Sneeuwklassen Stanzach 2010

Het was iets langer wachten dan gepland maar het eerste verslag is binnen. Of liever: de eerste twee verslagen !

dinsdag 26 januari

Na een dikke knuffel en het wegpinken van een traantje (of hoort dit eerder bij de mama’s?), stappen we de spiksplinternieuwe bus op! Jawel, dit is geen grapje: onze bus werd voor de allerleerste keer gebruikt! We werden verwend met flatscreens en glamoureuze blauwe lichtjes! Ohlalala! De lange busrit was op die manier een plezier van jewelste ;-)!
Onze eerste stop was in Peppenhove (11.30u), waar we helaas net na een andere bus sneeuwklassers toekwamen... de files aan de toiletten waren dus niet te overzien! Na de toiletbeurt bleef er dus weinig tijd meer over om nog even rond te lopen of met de sneeuw te spelen. Voor dat laatste hadden we bij de tweede stop (Hockenheim, 14.00u) dan weer wel tijd. De eerste sneeuwballen vlogen door de lucht, om tegen vele onschuldige slachtoffers neer te komen – waarop die onschuldigerds uiteraard de tegenaanval inzetten.



We konden er ook even genieten van de besneeuwde racepiste, waar helaas net omwille van die prachtige sneeuw, geen testritje te bejubelen viel. De timing was trouwens subliem: toen we aankwamen in Hockenheim zagen we... jawel: de bus sneeuwklassers die ons bij de vorige stop zo’n files bezorgd hadden! Gelukkig deden zij eerst de plas en dan de race en wij het omgekeerde traject. Zo zaten we deze keer niet in elkaars vaarwater.
Voor onze derde en laatste stop (rond Allgäuer Tor) hadden onze uiterst sympathieke buschauffeurs een fantastisch plannetje bedacht. Om onze collega-sneeuwklassers niet opnieuw tegen te komen – met alle gevolgen vandien-, zouden ze stoppen op een andere plaats dan voorzien. De naam van de plaats is ons dus wel ontglipt, maar dat we een rustige pauze konden nemen, was hierbij wel een feit.

En wat er dan allemaal op de bus uitgespookt werd...? De juffen en meesters kregen een heuse bijscholing in allerhande computerspelletjes (zonder geluid, oef!) en netwerken hierin – vele leerlingen blonken hier écht in uit!
Anderen fabriceerden kleine kampjes door dekentjes over de zetels te trekken en maakten het gezellig met de zetelpartner. Vele tandjes leverden een heroïsche strijd met het snoepgoed dat de kinderen wisten binnen te werken. Om misverstanden te vermijden: tandartsen kwamen er nog niet aan te pas, hier in Stanzach!
Algemeen gesproken kunnen we wel zeggen dat de busrit heel rustig verlopen is! De zenuwen begonnen wat toe te slaan naarmate we ons einddoel naderden, maar ook de juffen en meesters waren dan ook blij om de benen eens goed te kunnen strekken!

In Stanzach aangekomen, bleek dat er nog een groep ons heem (Groeninghe) aan het verlaten was. Dat wil zeggen dat we onze koffers nog niet binnen konden zetten en ook de kamers nog niet meteen konden zien. Ook de kookouders waren nog niet toegekomen, dus hebben wij van een nood een deugd gemaakt en – aangezien we toch nog niet binnenkonden – een eerste nachtelijke blik op Stanzach geworpen. Het zicht by night op de verlichte pistes was indrukwekkend – en nog niet in het minst de twee kleine kinderen (7 jaar?) die ons op een professionele manier voorbijzoefden! Onze hartjes begonnen hierbij sneller te slaan en de  goesting om te skiën nam met de seconde toe!
Na deze frisse, maar deugddoende wandeling, bleken onze kookouders toegekomen en was zelfs de soep al klaar! Met die warmte in ons lijf en leden en heel veel uitkijken naar morgen, pakten we tenslotte onze koffers en installeerden ons warm bedje.

