Historiek van
Duklo Wet Wheels

Er was eens......... ja ook dit begint als een sprookje alhoewel......

Maar inderdaad, er was eens een voorzitter van een duikclub die besloten had dat na twintig jaar voorzitterschap de jonge garde het nu maar eens moest waarmaken. Per slot van rekening had hij ze al lang genoeg onder zijn hoede genomen.

Hij zou het kalmer aan gaan doen temeer daar hij ook de pensioengerechtigde leeftijd naderde, op de vraag wat hij dan met al die vrije tijd zou doen antwoordde hij op zijn eigen manier en in het schoon Leuvens: “Awel hé mannekes.... ik gon het è bekke kalmer on doen.” (vertaling naar het A.B.N.: "Wel vrienden......ik ga het een beetje kalmer aan doen") Dan kwam natuurlijk de vraag: “Ha ja? En wa godde na dan doen?” (volgens Van Dale wordt dit: "Ach ja? En wat gaat ge nu dan zoal doen?") Waarop hij antwoordde: “Awel ik za willen beginnen met è Wet Wheels clubke oep pote te zette”.(vertaling: "Ik zou een Wet Wheels club willen oprichten" maar ge moet toegeven in het "schô leives" klinkt het allemaal een beetje sappiger J )
Wij, diegenen die door deze persoon zo gek zouden worden gemaakt om mee te doen, allemaal gelijk: Wet Wheels?? Wat is dat??? Nog nooit van gehoord jong!! (maar dat werd dan wel in het "Leives" gezegd)
Diegenen onder ons die deze persoon kennen (die ook bij de Leuvense jaartallen goed bekend is, en door hen al eens is uitgeroepen tot "Man van het Jaar"!) zullen niet verbaasd zijn dat hij dit ook waarmaakte.

De man over wie het gaat is niemand minder dan Fernand Vansteenbeeck, beter bekend als
 “Onze Fernand” of "Fernake".

Zo gezegd zo gedaan en in mei 1996 ging hij dus van start met enkele vrijwilligers als buddy (buddy's zijn de mededuikers en begeleiders van de duikers met een handicap) veel goede moed en zes leden bij de eerste training, dit aantal slaat enkel op de duikers met een handicap. Bij de ene was al een beetje meer overredingskracht nodig dan bij de andere maar toch zette iedereen die meedeed (lees;  diegenen die zich hadden laten overhalen) zich voor 200% in om dit project te laten slagen.
In het begin gingen de zwembadtrainingen door in “Het Celestijntje” te Heverlee. Het was voor alle betrokken buddy’s  een hele aanpassing op duikgebied. Dit was ook voor hen een nieuwe wereld. Na de gebruikelijke beginproblemen en aanpassingen ging het langzaamaan beter en het schommellende ledenaantal, dit varieerde van 3 tot 12, stabiliseerde zich na verloop van tijd. En ja er zijn nog steeds leden van het eerste uur bij ons.

In oktober 1997 volgde dan de verhuis naar het zwembad te Wilsele waarbij ook de uren der trainingen veranderden hetgeen bij enkelen de vrees deed ontstaan dat ons toenmalige kleine ledenaantal nog kleiner zou worden. Doch tot onze grote vreugde gebeurde na verloop van tijd het omgekeerde en kwamen er leden bij zodat wij nu met het probleem kampten van een gebrek aan buddy’s. Maar wie “onze Fernand” kent twijfelde er niet aan dat hij ook dit probleempje zou oplossen, wat dan ook in de kortste tijd gebeurde.  
Nu zijn we weer enkele jaren verder en moeten we vaststellen dat naar mate ons clubje meer bekendheid krijgt en alzo ook het duiken met duikers met een handicap wij wederom een buddyprobleem hebben tijdens sommige trainingen.

Ook voor vervanging heeft hij reeds gezorgd, onder het motto "ge kunt per slot van rekening nooit weten", en dit in de persoon van André Valkenaers, ook een drie sterren instructeur zoals hijzelf.

Na enige tijd waren verschillende leden in staat om hun eerste buitenduik te doen en gingen we op weg naar de steengroeve te Ecaussinnes waar onze duikers met een handicap voor het eerst te water werden gelaten. Dit onder het waakzame oog van "onze Fernand" en familieleden. Van één van deze familieleden hoorden we achteraf dat zij er toch niet helemaal gerust in was en dat zij bijna in het water was gesprongen om haar man alsnog tegen te houden maar aangezien de temperatuur van het water nogal laag was zij besloot het toch maar niet te doen.
Wie ons eens aan het werk wil zien verwijs ik door naar onze duikkalender.
Wie het relaas van een eerste duik van één onzer leden wil lezen kan terecht op de pagina waarop Guido Laermans zijn relaas doet of de pagina waarop een kleine reportage hiervan te zien is.

Langs deze weg wil ik ook nog enkele mensen bedanken die ons met logistieke en andere steun doorheen de jaren hebben bijgestaan zoals de mensen van de Leuvense brandweer, die wekelijks de flessen naar het zwembad brengen. Het Leuvense stadsbestuur en de mensen van Kiwanis, want.....................
zonder hun steun zou dit sprookje niet zo succesrijk verlopen zijn.

Daarom bedankt aan al deze mensen en al onze andere sympthisanten.