Messages To The World 1981-2001 (klik Dutch aan in de rubriek Monthly Messages)

Informatie over Medugorje
Medugorje is een klein dorpje in Joegoslavië, in de streek Brotnjo (Bosnië) gelegen tussen de plaatsjes Ljubuski, Citluk en Capljina. Het is een landelijk geheel van een aantal gehuchten, waarbij de Kerk het middelpunt is in de ruime vallei met wijngaarden en tabaksaanplantingen.
Sinds 24 juni 1981 is de betekenis van dit dorp veranderd door de verschijningen van de Gospa; Onze Lieve Vrouw.
Vanaf die dag komen steeds meer mensen daar naartoe om Maria's oproep tot vrede te horen. Tot nu toe hebben reeds miljoenen pelgrims Medjugorje bezocht.
Nu nog geeft Moeder Maria maandelijks op de 25^ste een boodschap voor ons allen. De maandelijke boodschap vindt je ook terug op de startpagina van www.seancekarine.com.
Ondertussen gaan de bijzondere boodschappen aan de jongeren, waar zij het eerst voor verscheen in Medugorje, nog steeds door.

Maria begon haar verschijningen en zending op de dag van Johannes de Doper, 24 juni 1981. Hij was immers de voorloper van Jezus en riep op tot bekering, gebed en boete. De volgende dag, de 25^ste verscheen zij opnieuw en bracht sindsdien haar boodschap, haar Woord zonder ophouden aan de zes jongeren , aan de mensen van Medugorje, aan de wereld van het jaar 2000, aan U en mij.
De zes zieners zijn: Ivanka Ivankovic (15 jaar in 1981), Marjana Dragicevic (16 jaar oud in 1981), Vicka Dragicevic (17 jaar oud in 1981), Jakov Colo (10 jaar oud in 1981),Maria Pavlovic (16 jaar oud in 1981) en Ivan Dragicevic (16 jaar oud in 1981 en geen familie van Mirjana).

Onze reis naar Medugorje

Met de bus, voorzien van luchpakketten, is het toch een paar uur rijden om vanaf Dubrovnic in Medugorje aan te komen. Voor onze aankomst in ons pension zien we bij het binnenrijden van Medugorje reeds de bedevaartskerk staan, waarrond de Kerk het bedevaardersoord opgebouwd heeft (zie foto).
Onze verblijf in pension Mijo, uitgebaat door Mijo Milicevic,Tromedia bb, 88266 Medugorje, BiH (Bosnië Herzegovina) hanteert andere standaarden als de toeristenaccommodatie die we in Dubrovnic kenden, maar alles was net en verzorgd.

Met de vrouw aan het kookfornuis beheert Mijo zelf het pension, en een taxibedrijf.

Nadat Eric zijn groep achtergelaten had in het drugcentrum vertrokken wij te voet naar de twee plaatsen waar Moeder Maria haar eerste verschijningen gedaan heeft. Op die plaatsen werden kruisen opgericht.(zie foto hiernaast). Wat later, terwijl Karine alleen die plaatsen bezocht heeft zij eveneens een boodschap van Maria ontvangen.

Daarna gaan we met de groep eveneens de berg Podmo op. Op die berg is Moeder Maria meermaals verschenen.
De weg naar de verschijningsplaats is met rotsblokken bezaaid, die door de gelovigen reeds afgesleten zijn.
Op dit rotsige pad ontmoeten we permanent gelovigen die de rotsachtige beklimming al biddend of al zingend (en soms blootsvoets) afleggen. Op verschillende plaatsen onderweg staan mooi afgewerkte gietijzeren platen die de voorstelling zijn van de kruisweg.

In het midden van de berg is een open vlakte aanwezig waar verschillende kruisen staan. Recent werd er een wit Mariabeeld geplaatst, dat geschonken werd. Op het ogenblik dat wij boven op de berg waren was er een inzegening van het nieuwe beeld, en een soort Japanse of Filippijnse (?) huwelijksceremonie bezig.
Om zich te kunnen concentreren (het was er nogal 'bevolkt') is het nodig dat men zich iets afzondert op de vlakte zodat de energie in alle rust goed tot je kan doordringen.