woensdag 27 januari

Vandaag mochten we als allereerste JEKA- groep ons skimateriaal halen! Om half negen stonden onze zesdeklassers te stralen aan het ‘materiaalkot’ om hun stokken en latten op te pikken. Een tochtje naar het skiveld met skibotten én latten én sticks is geen lachertje. Maar voor onze stoere binken is dit werkelijk geen probleem....Het skiën lijkt hen vlotjes in de benen te zitten! De laatste jaren zeggen we het elk jaar opnieuw:’Amai, dat gaat precies goed, die eerste keer op de latten’. En dat menen we! We zagen vandaag heel weinig beginners vallen. De eerste skipasjes zagen er behoorlijk zeker uit! Hebben onze gymjuf en -meester hen misschien voorbereid...?
Na een lekkere maaltijd (kalkoenbrochette, slaatje en aardappelen) vonden we het hoog tijd om de benen even te laten rusten. Een siësta drong zich op!
Onder een stralend zonnetje verkenden we Stanzach. Meester Gaston kent het dorp op zijn duimpje en gidste ons probleemloos naar de leuke plekjes in ons dorp! Nog even ravotten in de sneeuw en dan een lekker kopje chocomelk: wat kan het leven toch heerlijk zijn!





Na de choco vulden we plichtsgetrouw ons dagboek in. Voor het avondmaal vonden we zelfs nog even tijd om de meisjes te laten douchen (lady’s first...) en onze briefschrijfactie te starten! Enkele kinderen maakten er een echt meesterwerkje van, anderen waren met enkele ‘zonnige groetjes uit Stanzach’ best tevreden (maar dat vonden de begeleiders literair toch niet zo hoogstaand.....).



’s Avonds werden we aan tafel opnieuw verwend met een warme maaltijd: gebakken aardappeltjes en roerei met spek brachten ons in culinaire sferen!

We rondden deze mooie dag af met het spel ‘waar of niet waar’, waarbij de kinderen moesten achterhalen of de vertelsels van hun juffen en meesters én van hun klasgenootjes verzonnen of echt gebeurd waren.
Na een korte bezinning vonden onze skihelden het niet zooooo erg om onder de wol te kruipen....want sneeuwklasser zijn is best vermoeiend!

Tot morgen!!

donderdag 28 januari

Dag lieve ouders en sympathisanten van onze nieuwsflash!
Hieronder het nieuws van de dag!

Op de tonen van Michael Jackson werden we deze morgen wakker onder een zwaarbewolkte hemel. In tegenstelling tot gisteren dwarrelden er vandaag sneeuwvlokjes uit de lucht. Ideaal, want hier in Stanzach ligt niet reusachtig veel sneeuw, een extra laagje was welkom!
We schoven aan tafel voor de Oostenrijkse broodjes (met veeeel choco ;) en nipten van de verse chocomelk.
Daarna bogen we ons over ons dagboek. Juf Eva overliep met ons de hoogtepunten van woensdag en wij kropen in onze pen om voor de tweede keer een sprankelend verhaal neer te schrijven.

Hoewel het dagboek schrijven een hoogstaande en absoluut belangrijke taak is, zijn er natuurlijk avontuurlijkere activiteiten op sneeuwklas...... Skiles 1 bijvoorbeeld! Ruim op tijd stonden jullie kapoenen op het skiveld te popelen om hun skimoni te ontmoeten. Elmar, Klaus, Manuela en Babsy verschenen om 10u aan de pistes. In hun knalrode skipakjes en met de brede glimlach maakten ze kennis met onze leerlingen. De beginnertjes zoefden even vlotjes als gisteren over de witte vlaktes. Ze namen voor de eerste keer de lift en voorlopig gebeurden er geen accidenten J. De gevorderde skiërs waren al snel op de grote piste terug te vinden!
Onze West- Vlaamse kookploeg toverde boomstammetjes op tafel en deze maaltijd werd met veel smaak verorberd. Naar ’t schijnt zou het eten hier veel lekkerder zijn dan op school....?









Met de volgende activiteit in ons achterhoofd, was een rustpauze op onze bedjes een absolute must. Voor ons lag een grote uitdaging: de eerste grote wandeling! Goed ingeduffeld trokken we door de sneeuw richting hangbrug. We stapten langs de Lech door een prachtig besneeuwd landschap. De lange, wiebelende brug betekende het midden – en tevens hoogtepunt- van onze tocht. Gezellig verder keuvelend stapten we stroomopwaarts terug naar ons heem. Na vier uur stappen konden we ons verlossen van onze natte kledij. Wat kunnen warme, droge kleertjes, toch deugd doen!
Vanavond startte de damwedstrijd! Meester Gaston presenteerde ons op deskundige wijze de spelregels. Daarna begon de competitie....wordt de winnaar dit jaar een ‘Ottertje’ of een ‘Smidsertje’...We houden jullie op de hoogte!





