CALVIA 2007 

Kampioenschap van Spanje 2007 voor spelers “+55 jaar”

 Toen onze webmaster Rudi mij op de laatste clubontmoeting voor mijn vertrek naar Spanje vroeg om een verslagje te maken
voor de website van S.K. Deurne stemde ik onmiddellijk in met zijn verzoek.
Achteraf dacht ik zo bij mezelf : wat verlangen onze leden of lezers nu eigenlijk ? Een schaakverslag, een reisverslag, een dagboek …
Ik heb uiteindelijk gekozen voor een “mix” van dit alles.  Hier gaan we dus met mijn belevenissen. 

Dag 1 : 15/10/2007 

Mijn schaakvakantie begon dus slecht. De reis naar het eiland Mallorca was ellendig, afgrijselijk. 
Ik had het nochtans allemaal goed gepland : maandagmorgen, met het vliegtuig vertrekken vanuit Schiphol ( zeer vroeg om 6 u 00 ) . 
Dus ik met de trein op zondagavond naar Schiphol en om 22  u 45 was ik inderdaad ruim op tijd zodat
ik mijn vlucht zeker niet kon missen.
Ik had – dacht ik – het slim bekeken want ik had nog een extra overnachting geboekt in een hotel in het luchthavengebied om
zeker nog goed te kunnen slapen en goed uitgerust te zijn voor mijn schaakpartij om 15 uur in de namiddag.

Dat viel dus serieus tegen : ik heb het hotel aan de luchthaven helemaal niet gevonden, ik heb de plattegrond van het luchthavengebied Schiphol in alle mogelijke windrichtingen op de grond voor mijn neus gelegd maar geen hotel te vinden.
Het moet zijn dat ik als schaker beter mijn weg terug vind in de Najdorfvariant van de siciliaanse opening dan in een stadskaart … 
Er bleef mij dus niet veel anders over dan als een verloren gelopen “hooligan” op een bank te gaan liggen in het luchthavengebouw en uren te wachten zonder slaap op mijn vliegtuig van Air Berlin. Was ik blij dat het 6 u 00 in de morgen werd …
De vlucht op zichzelf viel wel mee en dan snel naar mijn hotel in Calvià. 
Gelukkig vond ik dit hotel wel op tijd en na enkel een hazenslaapje van 2 u 30 mocht ik
met wit aan mijn eerste schaakpartij beginnen.
Ik moet zeggen dat viel nog mee : mijn Spaanse tegenstrever, een Madrileen, verprutste met zwart
een kostbaar tempo in de scherpe drakenvariant van het siciliaans en dan was de klus voor mij
snel geklaard (1-0 na 23 zetjes).
En daarna snel terug naar het hotel en slapen, veel bijslapen …

Dag 2 : 16/10/2007  

Opgestaan met stralend, schitterend weer en dan de schaakpartij van ’s namiddags voorbereiden in
open lucht aan de mooie kustlijn van Mallorca. 
Je ziet ook nog mooie, leuke andere dingen aan die kustlijn maar ja het was vooral belangrijk om zich te concentreren op het schaken ...    

Ik speelde met zwart tegen een Duitse speler met 2.100 elo. Altijd oppassen met die Duitsers … en ook nu weer had ik het even moeilijk
in de Panov-variant van de Caro-Kannverdediging. Ja, u leest goed, Robert die met zwart Caro-Kann speelde (door een zetverwisseling). 
In Spanje kan dus alles blijkbaar.  Maar in het middenspel wou wit net iets te veel van zijn stelling en ik kon de Duitser
tactisch uittellen (0-1 na 27 zetten). Dus ik had 2/2 of 100 % en had mijn start zeker niet gemist.  

Dag 3 : 17/10/2007 

Het weer sloeg hier plots volledig om en het eiland Mallorca werd geteisterd door een soort mini-orkaan. 
Ik zag palmbomen helemaal scheef hangen en van de zonnige vakantiestranden was plots niet veel meer te bespeuren … 

Ik moest met wit tegen I.G.M. Juan Bellon, uittredend en titelverdedigend Spaans kampioen.
Dat was dus menens en ik heb het gevoeld hoor. 
Ik kreeg een Siciliaan (de Kan-variant) op het bord en werd meteen goed onder druk gezet. 
Echt meespelen kon ik niet en het was pas op de 38° zet dat ik de grootmeester eventjes tactisch kon verrassen. 
Maar de verrassing was niet sterk genoeg en de grootmeester herpakte zich snel en won
verdiend na 42 zetten (0-1 voor zwart). 
Juan Bellon zou zijn titel op het einde van het tornooi verlengen.