Na de verfrissende Maria-energie opgedaan te hebben en zich in alle stilte te hebben kunnen richten tot Maria zijn we na de afdaling eens gaan rondneuzen in de verschillende winkeltjes die zich rond de bergvoet verzameld hebben aan het begin/einde van het pad dat leidt naar de verschijningsplaats.
Onder leiding van onze gids Eric doen we daarna een wandeling door Medugorje, langs de woningen waar de zieners (of hun ouders) nu nog woonachtig zijn. De woningen liggen allemaal kortbij de verschijningsplaats. Spijtig genoeg hebben we geen zieners zelf kunnen ontmoeten omdat ze niet aanwezig waren in het dorp.

Terwijl een aantal groepsleden al onmiddellijk naar het centrum (kerk en omgeving) gaan, verkiezen wij ervoor om de verschijningsplaatsen nog eens te gaan bezoeken, waarna wij via een wandelpad ook aan de kerk uitkomen.
Kort daarna gaat een kerkdienst door waar priesters, uit verschillende landen bij aanwezig zijn.
Rondom de kerk zelf bestaat de mogelijkheid om zijn biecht af te leggen aan een priester in zijn eigen taal omdat verschillende priesters permanent aanwezig zijn in verschillende kleine biechtlokaaltjes (voorzien van bordjes waarop de talen staan die ze spreken) rond de kerk. Ook bestaat de mogelijkheid om kaarsen te ontsteken ter offering.

Alhoewel Medugorje een klein dorpje is ziet men dat dit snel een uitbreiding zal nemen; souvenirwinkeltjes en andere verkoopsstalletjes zijn nieuw aanwezig in het dorp. Binnenkort zal Medugorje uitgebaat worden als een bedevaardersoord zoals Lourdes, enz...
Na de H. Mis en zegeningen vertrekken we met het busje van Mijo terug naar ons pension waar we, na een stevig avondmaal, vroeg gaan slapen.

Dag 5 - vrijdag 21 september 2001
Vandaag staat een bezoek aan het Franciskanenklooster en de stad Mostar in Bosnië op het programma.

De reis :
Als overtuigde katholieken offeren de mannen zich in de heenreis op om met de bus bedevaarders mee te gaan. De dames wilden natuurlijk bij onze pensionuitbater zijn busje mee.
Was er opzet in het spel of niet, in elk geval kregen de mannen op de heenreis enkele gebeden voorgeschoteld. Waarschijnlijk dachten onze vrouwen dat wij dit dringend nodig hadden ... In elk geval moeten zij zich goed geamuseerd hebben want in de plaats dat zij in de comfortabele bus konden zitten op de terugweg, 'verkozen' zij de terugweg in het busje van Mijo af te leggen. Zij wisten echter niet dat wij op de terugweg de originele versie van 'Je t'aime, moi non plus' te horen kregen via de plaatselijke radiozender ... totdat de priester-begeleider plotseling besefte dat zijn gepensioneerde busreizigers te aandachtig naar de muziek luisterden en hij dan maar (te vroeg) de radio liet afzetten.

De bezoeken :
Via mooie vlakten tussen de gebergten vinden we onze eerste halte, namelijk het Franciskanenklooster van SIROK./BRIJEG. Bij het klooster hoort ook een school dat bezocht wordt door de omwonende jeugd.
In de oorlog werden een aantal omwonenden gedwongen om in een onderaardse gang te gaan, waar zij uiteindelijk uitgemoord werden. Allen die dit meegemaakt hebben, hebben inmiddels het Licht gezien.
Na ongeveer twee uur rijden van Medugorje bereiken we Mostar.

Ook in het centrum van Mostar treffen wij een Franciskanenklooster in (her)opbouw aan. Het is een betonnen kerk(bunker) met twee verdiepingen. De onderste verdieping is reeds in het gebruik als kerk, toneelzaal, enz ... en kan duidelijk dienen als bunker. Het bovengedeelte staat nog maar in de ruwbouw.

 Vanaf de kerk gaan we rechtsreeks naar het oude gedeelte van Mostar (Stari Grad), waar zich de, in heropbouw zijnde, historische brug bevindt.
De brug was oorspronkelijk uit marmer gemaakt en werd tijdens de oorlog van 91-95 vernietigd door de Croaten (gedynamiteerd) als reactie tegen de moslims die het oude gedeelte in hun 'bezit' hadden. Op dat ogenblik waren de Serviërs reeds op de heuvels rond Mostar aanwezig en bestookten de beide rivaliserende groepen vanuit de omgeving met zware bombardementen.