Na een sfeervol bezinningsmoment was het alweer bedtijd.
Hier in Stanzach is een dag zo goed gevuld dat de tijd razendsnel vliegt. Dag drie is al achter de rug en we hebben nog zoveel plannetjes....!

Lieve groetjes van de kids en hun begeleiders.

Oeps, raken onze begeleiders moe? Neen hoor ! We laten onze kinderen zelf eens aan het woord.

Om 7u15 moeizaam opgestaan. Toen we ons skimateriaal moesten ophalen(passen)was het al heel koud, er lag veel sneeuw. Het lopen naar de skipiste was vermoeiend,maar onze skiles maakte dat goed. Om 13u was er een korte siesta.We hebben gelachen, gespeeld en snoep gegeten. Het uitzicht hier is heel mooi en het dorp is gezellig,vooral ’s avonds.
De skipiste is dan mooi verlicht. Om 14u was er weer een wandeling. Het lag glad. Om 16u30 kregen we heerlijke chocomelk met een wafel en onze avondactiviteit was het spel waar of niet waar (heel spannend). Om 21u30 was het tijd voor DODO.    

Jan en Cedric

Donderdag 28 januari

Om 7u30 moesten we opstaan (jammer!)
Na het ontbijt moesten we in ons dagboek schrijven.
Daarna gingen we onze eerste keer met de monitor skiën.
Het ging nogal moeilijk maar na een tijdje ging het al wat vlotter.
Om 12u30 was het middagmaal klaar.Het eten was boomstammetjes met erwtjes en worteltjes.
Na het eten deden we een siësta en daarna vertrokken we voor een kleine wandeling naar de hangbrug over de Lech.Deze zogenaamde korte wandeling duurde zomaar eventjes 4 volle uren.Daarna kregen we een warme chocomelk met lekkere boterhammen.Om 19u30 deden we een damwedstrijd waarbij je prijzen kon winnen.
Daarna gingen we na zo’n vermoeiende dag heerlijk slapen in ons warm nestje.

Eva en Sarah

Donderdag 28 januari

Om 8u moesten we opstaan.
Maar dan was het ontbijt dat was weer super lekker.
Dan was het dagboek dat was ook wel leuk met al die tekeningen.
Dan was  het een stukje Duits dat was ook wel leuk en er was ook een Duits liedje.
We zijn ook een stukje in de sneeuw gaan spelen en ze hebben mij eens goed in de sneeuw laten vallen.
 
Emile xxx

zaterdag 30 januari!

Dag lieve thuisblijvers!

Jullie brieven stromen hier toe en worden met veel enthousiasme onthaald!
‘Ochtendtoezicht’ is zo stilletjesaan overbodig...onze dagen zijn hier zo heerlijk goed gevuld en daar worden wij zo moe van! ’s Morgens lekker liggen kletsen in bed wordt met veel plezier vervangen door nog eventjes wegsoezen in de warme dekens!
Er is hier vannacht 10 cm nieuwe sneeuw gevallen! Toen we na het schrijven van ons dagboek onze ski’s aantrokken, dwarrelden de vlokken nog steeds uit de lucht! Het skiën gaat hier erg vlotjes! Vandaag (en dit was nog maar skiles 3) trokken al 2 groepen beginners naar de grote piste met de ankerlift. Spannend! Angstweet brak zowel bij leerling als bij leerkracht uit, maar zoals skimoni Manuela voorspelde lukte het nemen van de lift voorbeeldig. Terwijl onze gevorderde skiërs hun coolste moves demonstreerden, namen de beginners wat onzeker hun eerste bochtjes op de steile hellingen.

In de namiddag vonden wij het een strak plan om de kwaliteit van de verse sneeuw verder te testen. Op het heuveltje nabij onze concurrerende sneeuwklassers uit het heem Bergland, zoefden we op onze plastiek zakken en sleetjes naar beneden. Zaaaaalig! Het gelach en de kreten klonken tot ver in het dal! Om onze concurrenten (onze gevorrden zijn toch lekker de beste ;-) iet al te jaloers te maken, gingen we wat verderop sneeuwsculpturen maken. De resultaten kunnen jullie op de foto’s bewonderen.













