Sequoia's
in België, Nederland en Luxemburg
De moerascipres in Louisiana
De foto's hierboven nam ik tijdens de vroege lente in het Atchafalayamoeras (Henderson Swamp) in de rivierdelta van de Mississippi, Louisiana. De moerascipres (Taxodium distichum), of de swamp cypress, bald cypress of baldcypress tree zoals hij ter plekke genoemd wordt, is een heel vaak voorkomende boom in de moerassen van het zuiden van de Verenigde Staten. Vaak hangt er nogal wat Spaans mos (Tillandsia usneoides) in de takken, iets wat je ook ziet in de takken van de altijdgroene eiken (Quercus virginiana), die ook algemeen zijn in het zuiden, al is het niet in de moerassen.
Spaans mos is een epifyt. Dit is een plant die leeft op andere planten en die voedingsstoffen (zoals calcium en water) uit de lucht haalt. De planten hangen gewoon in de takken van de moerascipressen, ze nemen geen voedingstoffen rechtstreeks uit de moerascipres en doden de boom dus niet. Ze kunnen echter wel de hoeveelheid licht beperken die de naalden van de moerascipres zelf kunnen ontvangen. Ook kunnen ze ervoor zorgen dat de bomen meer wind vangen en gemakkelijker omwaaien of gedeeltelijk afbreken, temeer het verspreidingsgebied van de moerascipres heel vaak orkanen over zich heen krijgt.
Bescherming tegen orkanen
De moerassen met moerascipressen zijn trouwens van fundamenteel belang om de kustzone langs de Golf van Mexico te beschermen tegen kusterosie en overstromingen tijdens orkaanstormen. De beboste moerassen dienen als het ware als een "verkeersdrempel" voor de stormvloed die door de orkaan veroorzaakt wordt. De orkanen die van over zee komen, nemen bovendien in kracht af wanneer ze over de moerassen en de bayous trekken, vooraleer ze het vasteland binnengaan.
Bovenstaande figuren maken duidelijk welke invloed de kusteilanden en de moerassen hebben op de stormvloed.
De grootschalige drooglegging en houtkap in de moerassen is één van de belangrijkste oorzaken waarom de gevolgen van tegenwoordige orkanen (zoals de orkaan Katrina uit 2005 die New Orleans heel zwaar trof) voor de bevolking in het zuiden ernstiger zijn geworden.
Cipresmoerassen
Het moeras van Honey Island in Louisiana. De typische kniewortels van de moerascipres zijn zichtbaar. Het is eigenlijk niet echt goed geweten wat hun functie precies is, maar het wordt gedacht dat deze in de lucht stekende worteldelen de boom zouden helpen voorzien van zuurstof en de boom zouden helpen verankeren in de zachte, modderige moerasbodem.
Op de foto rechts beneden zie je één van de bekendste bewoners van de moerascipresmoerassen, de alligator. Toen ik met mijn kano door de moerassen peddelde, zag ik meerdere van deze schuwe dieren.
De grootste moerascipres ter wereld
De moerascipres met de grootste stamomtrek ter wereld groeit in Cat Island, een natuurreservaat in één van de bochten van de Mississippi, nabij St. Francisville (West Feliciana Parish) in Louisiana. De diameter van de boom is 5,21 m.
Toch is deze boom niet de moerascipres met het grootste stamvolume: dat is een boom genaamd "The Senator", nabij Longwood in Florida.
The Senator heeft een hoogte van 35 m, een stamdiameter van 3,44 m en een geschat stamvolume van 119.4 m³.
Meer over stamvolumes van bomen.
De voor zover gekend hoogste moerascipres staat nabij Williamsburg in Virginia en is 44 m hoog.
| 
|
|
Als je zelf Cat Island wilt bezoeken, zorg er dan zeker voor dat je op voorhand weet of de boom wel bereikbaar is. Het natuurreservaat staat namelijk grote delen van het jaar volledig of gedeeltelijk onder water. Cat Island is een groot gebied in de uiterwaarden van een bocht van de Mississippi. St. Francisville en een aantal gehuchtjes en estates liggen hoger gelegen, op de vrij steile oeverwallen van de rivier.
Toen ik Cat Island bezocht, was de poort wel open, maar verdween de weg gewoon onder water. Vanaf de plaats waar ik met Chevy niet meer verder durfde rijden, bleek het achteraf naar verluidt toch nog 7 miles (11 km) te zijn tot aan de boom op de foto rechtsboven.
In de buurt van St. Francisville is gelukkig nogal wat te zien, zoals goed bewaarde koloniale landhuizen met bijhorende tuinen zoals Rosedown Plantation, Afton Villa Gardens of Greenwood Estate. St. Francisville is zelf ook een heel mooi, groen, historisch dorpje met koloniale, houten villa's. Het ademt de typisch zuiderse sfeer van het Oude Zuiden. 's Avonds was er ook een klein dorpsfeestje waar ik als Europeaan bijzonder welgekomen was. Zat ik nog maar op mijn rieten stoel op het terras/balkon onder de altijdgroene eiken, gedrapeerd met Spaans mos...
Hoe is Cat Island te bereiken?
Vanuit St. Francisville (na suggestie van Ronald Gorter verbleef ik in de St. Francisville Inn - wat een gouden tip bleek te zijn), neem je de kronkelende weg Mahoney Road/Creek Road. Net na een oversteekplaats over een rivier (waar je hopelijk langs kan - want deze oversteekplaats staat ook vaak onder water), kom je kort na elkaar twee splitsingen tegen. Ga twee keer naar links. Als je daarna een tijdje een kreek aan jouw linkerkant ziet, ben je goed. Na een paar kilometer kom je aan de ingang van het natuurreservaat.
Nu ja, als je er verkeerd rijdt, kom je er uiteindelijk toch terug terecht - en een ritje in de streek is zeker geen straf: het is een mooie, heuvelachtige, beboste streek.
Spaans mos
Omdat Spaans mos (Tillandsia usneoides) enkel goed gedijdt in vochtige en warme delen van de VS zoals Georgia, Louisiana, Mississippi, Florida, South Carolina en Alabama wordt de plant vaak geassocieerd met het "the Old South", de confederatiestaten van de negerslaverij, de katoen- en suikerplantages.
Sinds mijn rondreis door Louisiana en de Gulf region van Texas, ben ik mijn tuin ook een groot mostapijt aan het kweken. Hoewel de luchtvochtigheid in ons koude klimaat veel te laag is voor deze plant, ben ik er tot op heden, mits dagelijkse beneveling, toch in geslaagd deze planten in leven te houden. Ik ben benieuwd wat er deze winter zal gebeuren.