 
Dag 4 : 18/10/2007
 

De storm was weggetrokken en dus terug schitterend weer, 30 tot 32 graden, halfweg oktober, je kan er in België alleen maar van dromen.
Op mijn schaakprogramma stond een partij met zwart tegen een Spaanse Fide-meester afkomstig van de Balearen, hij speelde dus een thuismatch. 
Er kwam een Spaans gambiet (!) op het bord en ik dacht bij me zelf dat kan best leuk worden. Maar totale ontnuchtering : ik werd ijskoud gepakt in de opening, een openingsnieuwtje van wit op zet 16 en ik wist er totaal geen raad mee. Dat kan je overkomen, maar toch was ik er niet goed van.
Op zulke momenten mis je een begeleider, of een schaaktrainer, of  een echtgenote/partner/vriendin om de pil eens door te slikken.  
Dus 1-0 voor wit na 33 zetten en Robert terug naar af met 2 op 4 of amper 50 %.
Was ik daarvoor eventjes 1.500 km gaan vliegen om zo iets mee te maken … 

Het mooiste van de dag moest echter nog komen. 
Totaal toevallig kwam ik bij het verlaten van de tornooizaal in gesprek met grootmeester Ulf Anderson uit Zweden, nu ook reeds 56 jaar jong. 
Ik herinnerde mij – als Fischer-aanhanger – dat Ulf Anderson nog tegen mijn schaakidool Bobby Fischer gespeeld had in 1970. Bij mijn vraag hierover aan Anderson bleek hij nog altijd zeer enthousiast over zijn toenmalig schaaktreffen met de grote Fischer op zijn schaakhoogtepunt. 
Ik kreeg Anderson aan de praat en na een drink van een glaasje “vino tinto” had ik een
geweldige babbelavond met de Zweed.
Het moet zijn dat de mythe “Robert Fischer” nog altijd leeft bij de schakers, zelfs bij de hele sterke spelers …

[nvdwm : de partij Fischer, R. - Andersson, U.   kan u hier naspelen ]

Dag 5 : 19/10/2007 

Weer een warme dag, dus allemaal blije gezichten in de straten van Calvià.
Wat een beetje zonneschijn toch kan doen bij de mensen. 

Ik speelde met wit tegen een Spaanse speler uit Galicië. 
Eindelijk een partij waar ik een beetje tevreden mocht over zijn : een trucje kort na de opening en dan mijn pionwinst feilloos
omzetten in een zuiver gespeeld eindspel.  Het werd tijd zou je zo zeggen. (zie partij : apart met enig commentaar

Dag 6 : 20/10/2007 

Misschien wel het kantelmoment voor mij in het tornooi : ik kreeg terug een grootmeester voor de schaaktanden en
dan nog met de zwarte figuren.  

Mijn tegenstrever was grootmeester Evgenij Ermenkov, Bulgaar van origine, maar die
om wat voor reden tegenwoordig uitkomt voor Palestina !
Deze keer nam ik met veel lef het initiatief in een Engelse opening en onze Bulgaarse vriend
wist niet wat hem overkwam. 
Na de problemen in de opening moeizaam te hebben opgelost maakte mijn tegenstrever
plots een blunder in het middenspel die een pion kostte. 
Ik zag de schaakhemel al heel mooi kleuren voor mij toen ik daarna nog eens een paard
kon offeren voor 2 pionnen.
Ik dacht dat de buit bijna binnen was.  Helaas, mijn tegenstrever vocht perfect terug in een
eindspel van toren+toren+loper+1 pion tegen toren+toren+4 verbonden vrijpionnen en
ik moest alsnog het onderspit delven. (zie partij in bijlage
 

Jammer, maar ja men zegt wel eens dat je tegen een grootmeester een partij 3 keer moet winnen voor je het volle punt mag opschrijven. 
Ik won dus alleen de opening en het middenspel, het eindspel was voor mijn sterke tegenstrever. 