De oude Turkse brug wordt later gerestaureerd met de oude stukken van de brug die momenteel uit het water gehaald worden (zie foto). Het oude gedeelte is daardoor enkel toegankelijk via een ernaast gelegen militaire brug.

Na het bezoek van de straatjes rond de brug (in het oude gedeelte - zie foto) keren we terug op onze stappen en keren met de bus terug naar ons pension.

Op de top is het heerlijk rustig, als er tenminste niet teveel bedevaarders aanwezig zijn, of groepen die al zingend in luidsprekers de berg beklimmen.

Vanaf die plaats heb je ook een goed overzicht over Medugorje (zie fotolinksonder) die stil en verlaten in het landschap ligt te zonnen.

 

Tegen 1600 uur brengt Mijo ons terug naar ons pension, waar de bus ons om 1730 uur terugrijdt naar Dubrovnic.

Onderweg zien wij duidelijk hoe de zon zijn regenboog laat zien in enkel wolken errond, zonder dat er regen uit valt.
Na 3 uur rijden komen we om 2030 uur in ons hotel aan waar ... de maître d'hotel niet meer verschiet van ons laattijdige aankomst.

Dag 6 - zaterdag 22 september 2001
De dag wordt begonnen met een morgenmeditatie van Karine aan de rotsen bij ons hotel.

De groep splitst zich op. De meeste leden van de groep besluiten om een daguitstap te maken met een bootje langs de drie eilanden Kolocep, Sipan en Lopud.

De uitstap is de Three Islands Cruise die we maken met Toni's Boat.
Zonder overdrijven mogen we Tonis' Boat aanraden en zeggen dat Toni er alles aan doet om het naar onze zin te maken.
Toni zelf is iemand die voor de oorlog in een toerismebureau gewerkt heeft maar nu na de oorlog zijn werk kwijt geraakt is omdat de oorlog de ganse toerismesector zwaar beschadigd heeft.
Toni spreekt zelf eveneens Frans, Duits en Engels.

De uitstap wordt gedaan met nog andere toeristen van andere hotels. Met twee bootjes zijn we vertrokken. Eens het haventje uit wordt zelf gebrouwen drank (wijn) bovengehaald en opent Toni zijn bootbar. Voor de niet-alcoholisten heeft hij gelukkig water mee.
Terwijl er op de tweede boot op de accordeon gespeeld wordt genieten wij van de verhalen en mijmeringen van Toni zijn verhalen.
Via ons hotel (zie de tweede foto bovenaan die genomen is vanaf de zee) varen we op een rustig tempo naar het eerste eiland Kolocep.

In de inham (midden van de foto) leggen wij aan. Op de achtergrond van de foto bemerk je het vasteland van Kroatië.
We krijgen een tweetal uur om te voet het eiland te verkennen. Nadat we eerst een uitleg gekregen hadden van onze eigen gids over het tweede of derde eiland (het is pas op het tweede eiland dat we zeker wisten op welk eiland we eigenlijk zaten) trokken we, grootmoedig als we zijn onmiddellijk de bergen in zoals je kunt zien op de foto.
Gezien de tijdslimiet zijn we vanaf die plaats teruggegaan en verbleven we rond het haventje dat zorgt voor de bevoorrading van het ganse eiland. Aan het haventje bemerk je pas hoe helder het water er is; de vissen zijn duidelijk zichtbaar rond de kielen en roeren van de verschillende scheepjes die er aangemeerd liggen.
Het eiland zelf telt een aantal vaste inwoners, maar de meeste woningen die er staan zijn tweede verblijven van Joegoslaven. Op het eiland is er ook een hotel aanwezig dat toen redelijk druk bezet was(te zien aan de zonnebaders aan het zwembad en op het strand).Het eiland zelf is ruw eens je de bergen intrekt. Je moet dan ook over goede wandelschoenen beschikken wil je dit doen.

