E.H. René Oste is 50 jaar priester en 25 jaar pastoor van onze parochie. Dit uitzonderlijke jubileum lieten we niet onopgemerkt voorbijgaan. We vierden deze heuglijke gebeurtenis samen met onze pastoor op paasmaandag 17 april 2006. 50 / 25, het heeft iets van een monument. Nochtans is pastoor Oste geen man van grote woorden. Hij is eerder de stille maar zeer aanwezige kracht in onze parochie.
We geven hem graag het woord om eens in ‘zijn’ verleden terug te blikken, maar ook zijn kijk op de toekomst benieuwt ons.

Vertel ons wat over uw jeugd.
Lagere school liep ik bij de Broeders van de Christelijke Scholen in Bazel. Ik heb er een gelukkige jeugd gekend. Toen kon er ook nog echt op straat gespeeld en vooral gevoetbald worden met de vele kinderen uit de buurt. De chiro bestond bij ons al en daar was ik bij. Maar toen ik naar het college in Sint-Niklaas op internaat trok en pas om de maand naar huis kwam, was de overstap naar de KSA van Beveren een logisch gevolg. Rond 1946 zijn we dan zelf met een KSA-groep begonnen in Bazel. Ik ben daar bij geweest tot 1967. Van die groep was ik bondsleider (= groepsleider) en daarna proost. Het was een mooie tijd met de jaarlijkse bivakken en de driekoningenstoet – we deden die in drie gemeenten! - ten voordele van de missies. Vanaf 1967, toen ik onderpastoor in Nieuwkerken-Waas werd, was ik veertien jaar proost van de scouts. Ja, eigenlijk ken ik de drie grote jeugdbewegingen goed en van binnenuit.

 Wat deed u beslissen om voor het priesterschap te kiezen?
Als misdienaar had ik een zeer goed contact met onze onderpastoor. Daar is mijn roeping eigenlijk begonnen. In het voorlaatste maar vooral in het laatste jaar van de humaniora heb ik dan de definitieve keuze gemaakt.

Hoe heeft u uw seminarietijd ervaren?
Op ’t seminarie ben ik zeer graag geweest. Je was met velen met eenzelfde ideaal, je groeide naar elkaar toe en je had veel steun aan elkaar. Mijn eerste jaar Klein Seminarie volgde ik in Sint-Niklaas. Dan werden we voor het tweede jaar overgeplaatst naar Mariakerke. Het eerste en tweede jaar filosofie samen waren we toen met zo’n kleine 70. Wij startten in ’t eerste jaar met 35, daarvan zijn er 28 gewijd. Een redelijk klein getal toen want twee jaar eerder waren er 42 wijdingen. De vier jaar theologie in ’t Groot Seminarie werden van 1951 tot 1955 onderbroken door mijn militaire dienst in Aalst (CIBI) waarvan acht maanden in het militair hospitaal in Brussel.

En daarna in ’t onderwijs …
Ja, eerst kort in ’t college van Wetteren waar ik Maurice De Fré (die daar onderwijzer was) en zijn vrouw Laura leerde kennen. Deze twee mensen, Laura en Maurice, hebben mij in mijn verdere priesterleven steeds met raad en daad bijgestaan. Daarna één jaar surveillant en tien jaar leraar wiskunde (mijn lievelingsvak) in het college van Ledeberg in het tweede, derde en vierde jaar. Ik was daar ook actief als sportbegeleider en bleef proost van de KSA van Bazel, Kruibeke en Rupelmonde.

En dan Appels, al 25 jaar.
Mijn grote bekommernis was de vorming van een sterke parochiegemeenschap. Ons nieuw parochiaal centrum heeft daar een belangrijke rol in gespeeld. Van daaruit werd de werking van de verschillende verenigingen gestimuleerd. Vooral het (leren) rekening houden met elkaar vind ik daarin zeer belangrijk. Naast het liturgische stonden en staan bij mij de zieke en oude mensen op de eerste plaats. Dat is enorm dankbaar. Ik ondervind dat hier in Appels en nu nog, na zovele jaren, van mensen uit Nieuwkerken.

Alle Appelse verenigingen noteerden wat u voor hen betekent en wat zij u voor de toekomst wensen. We verklappen u geen geheimen door te zeggen dat al deze reacties over u en uw werk bijzonder lovend zijn. Dus, van 25 naar 30 jaar bij ons?
Jazeker en graag! Op voorwaarde dat ik gezond kan blijven en alles op mijn tempo kan en mag blijven doen. Dus niet te veel avondvergaderingen. En hopelijk blijven heel wat verantwoordelijkheden zoals voor de vormselwerking, de kindermomenten, het feestcomité, de parochieploeg en nog zoveel meer opgenomen worden.

Hoe ziet u de toekomst van de Kerk?
Het beleven van ons geloof zal verder verminderen. De volgende generatie zal vreemd staan tegenover alles wat met geloof te maken heeft. Jammer is dat er in de toekomst veel mensen  zullen zijn die het niet meer nodig vinden om zich gedragen te weten door een gemeenschap, en dus ook niet meer door de Kerk.

Positief is dan weer dat veel leken heel wat taken en verantwoordelijkheden opnemen. En hopelijk zal alles vanuit die sterke kernen weer opbloeien.

Hoe ziet u de toekomst van onze parochie Appels?
Dat ik de laatste residerende pastoor van Appels zal zijn is bijna zeker. Momenteel mogen we in ons dekenaat zeker niet klagen met nog acht parochiepriesters naast de deken. In andere dekenijen moeten ze het met heel wat minder mankracht doen. Daarom hoop ik dat leken verantwoordelijkheden zullen blijven opnemen.