INTERCLUB  2004 - 2005

KSK47-Eynatten - Deurne 1

Nog geen kampioenschap. We hebben onze uiterste best gedaan alles nog een beetje spannend te maken.
Het is deze keer dus ook geen enkel probleem een prijs uit te reiken. Deze gaat logischerwijs naar diegene
die het meeste heeft bijgedragen aan het uitstel van het kampioensfeest.

Drie van ons vallen bij voorbaat af. Zij maakten de remises en werkten er ook nauwelijks voor.
Arie werkte kort (zijn voorouders deden blijkbaar anders) en ook Helmut ruilde maar wat.
Zelf was ik zo schijterig om met alle stukken nog op het bord maar remise aan te nemen met als smoesje
dat ik zo het kampioenschap dichterbij hielp komen.

Twee andere Deurnaars deden buiten mededinging mee. Invallers komen natuurlijk niet in aanmerking voor dit soort prijzen.
Hoewel de onzen duidelijk meer ELO hadden werden ze kansloos weggespeeld.
Rudi was erg bang om de pion op c5 die zijn tegenstander daar veel te vroeg neerzette met b6 te verwijderen
en Marc verloor na een slappe opening en een rommelige partij.

Kopman Daniel trof Eynattenaar Gerard Welling in een stelling die Gerard op het lijf geschreven is.
Daniel bleef met een kreupel paard zitten en kon eigenlijk weinig anders doen dan afwachten hoe Gerard
het eindspel eenvoudig won. Ironisch was het dat Daniel opgaf juist toen het kreupel paard ontsnapt was.
Na de partij begrijp ik waarom ze kreupele paarden direct afschieten...

Van de overigen komt Marcel eigenlijk ook niet in aanmerking. Hij offerde heel opportunistisch een stuk (een paard!)
voor een drietal pionnen, maar speelde daarna niet echt goed verder. Een toch min of meer regelmatige nederlaag en
niet speciaal bedoeld om het kampioenschap uit te stellen. Marcel valt dus ook af.

Nee, de prijs gaat deze keer naar Robert. Niet alleen is hij de enige overgebleven kandidaat, maar hij heeft de prijs
ook eerlijk verdiend. Op zet 22 kon hij beslissend zijn paard op f7 offeren en hij moest zich echt forceren om deze mooie
kans voorbij te laten gaan. Daarna wist hij nog de slechte loper van zijn tegenstander te laten ontsnappen en
het enige toreneindspel te kiezen dat verloren stond.
Robert, waarom speel jij je beste partijen dit jaar in Nederland?

Aalter 1 - Deurne 2

Deurnese lijdensweg loopt naar z'n einde toe...

Dit is een seizoen waarin echt àlles tegenzit voor de tweede ploeg. Deze ronde was daarop geen uitzondering.
Van de 6 basisspelers moesten er immers liefst 4 vervangen worden.
Marnix drukte het mooi uit: onze ploeg was ditmaal samengesteld uit het "droesel" van Deurne.

In deze voorlaatste ronde mochten we op bezoek bij Aalter. Aalter beschikt over een oud, pittoresk pand als speellocatie.
Grappig waren de lage binnendeuren: zelfs liliputters als ondergetekende moesten serieus uitkijken om het voorhoofd niet
op een onzachte manier met de deurstijlen te laten kennismaken.
Minder grappig waren dan weer de buitendeuren... Er waren vier of vijf buitendeuren, maar natuurlijk was er slechts
één deur waarvan de sleutel beschikbaar was. En, hoe kon het ook anders, de enige buitendeur die geopend kon worden
was een krakend scharminkel waar onze ploeg vlàk naast mocht zitten. Die deur bleek jammer genoeg de eerste uren bij
de rokers ook nog even populair te zijn als Robert bij de vrouwtjes op de dansvloer.
Constant gekraak en continue ijzige koudestoten, wat heeft een mens meer nodig om gezellig te schaken?

