Dagboek van een schaaktrip naar Chambéry !

Net zoals vorig jaar nam ik dit jaar weer deel aan het open schaaktornooi van de stad Chambéry, aan de voet van de Franse Alpen. 
Deze keer ging ik niet in groep maar op mijn ééntje. 
Dat beloofde dus weer een hele onderneming te worden, maar op je oude dag
kan je nog altijd wat bijleren en mits wat luisteren naar goede raad van de schaakvrienden lukt het allemaal wel..

Ik vertrok dus op vrijdagavond 1 augustus 2008 vanuit het station Antwerpen Centraal met de T.G.V. naar het station van Paris Nord.
Een verwittigd man is er twee waard en op aanraden van mijn clubgenoten Guy Dugailliez en Rudi Knors had ik een overnachting geboekt in Parijs. 
Wonder boven wonder vond ik mijn hotelletje bijzonder snel in de bruisende lichtstad. 
Een kort hazenslaapje en dan ’s morgens opnieuw snel naar de volgende T.G.V. – met bestemming Milaan – die mij moest afleveren in Chambéry. 
Ik dacht zo bij mezelf, val nu niet in slaap hé man want dan kom je dus wel uit in Milaan in Italië. 
 
Natuurlijk is het op zo een T.G.V. altijd spannend met die genummerde en gereserveerde plaatsen. 
Ik had plaats 46 in rijtuig 7 en dan blijft de grote vraag wie krijg ik naast me op plaats 47. 
Ik had echt wel geluk, of wat denk je, plots verscheen er naast mij een Italiaanse mannequin – Patrizia Pellegrino– die daags te voren een fotoshoot had gedaan in Parijs. 
Dus geen enkel gevaar om in ’t slaap te vallen hoor …

Ik heb nog even gedacht om aan dat ongelooflijk mooie kind de finesses van het Italiaans tweepaardenspel uit te leggen maar uiteindelijk hebben we toch maar gewoon gebabbeld tot ik uit de trein moest in Chambéry.
Trouwens het laatste stukje treinreis was prachtig, want het treintraject liep volledig langs het mooie meer van Annechien. 

foto dankzij speurneus Marcel VH

 

’s Namiddags ronde 1 van het schaaktornooi.  Als enige aanwezige Belgische speler kreeg ik onze mooie Belgische driekleur naast mijn bord. 
Ik had hierbij plots een zeer raar gevoel : met de huidige politieke crisistoestand in ons land realiseerde ik mij op eens dat ik misschien wel aan
mijn laatste tornooi onder de Belgische kleuren zou gaan beginnen. 
Mijn tegenstrever in de eerste ronde was een voor mij onbekende Franse speler met een lage elo.
De naam van zijn club klonk echter als een klok : “Tour prend garde ! Besançon”. 
Dat is een heel mondje vol, gelukkig was de speler echt niet zo sterk : met een kleine combinatie won ik vlot mijn eerste punt. 

Op zondag 3/08/2008 tweede ronde : ik kwam een “oude bekende” tegen, een Franse speler waar ik vorig jaar in het zelfde tornooi mijn tanden
op stuk beet om remise te bereiken. En de geschiedenis herhaalde zich : opnieuw remise tussen ons beiden na 68 zetten ploeteren in een
eindspel van toren + loper tegen toren + paard.  Ik had een ontevreden gevoel bij dit resultaat, maar mijn tegenstrever eveneens. 
Dat is toch een raar spel dat schaken, twee ontevredenen terug naar hun hotelkamer … 

Op maandag 4/08/2008 de derde ronde : met wit opnieuw tegen een jonge Fransman.
Ik moet toegeven ik was niet gelukkig met de opening die op het bord kwam : de Kan-variant van het Siciliaans.
Nu moet je weten dat deze variant al enkele jaren mijn “schrikvariant”  in het schaken is wegens de povere en armzalige resultaten die ik er
tegen behaalde tijdens de voorbije laatste twee jaar.  Maar zoals Rudi Knors - mijn kamergenoot op menig buitenlands tornooi – mij nog onlangs
zei in het tornooi van Condom, het zit soms allemaal meer in het “schaakkopje”. 
Dat wil dus zeggen, beste remedie : even het schaakverleden vergeten en gewoon spelen …  Mijn tegenstrever werd gewoon onder de voet gelopen. 
Een mooie start dus van mij in het tornooi met 2 ½ uit 3 en ik ben waarschijnlijk voor jaren verlost van mijn angstcomplex
voor de Kan-variant van het Siciliaans. 

Op dinsdag 5/08/2008 – ronde 4 :  met zwart tegen één van de betere Franse spelers.  Dat is altijd oppassen. 
In al mijn goedgelovigheid meende ik een Tschigorinpartij van de topgrootmeester Alexander Morozevich te kunnen verbeteren. 
Dat was dus wel iets te hoog gegrepen van mij.  Ik kwam in grote moeilijkheden en moest uiteindelijk een paard inleveren voor 2 pionnen. 
Onvoldoende compensatie dus en een verdiende overwinning voor mijn minzame tegenstrever. 

Op woensdag 6/08/2008 – ronde 5 : ik kreeg een jonge Schotse speler als tegenstrever aan het bord.  Deze jonge speler wordt een grote toekomst voorspeld
en hij liet in de aartsmoeilijk drakenvariant van het Siciliaans zien dat hij inderdaad iets in zijn mars heeft. 
Toch kreeg ik het schaakheft in handen en was op weg naar de winst tot het volgende moment zich voordeed :  

(zie fragment met diagram) 

En zo zie je dus hoe dicht winst en verlies bij elkaar kunnen liggen. 
Achteraf bekeken was dit wel de kritieke wending in gans mijn schaaktornooi in Chambéry. 

