Uitgebekerd na twaalf partijen
 
Een bekertornooi dat begon met de instelling 'laat ik maar meedoen' eindigt voor mij in de kwartfinale na twaalf partijen in drie ronden 
met een +2 score. Conclusie is dat ik niet anders dan tevreden kan terugkijken op het tornooi, dat met het knock-out-systeem een geheel eigen
karakter kent dat niet te vergelijken is met de clubkampioenschap, een rapidtornooi, zondagochtend blitz, of enig ander schaakaktiviteit.
Hoe ga je in de volgende partij om met 'het vasthouden van een voorsprong', of 'het moeten winnen om een verlenging te halen' is een van
de hoofdingrediënten van het bekertornooi, waardoor je jezelf in dat opzicht kunt ontwikkelen.
 
Doordat het te spelen uur in de rapid-fase verdeeld wordt omgekeerd evenredig aan de parate kennis van het schaakspel is er bovendien
een situatie ontstaan, waarin gelijke kansen zijn voor alle deelnemenden die er echt voor gaan.
De verlenging middels de blitz-partijen maakt het spektakel-element compleet.
 
De voorronde werd drie dagen vóór de kwartfinale gespeeld in de speelzaal van Schaakkring Oude God in Mortsel, waar ik bijtijds
aanwezig was om het bord, de stukken en de klok gereed te maken om nog voor de strijd op het terras in het zonnetje te kunnen zitten
tussen de deelnemers van de Beker van sk Oude God. Ondanks dat ik ingevulde formulieren van sk Deurne op het gereedgemaakte
bord geplaatst had was deze in gebruik genomen door leden van sk Oude God.
De waardering daarvoor liet ik met passende doch beheerste toon blijken tegenover de personen die het bord overgenomen hadden.
 
Het voornemen de partij 'voor achteraf' te noteren ging door de irritatie over de bordscene snel van de hand: de eerste zet van Pol
noteerde ik als: Pf3-g1, waardoor ik wist dat ik die avond van het formulier af moest blijven. Hierdoor kon de irritatie plaats maken
voor strijd aan het bord. Met zwart kon ik in de eerste partij de torens verdubbelen, waardoor er 5 zetten later een pion
niet meer af te stoppen is van promotie, met beide dames nog op het bord.
 
De tweede partij kiest Pol voor een scherpe aanval, maar gebruikt daarvoor veel tijd. Mede doordat er toch wel voor de correcte
verdedigingszetten gekozen is. Pol verloor de tweede partij op tijd, maar de stelling was bij het vallen van de vlag gelijk.
 
De achtste-finale was bereikt, waarmee ik de kans kreeg een 'partij waar het om gaat' te spelen tegen een speler uit Deurne 1.
Op een zomerse vrijdag was ik bijtijds op Rix, zodat het sauna-gehalte in het speellokaal enigszins getemperd kon worden.
Ik zette alle ramen open, waardoor het zeer aangenaam was tegen de tijd dat er gespeeld moest worden. 
Tegen Pascal Francois mocht ik beginnen met wit, waarbij zwart snel een paard op wits helft kreeg.
Ik meen dat ik de juiste zetten speelde en waagde het erop een kwaliteit te offeren door een toren te geven voor de sterke fianchetto-loper.
Deze keuze legde geen windeieren: ik kreeg een mooie aanval waarbij de dame gewonnen werd, waarna er geen fouten gemaakt werd in het uitspelen.
 
De tweede partij werd duidelijk dat ik vóór de korte rokade toch echt van wits h-pion af moet blijven. Dit werd genadeloos afgestraft. 1-1.
Er moest dus verlengd worden middels twee blitzpartijen. De eerste partij met wit behield ik een goede stelling en kreeg een
niet weg te werken paardenkoppel op zwarts-damevleugel, waardoor Pascal mijn stelling niet binnen de vijf minuten kapot kreeg. 1-0.
In de tweede partij lukte dat duidelijk wel: net zoals in de rapid-partij werd mijn zwarte stelling in puin gespeeld: 1-1.
Bij de loting voor de derde blitz-partij hoorde je mij dan ook niet klagen dat ik met wit mocht spelen. De stelling leidde snel tot tijdvoordeel.
Met nog maar weinig tijd voor Pascal stond mijn stelling op wankelen, doch de tijdsdruk maakte het ernaar dat Pascal mij de mogelijkheid gaf
de toren terug te winnen. Met nog zo'n twee minuten tijd viel zwarts vlag en was de kwartfinale bereikt.
 
De loting zorgde voor een kwartfinale tegen Nicolaas Bes, waarbij ik met wit mocht beginnen. Kwamen meteen overeen die partij
op vrijdag 19 mei af te werken. Een vrijdagavond waarbij het zowel binnen Rix als daarbuiten flink zou stormen....
 
De eerste partij kwam er een konings-indisch op het bord. De keuze met het paard een aangevallen pion te dekken was de basis voor
de overwinning van Nicolaas in de eerste partij. Doordat ik een aanval probeerde in te zetten op de koningsvleugel, terwijl hij zijn sterke loper
nog heeft kan zwart met zijn toren het in een hoek gedreven paard eraf spelen. Met een witte vrijpion op weg naar de achtste rij moet
zwart zorgvuldig spelen. Hij doet dit ook en het staat 0-1. Om nog kans te maken op de halve finale moet er dus gewonnen worden.
De tweede partij komt er siciliaans op het bord. Met ruimte vóór de zwarte e-pion lokt wit een zwarte loper naar f6.
Na het naar voren spelen van die e-pion wordt wit gedwongen een kwaliteit te geven, terwijl de a-lijn open ligt.
Zwart maakt daar goed gebruik van, waardoor wit de aanval niet meer kan stoppen. 1-1. Een verlenging is wederom bereikt.
 
De eerste blitzpartij kwam er wederom een konings-indisch op het bord. In details anders dan in de rapidpartij: ik koos in de blitzpartij
voor het solidere c3-d4-e3-pionnencentrum, i.p.v. het ambitieuze c4-d4-e4-centrum. De partij werd in wits voordeel beslist doordat zwart
zijn koning in schaak liet staan. Nicolaas kwam terug in de tweede blitz-partij, waarin hij het afdwingen vanuit zwart van vroegtijdig
afruilen van de witte velden-lopers goed afstrafte.
 
Uit de loting kwam voort dat Nicolaas in de beslissende blitzpartij met wit mocht spelen. Zwart maakte een onzekere indruk en de fouten die
daarop volgden werden goed ingeschat, waardoor er halverwege de tijd voor mij nog maar weinig te spelen viel.
Maar met een uitschakeling in de kwartfinale na 3-2 verlies kan ik onmogelijk ontevreden zijn. Er is gestreden tegen een tegenstander
die zijn plaats in de kwartfinale ook niet cadeau gekregen heeft; ik heb drie mooie bekerronden gespeeld met maar liefst 12 partijen in totaal.
Kortom: ik kan tevreden terugblikken op mijn debuut in het bekertornooi van sk Deurne.
 
Paul Koks