Na het drinken van de choco genoten we van het gezellig samenzijn in ons knusse heem. De dames mochten (lees: moesten) douchen. De heren speelden het weerwolvenspel, pokerden en maakten vriendschapsbandjes.
Onze kookouders toveren soms twee keer per dag een warme maaltijd tevoorschijn. Vanavond kregen we spaghetti, mét ketchup, ole!
Voor het slapengaan dekte meester Gaston zijn prijzentafel opnieuw. We speelden ‘kienen’ (bingo) en kaapten prachtige prijzen weg!

zondag 31 januari

De laatste dag van januari begon hier op de tonen van ‘I feel good’....iets waar de avondmensen onder ons niet mee akkoord waren. Maar naar mate de ochtend vorderde, verdween ook het ochtendhumeur.
De begeleiders stonden deze morgen voor een moeilijke keuze: les geven of iets veel leukers doen...maar aangezien er toch regelmatig gezegd wordt dat we op ‘skivakantie’ zijn, besloten we voor de tweede optie te kiezen. De groep werd met een doordachte groepsverdeling in twee gesplitst. De ene helft leerde volksdansen (waarbij onze kookouders dolenthousiast werden en spontaan de ‘linedance’ aanleerden), de andere helft deed een wandelzoektocht in het dorp. Halverwege de voormiddag wisselden de groepen.

Na een lekker middagmaal maakten we nog even tijd voor een korte siësta. De begeleiders vinden dit goed om de benen even te laten rusten, de kinderen vinden het ‘gamen’ eerder belangrijk ;-)! Gelukkig vallen beide prioriteiten te combineren!
Ook skiles vier was een succes! We kregen hier voor het eerst zelfs even het zonnetje te zienJ. Sommige beginners deden het een klein beetje in hun broek op de grote piste...de piste lag er veel ijziger bij dan gisteren! Maar opnieuw kunnen wij jullie gerust stellen met het nieuws dat er (nog) geen gewonden zijn...joepie!
Toch liepen enkele kinderen kleine wondjes op tijdens de avondactiviteit. Voor het eerst in de sneeuwklassenhistoriek van Sint- Paulus gingen de kinderen rodelen op de grote piste in het dorp. Een walsmachine trok ons omhoog. De sleetjes brachten ons omlaag! Plezier verzekerd! En...geen paniek: de verwondingen beperkten zich tot sneetjes, blauwe plekken en builen.









Nog even opwarmen in ons heem, voetjes wassen, tandjes poetsen en langsgaan bij de EHBO- dienst.
Na een gezellig bezinningsmoment vielen jullie spruitjes snel in slaap. Moe, maar heel tevreden!

Tot morgen, voor het nieuws heet van de naald!
Groetjes,

Gaston, Eva, Leen en Nathan

maandag 1 februari (nu al!)

Aan de kant van de Ottergemsesteenweg heeft de cd-speler het begeven... Het wakker worden gebeurt nu dus niet meer op tonen van bekende liedjes, maar met de Oostenrijkse radio: Guten Morgen! En zowel bij de Otterkes als de Smidserkes verloopt het wakker worden steeds moeilijker, maar de combinatie van rammelende magen en het vooruitzicht op een lekker ontbijt helpen ons hierbij een handje.
Na het ontbijt worden de dagboeken aangevuld en maken we ons klaar voor de skiles. De zon zit uit (joepie!), maar wat was het koud! Bovenaan de grote skipiste wist men ons te vertellen dat het -12°C was! Samen met de skimonitoren zoefden we naar beneden, kwestie van het toch zelf lekker warm te hebben! En tata tataaaa: alle, maar dan ook alle groepen konden vandaag op de grote skipiste! De ene gingen al wat sneller dan de andere, de ene met al wat meer schrik dan de andere, maar naar beneden skiën deden we allemaal! De hoogtevrees werd overwonnen en de skipret kon niet meer op ! Applaus, applaus!

Terug in het heem werden we al opgewacht door de kookouders met varkenslapje, kartoffeln und boontjes, hmm! Goed eten was nog meer dan anders noodzakelijk, want vandaag zouden we de beruchte BAICHLSTEIN beklimmen! De Baichlstein is een kleine berg, maar van beneden gezien lijkt hij onoverwinnelijk. We zagen de rode paal al staan... Moeten wij écht daar naartoe? Dapper en vastberaden om ons niet te laten doen, vingen we de tocht aan.
Het eerste stuk ging eigenlijk veel sneller dan we allemaal gedacht hadden. We volgden in het spoor van meester Gaston want er lag veel sneeuw! Onze krachten wilden we sparen voor het laatste stukje... Dat was inderdaad niet gelachen! Sommige kinderen vonden de uitdaging al genoeg geweest en bleven samen met de kookouders even op ons wachten. Anderen stonden te springen om samen met meester Gaston het laatste – en steilste – stuk te trotseren. En het was ook echt een uitdaging! Gelukkig heeft onze meester Gaston superveel ervaring en loodste hij ons deskundig naar de top. Het zicht op het dal tussen de bergen was adembenemend – maar de koude eigenlijk ook, dus hebben er even intens van genoten, om dan de terugtocht aan te vatten. Deze gebeurde bij de meesten op het zitvlak, zodat we allemaal veilig en wel beneden geraakten. En afdalen gebeurt natuurlijk steeds gemakkelijker dan naar boven gaan, dus waren we vrij snel terug in Groeninghe.
De meisjes namen nog een verkwikkende douche, terwijl de jongens genoten van een korte siësta.