Op donderdag 7/08/2008 zesde ronde :  na mijn vorige twee verliespartijen toch wel met knikkende knieën naar het schaakbord tegen een
ambitieuze Franse jonge speler.  Ik kreeg met zwart een zuiver romantisch Muzio-gambiet voorgeschoteld  en ik moest diep in mijn schaakgeheugen
peilen om de plausibele voortzetting te vinden.  Maar ik hield het hoofd koel en won verdiend het punt. 

(zie partij in bijlage) 

Op vrijdag 8/08/2008 zevende ronde : ik had wit tegen een taaie Franse senior. 
Mijn tegenstrever speelde vanuit de opening op veiligheid in de hoop zo toch een half puntje of eventueel meer binnen te halen. 
Maar dat pakte wel even anders uit : voor één keer speelde ik mijn partij quasi foutloos en scoorde mijn 2de opeenvolgende winstpunt.

(zie partij in bijlage). 

Op zaterdag 9/08/2008 achtste ronde : opnieuw met de zwarte stukken tegen een stevige Fransman. 
Er verscheen een messcherpe Benoni op het schaakbord (de variant met 8.Lb5 +) en dat werd dus hard werken. 
Toch hield ik de betere kansen in eindspel van 2 torens + 6 pionnen tegen toren + loper + paard  + 4 pionnen.
Ik probeerde urenlang iets te forceren maar kon de witte tegenstand niet breken. 
Dus remise na bijna 6 uur spel en ikzelf toch wel wat ontgoocheld wat ik rekende beslist op meer … 

Op zondag 10/08/2008 negende en laatste ronde : om 10 uur ’s morgens beginnen en je weet tijdens de laatste ronde wordt er voor de prijzen gespeeld.
Eén ding was vooraf duidelijk : ik had een vol punt nodig voor een prijs.  Erg vervelend voor mij was het bijkomende feit dat mijn Zwitserse tegenstrever
genoeg aan remise had voor zijn ratingprijs.  Dan ken je natuurlijk het scenario voor de rest van de speeldag : ik kwam met licht voordeel uit de
opening en werd onmiddellijk bestookt met een remise-aanbod.  Niet aannemen dus en ik bleef verder proberen tot in het verre eindspel. 
Ondertussen kreeg ik nog eens 4 keer een remise-voorstel over me heen en erg verveeld weigerde ik telkens zeer beleefd. 
Uiteindelijk liep het voor mij nog fout op de 82° zet : ik maakte een domme fout in een eindspel van dame + loper tegen dame + paard. 
Het koste mij een pion en op de 86° zet de partij.  Dat was pas bitter … 

Uiteindelijk kwam ik uit op een score van 5 uit 9  ( 4+, 3-, 2= ). 
Tevreden kan ik daar niet mee zijn , zeker gezien de inhoud van mijn schaakpartijen. 
Toch sleepte ik nog de trofee van beste veteraan in de wacht, dat lijkt blijkbaar
mijn vaste prijs te worden in dit soort tornooien.  

Afsluitend mijn algemene indruk van het schaaktornooi : er was veel te beleven,
er werd stevig en vurig geschaakt , trouwens een mengeling van Franse
en Italiaanse schakers zorgt altijd voor veel emoties op en naast het schaakbord. 

Maar ook één zwaar min-punt voor de organisatoren van Chambéry  :
het ronde-bulletin was abominabel, ik betaalde voor 9 bulletins op voorhand
maar tot nu toe heb ik maar 4 nummers mogen ontvangen. Dat kan dus eigenlijk niet. 

Van de trouwe supporters op het thuisfront hoorde ik een zelfde wanklank :
geen partijen op internet, dat is dus niet meer van deze tijd. 

Blijkbaar hebben ze niet overal iemand als ons lid Valery Maes die er een erezaak van
maakt de schakers tijdig op de hoogte te brengen van
het geproduceerde partijmateriaal.


Het schaakfestival van Chambéry werd echter een aangenaam schaakgebeuren door het gesloten meestertornooi
dat gelijktijdig werd ingericht met als hoofddoel begaafde schakers normen te kunnen laten scoren. 

Vier mannelijke grootmeesters, 1 damesgrootmeester, vier mannelijke internationale meesters en 1 dame internationaal meester gingen op zoek naar de fel begeerde normen. 

De te behalen score van 6 ½ uit 9 voor een GM-norm en 4 ½  uit 9
voor een IM-norm was niet niks. 

Toch lukte het voor één van de deelnemers om de begeerde norm
binnen te halen.
De spaanse damesgrootmeester Monica Calzetta scoorde met 5 ½ uit 9 haar 1° norm van internationaal meester bij de mannen, zij deed dit
met een overscore van 1 punt. Dat was leuk en spannend tegelijk om te mogen meemaken. 
In België hebben onze officiële schaakinstanties geen al te grote pet op van het damesschaak,  informeer maar eens bij ons gewaardeerd lid Greta Foulon.
In Frankrijk is dat wel even anders. 

Veel respect van de organisator, de Franse schaakdirigenten en het Franse kennerspubliek voor het exploot van de fijne Spaanse mevrouw uit Mallorca. 
Als ik u, beste lezer, toch nog moet overtuigen van het niveau van het damesschaak, hierbij - ter afsluiting van mijn schaakverslag.-
de winstpartij van de laagste elo tegen de hoogste elo in dit meestertornooi.  Oordeel zelf maar over de relativiteit van de elo-getallen. 

(partij Calzetta – Luther)

 Robert  Schuermans.


De website van het tornooi bevat alle uitslagen, foto's en ook enkele partijen.