Dag 7 : 21/10/2007 

Weer een dag vol serieuze verrassingen …

Bij het ontbijt ’s morgens in het hotel had ik mij zo als gewoonlijk een grote ruime tafel uitgezocht zodat ik veel
plaats had voor me zelf. 
Dat is misschien een onhebbelijke gewoonte maar het is wel makkelijk zoveel ruimte voor zo een onhandige
ambtenaar als ik zelf. 
Tot mijn grote verbazing werd ik aangesproken om enkele van de vrije plaatsjes van mijn tafel te mogen gebruiken. 
Wie stonden daar voor plots voor mij : de heren Alexei Shirov, Sergey Tiviakov  … samen goed voor
zo een kleine 5.300 elo-punten !? 
Bleek dat deze heren de finale van de Spaanse interclubs moesten spelen in Calvià op 21 oktober 2007. 
De schaakwereld is soms erg klein, ik heb in ieder geval een leuke babbel gehad met
die mannen, om nooit te vergeten …
Tweede verrassing van de dag was mijn tegenstrever (met zwart) voor de schaakpartij in de
namiddag : de heer Docter Boris Feiguelman, een Duitser met 2.091 elo stond er vermeld in het tornooibulletin. 
Maar wat bleek : “der Docter Boris” was helemaal geen Duitser, hij kon mijn Duitse begroeting aan het schaakbord voor de partij helemaal niet verstaan. 
Hij sprak een taaltje dat op één of ander Russisch dialect leek. 
Docter Boris Feiguelman was een volslagen Rus die in Sint-Petersburg leeft en woont maar die wel voor Duitsland uitkomt …
Hoe kan dat toch allemaal zou je denken. In ieder geval, een Rus met 2.091 elo kan beslist wel schaak spelen.
Ik heb uren geprobeerd een klein voordeeltje uit de opening om te zetten in het verre eindspel maar
ik kreeg mijn tegenstrever niet omvergeduwd. 
Ondanks het van mij tweemaal  weigeren van een remise-aanbod moest ik er mijn schaakhoofd bij neerleggen en een puntendeling toestaan (1/2-1/2 na 54 zetten). Een bittere ervaring. 

Dag 8 : 22/10/2007  

Terug zwart nu tegen een thuisspeler van Mallorca. 
Voor deze partij had mijn tegenstrever net als ik 3,5 op 7. 
Alleen hij had 7 partijen remise gemaakt, dus geen enkele verloren en dat wou toch wel iets zeggen
in dit gezelschap … 
Maar het liep van zelf voor mij, mijn tegenstrever was net iets te veel ingesteld op
zijn 8ste remise-partij en koos voor een passieve opstelling. 
Hier kon ik wel mee overweg en in een minimum van tijd had ik het initiatief in mijn handen.
Na 24 zetten stond er 0-1 op het bord voor mij, een zege toegekend dus aan
de speler met de meeste lef en durf.

 

Dag 9 : 23/10/2007  (laatste ronde) 

Traditioneel, in zo een openschaaktornooi gaat het de laatste ronde om de”knikkers” oftewel de prijzen. 
Heel veel partijen worden tot de laatste pion uitgespeeld en het was nu ook weer niet anders. 
In theorie mocht ik niet klagen over mijn paring voor de laatste ronde : in een groepje van 6 spelers met 4,5 op 8 kreeg ik
met wit de tegenstrever met de laagste elo-rating.
Bovendien was die Spaanse mijnheer 75 jaar geworden (een Spaanse Kortschnoi misschien …) en leek voor mij een puntje om maar op te rapen. 
Dat viel dus heel zwaar tegen.  Mijn Spaanse tegenstrever speelde voor zijn leeftijdscategorie-prijs (75 jaar of ouder -  100,00 euro) en
kwam zelfs even op voordeel dat ik gelukkig kon neutraliseren in een eindspel van torens met ongelijke lopers. 
En dan ben ik grote risico’s gaan nemen want alleen bij winst hing er voor mij ook nog een prijs aan vast. 
Ik voel me nog altijd een beetje beschaamd voor de uitputtingsslag waarmee ik die oude mijnheer opzadelde. 
Ik won dus na 67 zetten op mijn tandvlees en ik had mijn prijs. 
Achteraf bleek – misschien gelukkig maar – dat mijn kranige tegenstrever alsnog zijn categorieprijs ter waarde van 100,00 euro won. 
Eind goed, alles goed … 

Mijn eindscore luidde dus 5,5 op 9 (met 5 winstpartijen, 1 remise en 3 nederlagen) met als resultaat een 9de tot en met 12de gedeelde
plaats in het eindklassement.  Ik kreeg tijdens de prijsuitdeling een staande ovatie van het aanwezige publiek omdat ik
als enige rasechte Belg was afgekomen naar Calvià, ik ontving nog een leuke geldprijs en twee klapzoenen van
de nieuw Spaanse dameskampioene 2007 (en medeorganisator van het schaakfestival) Monicà Calzetta. 
Een prachtige, warme zuiderse dame om bij weg te dromen. Wat kan een oude man van 57 jaar zich dan nog meer wensen …

 

 

                                       Robert Schuermans.