Na het avondmaal kwam meester Gaston met een nieuw avondspel op de proppen: ‘Wedden dat?’. De juffen en meesters werden uitgedaagd om een proef tot een goed einde te brengen binnen een bepaalde tijd, en zelfs de kookouders deden mee! Gelukkig zijn we er allen ingeslaagd!
Meester Nathan moest geblinddoekt 7 kinderen aan de stem weten te herkennen, juf Eva kreeg dan weer als opdracht om 7 handschriften te herkennen. Voor juf Leen werd het weetproef: op welke bedden liggen  meisjes van de Ottergemsesteenweg om te slapen? Boven of beneden?
De heren van de kookploeg slaagden ook in hun proef: konden ze 5 verschillende soorten drankjes herkennen? En de dames eveneens, zij moesten 10 namen kunnen opnoemen van kinderen in de zaal.

Nadien werd meester Gaston zelf uitgedaagd door zijn collega’s. Dat was even schrikken, met het gevolg dat hij zelf niet slaagde in zijn proef! Maar heel eerlijk: dat lag ook wel wat aan de kinderen. Meester Gaston moest binnen de 4’ een knoop van 15 kinderen ontwarren. Wat we niet konden voorzien, is dat deze 15 met een handjevol trucs de knoop zo moeilijk wisten te maken, dat ze er zelf bijna niet meer uitgeraakten.
Dus, meester Gaston: toch goed gedaan, hoor!  

Even pauze met koek en drankje, daarna was het aan de kinderen. Konden zij opdrachten verzinnen én ze tot een goed einde brengen? Piramides werden gebouwd, glazen water in een recordtempo opgedronken, kinderen en tafels opgetild, je kunt het zo gek niet verzinnen of het gebeurde! Tot de laatste uitdaging kwam... Eentje voor de hele groep kinderen... Zouden ze het aankunnen om vanaf het aftellen van meester Gaston tot ’s ochtends wanneer de muziek weerklinkt, stil te blijven? Geen woord te zeggen? Ook geen mopjes uit te halen met elkaar of in de lach te schieten? Als ze hierin slagen, mogen de kinderen de laatste 2 dagen bij het middagmaal frisdrank drinken...
Of ze hierin geslaagd zijn, dat kunt u morgen in het verslagje lezen...! Spannend! Bis Morgen...

Viele Grüβe! Tschüss!
Die kinder und die Lehrer

Dinsdag 2 februari (ai ai de tijd gaat te snel!)

Wat er in de vorige aflevering gebeurde...
Tijdens het spelletje ‘Wedden dat?’ daagde meester Gaston alle kinderen uit om in stilte naar boven te gaan, in stilte in hun bed te kruipen en in stilte wakker te worden, tot de muziek begon te spelen...
Is het hun gelukt of niet?

Wilt u het weten...?

Echt benieuwd...?

Zeker van...?

Wel, het was moeilijk...

Heel moeilijk zelfs...

Maar...

Het is...

GELUKT!! En blij dat de kinderen waren! De begeleiding natuurlijk ook, het is altijd fijn om onze (en jullie) schatten te kunnen belonen! Ook de resultaten van de zoektocht in het dorp waren eigenlijk schitterend, twee groepen haalden het maximum, wauw!
Het ontbijt verliep dus vrolijk en wel, gelukkige gezichtjes en smullende mondjes sierden de zaal.
Na het ontbijt –jullie kennen het al...- dagboek schrijven! We gingen rustig verder met een lesje over lawines. Wisten jullie dat een lawine zelfs tot 400 km/u kan gaan?
Toen onze hersenpan gevuld was met sneeuwinformatie, gingen we souvenirtjes kopen en nog even wat sneeuwpret beleven! In de souvenirwinkel ging de aandacht van de zingende bevers naar de gigantische potloden en zachte knuffelberen. Uiteindelijk maakte iedereen zijn keuze en gingen we stilletjesaan terug. De andere kinderen hebben nog heel wat sneeuwballen gegooid en genoten van het zachte wit.