Onze voorzitter, Guy Colpin, hield het na 40 minuten al voor bekeken. Blijkbaar stond er na een twintigtal zetten
nog steeds een theoretische stelling op het bord. Guy bood remise aan en tot zijn eigen verbazing accepteerde
zijn 200 elo-punten hogergeklasseerde tegenstander het aanbod! Een mooie prestatie van onze voorzitter.

Fernand Descombes, voor de gelegenheid onze eerstebordspeler, speelde weer een typische Fernand-partij.
Spannend, messcherp, erg interessant,... maar helaas ook weer totaal onbegrijpelijk voor de doorsnee clubschaker!
Na enkele uren kreeg hij een remiseaanbod, en aangezien hij de stelling niet vertrouwde accepteerde Fernand het aanbod.

Enes Basic op bord 3 stond de hele partij moeilijk. Een pionnetje achter, daar kwam nog een dubbelpion bij, de stukken die achteraan
vastgezet werden... Het voorspelde niet veel goeds.
Twee minuten na de remise van Fernand werd Enes finaal onderuitgehaald en mochten de stukken terug in de doos.

Ook Marnix Fransen stond moeilijk. In een complexe stelling en tegen een veel hoger geklasseerde tegenstander
deed hij wat hij kon, maar na moedig verweer begaf hij uiteindelijk toch onder de druk.

Een tussenstand van 3-1 voor de tijdscontrole.

Zelf speelde ik een schitterende partij: ik gaf alles, speelde creatief, kwam goed uit de opening (?!!), drukte mijn tegenstander
volledig in het hoekje, offerde de kwaliteit om ze dubbel en dik terug te gaan winnen, rekende lang en
vooral zeer diepzinnig de moordende slotcombinatie uit... en vergat toen de eerste zet van die combinatie uit te voeren...
Combinaties uitrekenen en dan beginnen met de tweede zet is meestal niet gezond en dit was geen uitzondering op de regel.
M'n blunder kostte een vol stuk... Gelukkig was de stelling zo gezond dat ik uiteindelijk nog met een pionnetje voorsprong
de warrige tijdnoodfase overleefde. Toen begon echter de heisa: m'n tegenstander claimde remise omdat er drie keer
dezelfde stelling op het bord was verschenen. Dat klopte, maar de remiseclaim bleek niet korrekt te zijn uitgevoerd
(ik moet er eerlijk bijzeggen dat ik zelf ook niet wist wat de korrekte manier was... eigen schuld, dikke bult dus).
De details zal ik u besparen, maar mede dankzij een lichtelijk partijdige plaatselijke tornooileider kwam er
een gehandtekende verklaring van beide spelers aan te pas om onder voorbehoud nog even te mogen doorspelen.
Na 45 minuten discussie zaten mijn tegenstander en ik nét terug aan het bord toen diezelfde tornooileider triomfantelijk
kwam verkondigen (hij deed me een beetje aan De Ridder denken) dat hij Temmerman had gebeld en dat die de partij remise verklaarde.
Zoveel onwil beu (gewoon doorspelen leek me de sportiefste oplossing, maar daar dacht de plaatselijke meute blijkbaar anders over)
gaf ik de partij remise. Schaken, een plezier!

Guy Eycken trok zich ondertussen van de hele drukte niet té veel aan en hield goed stand tegen ook weer een veel hoger
geklasseerde tegenstander. In een sterk partijslot kreeg hij misschien zelfs nog de beste kansen, doch uiteindelijk
eindigde ook deze partij in remise. Sterk gespeeld van Guy.

Het eindresultaat: een 4-2 nederlaag. Als je naar onze opstelling kijkt dan is dit nog een erg acceptabele score.
Nu nog één ronde vooraleer er eindelijk een einde aan onze lijdensweg gemaakt wordt.
Daarna kunnen we ons een jaartje gaan bezinnen in vierde afdeling...

PS. Toch ook nog een woordje van dank voor de vier invallers: bedankt voor de inzet, mannen!