Op het voorziene vertrekuur gaan we naar het tweede eiland SIPAN waar ons het middagmaal wacht waar Toni ons de ganse eerste vaart over verteld had. Hij had dan ook in niets overdreven; we kregen er elk drie grote gebakken makrelen voorgeschoteld, natuurlijk vergezeld van de plaatselijk gebrouwen wijn. Ook Cola was er verkrijgbaar.
Na de makrelen kregen we lekkere oliebolletjes voorgeschoteld die, in tegenstelling tot in België, niet te vettig waren zodanig dat er zelfs iemand een gans bord naar binnen werkte zonder er later nog ziek op de boot van te worden ook!
Alles wordt opgediend in een plaatselijk restaurantje dat langs de weg ligt waar sporadisch een bromfietser voorbij komt. Op de foto zie je de makreelmaaltijd met links vooraan onze reisleidster Arlette en rechts Karine. Toni is diegene die op de foto rechtstaand toekijkt of wij van alles genoeg hebben.
Boven onze hoofde zie je de wijnranken hangen waaruit de plaatselijke wijn gebrouwen wordt.

Na een zware maaltijd trekt de groep voldaan terug naar de boot om het laatste eiland aan te doen, namelijk LOPUD.
In Lopud leggen alle toeristische bootjes aan in de haven en krijgt men de gelegenheid om het eilandje te berzoeken.
Enkelen wagen de tocht naar een hoger gelegen kerkje, om dan te moeten vaststellen dat alles afgesloten is.
Wijzelf blijven wat rondkuieren rond de haven en het dijkje nadat we een bezoek gebracht hebben aan het plaatselijk kerkje waarvan je de toren kunt zien op de rechtse foto.

Na een zonnekuurtje op het strandje van Lopud vertrekken onze bootjes tegen de avond terug naar Dubrovnic.
Op de drie eilandjes is er eigenlijk weinig attractief te beleven, maar alleen al de bootreis, het lekker eten en de rustige sfeer die je terugvindt op elk van de drie eilandjes maakt de uitstap tot een aanrader.

Dag 7 - zondag 23 september 2001

 De meeste leden van de groep besluiten om naar een folklore te gaan kijken in Cilipi. (zie foto links)
Cilipi is een schilderachtig dorpje in Konavle, een 20tal km van Dubrovnic, waar er na de zondagsmis folkloredansen opgevoerd worden. De inwoners van het dorp zelf, in hun traditionele klederdracht, die men als een van de mooiste in Kroatië beschouwt, stellen liederen en dansen van Konavle voor.
Met een welkomstdrankje, een wandeling in het dorp en het kopen van een authentiek konavels souvenier wordt men omringd met de belevenissen van het meest zuidelijks gedeelte van Kroatië.

Wij daarentegen verkiezen om het rustig aan te doen en wat in de omgeving van Dubrovnic te blijven.
Zo brengen we 's morgens een bezoek aan het oude stadsgedeelte en de Franciscanenkerk, waar er nog mooi gezongen wordt tijdens de hoogmis van 10 uur. Daarna brengen wij een bezoek aan de Servisch Orthodoxe kerk, dat binnenin nog in restauratiesteigers staat, en waar mooie ikonen te bezichtigen zijn.
Terwijl wij daarna rondkuieren horen wij muziek op de Placa Stradum (hoofdstraat).
Wanneer wij de muziek opzoeken komen wij aan een optocht van dansers in klederdracht aan die in optocht door de straten van Dubrovnik trekken. Het is een dansgroep van een eilandengroep uit de omgeving.
Tenslotte komen ze aan op het plein bij de Sponza Palace en de uurwerktoren (zie foto rechts).
Daar wordt (zoals in Cilipi) ook traditionele volksdansen uitgevoerd, gevolgd door het aanbieden van plaatselijk gebrouwen (sterke) drank. Op het einde worden de toeristen rond het plein door de dansers uitgenodigd om mee te dansen.

 's Avonds wordt er een avondwandeling gemaakt door de groep in Dubrovnic dat 's avonds prachtig verlicht wordt

De volgende morgen vertrekken we opnieuw naar Brussel, maar niet ... vooraleer we (als voorzorg tegen aanslagen) alle batterijen uit onze valiezen hebben moeten halen in de vertrekhal van Dubrovnic Airport. De gebeurtenissen rond 11 september noodzaakten immers bijzondere veiligheidsmaatregelen op de diverse luchthavens.

 Zo geraakte iedereen tenslotte toch nog veilig en wel terug in België en waren we tegen de avond allen terug thuis na een uitstekende reis naar Medugorje.