Eens terug in heem kregen ze nog wat tijd om een act voor te bereiden voor ’s avonds. Aangezien we écht een heerlijke tijd beleefd hebben, vonden we dat er wel een feestje van af kon de laatste avond! Maar om dat goed op gang te brengen, moest elke kamer zorgen voor een kleine sketch, dansje, ...

Het middageten bestond vandaag uit een lekkere cordon bleu met groentjes (waar zelfs een kaassausje over lag!) en aardappelen.
Tijd dan om naar de skiles te vertrekken! Vandaag geen gewone les, nee hoor! We maakten ons klaar om aan de échte skiwedstrijd deel te nemen, waarna we ons diploma zouden krijgen!
Voor we vertrokken, wilden de kookouders graag nog een foto met onze groep. Ze vertelden ons dat ze nog nooit zo’n leuke groep hebben gehad! Als dat geen compliment is!

Eens op de skipiste kreeg iedereen een vestje met een eigen nummer op. We moesten allemaal met de bananenlift naar boven (gelukkig zijn we dat terrein ondertussen al goed gewoon!) en ons in volgorde opstellen. Onze opdracht? In slalom tussen de vlaggetjes skiën (jawel, die vlaggetjes die je op de televisie bij skiwedstrijden ziet: professioneel hé!) in een zo kort mogelijke tijd. Schoorvoetend (of liever: latten parallel) sloten we aan om te vertrekken. Aan het vertrekpunt, helemaal bovenaan dus, stond nog een skilerares om ons gerust te stellen. Het was toch wat bibberen en beven als je zo naar beneden keek, het terrein helemaal leeg en geen skileraar om te volgen... Dat is toch nog iets anders dan in het spoor van alle anderen skiën! Door de walky-talky klonk de stem van de skileraar beneden... Ready... Set... GO!!
Al zoevend of al ploegend gingen we eén voor eén naar beneden, niemand valt, oef!
Bij het horen van de resultaten waren er hier en daar verrassingen. Hoezo ik ben bij de eersten? Hoezo ik ben laatst geëindigd? Maar niemand is echt ontgoocheld: het gaat hem immers om de pret! En een medaille kregen we allemaal!

Na de skiles, terug in het heem, was het aan de jongens om te douchen. De meisjes profiteerden van de gelegenheid om nog vlug even hun acts te oefenen. De spanning voor ons fuifje ’s avonds zat er toch wel een beetje in. Dat bleek ook wanneer de twee juffen een lesje ‘etiquette op de dansvloer’ geven (lees: een lesje slowen!). Zo leerden de jongens hoe ze een meisje moeten vastnemen en de meisjes hoe ze beleefd op het voorstel tot slowen in kunnen gaan. Enkele kinderen hadden nog wat vragen: “Wat als ik op het meisje haar tenen trap...?” of “Als ik niet goed kan slowen, zeg ik dat dan beter meteen of doe ik alsof ik het goed kan...?”
En ja hoor, na een overheerlijke koude schotel (zelfs een schotel met tonijnsla waar “stanzach 2010” op stond!) vlogen we erin.





Eerst en vooral toonde iedereen de act die ze voorbereid hadden en de jury (met de kookploeg, meester Nathan als ‘Fluoman’ en de juffen als ‘Fatima en Jamina’) deelde punten uit.
We dansten om erin te komen nog even de linedance van de kookdames op de tonen van Madonna.
Daarna begon het.. Het werd al gauw duidelijk wie van de kinderen al zin had in slowen en wie op dat moment liever wat bijbabbelde. Ook op de andere muziek werd ferm uit de bol gegaan!
Moe maar tevreden kropen we uiteindelijk in ons bedje... Voor de laatste keer in Stanzach! Wat gaat de tijd rap. Maar eén ding is zeker: het is écht leuk geweest. Nu nog eén dagje... Slaap lekker!

De sneeuwklasperiode januari-februari 2010 zit er ondertussen op. De kinderen en begeleiders zijn thuis. Wellicht zullen zij nog lang nagenieten van de voorbije periode. Ook wij, de thuisblijvende ouders en collega's, genieten nog na van de verslagen én foto's die wij ontvingen. Meester Nathan, meester Gaston, juf Eva en juf Leen: bedankt voor de organisatie, de inzet én de verslaggeving ! Jullie bezorgden onze rakkers een pracht van een tijd !