Vandaag , 9 december2006, op mijn verjaardag, naar een begrafenis geweest van een hechte vriend, Omer Depoorter.
Niet zomaar een vriend, maar een bekende vanaf mijn geboorte, en waar ik in mijn herinneringen steeds kan denken aan de positieve en vrolijke momenten.
Tijdens de eredienst kreeg ik hetzelfde eigenaardige gevoel, dat ik veel jaren voordien ook had ervaren bij de uitvaart dienst van zijn broer Pierre,
alsof iets van mijzelf verdween met hun heengaan. Dan loop er als een film een flink stuk leven aan mij voorbij.
Wij woonden in een klein dorp, laat ons zeggen enkele straten met een charmant kerkje en een handvol bewoners, waar iedereen, iedereen kende in die tijd.
Als snotneus kreeg ik ook mijn eerste sigaret aangeboden in ons klein kringetje van jonge gasten die toentertijd de binnenhof van de hoeve Depoorter onveilig maakte.
Wij konden daar naar hartenlust spelen,
Zoals zelfs de koeien melken, draaien in de metalen grote eetbak,waar de petatteschillen en andere groenten, dampend gekookt werden onder een houtvuur,
om dan als een soort hutsepot voor de varkens als voedsel te dienen,
Ook het karnen, dit was urenlang aan een hendel draaien, die ondertussen een zoemend klagelijk geluid liet horen, en die dan als eindproduct een lekkere boerenboter opleverde.
Ik moet je niet zeggen dat Therese opgetogen was als ze een slachtoffer vond die dit werkje uit haar handen nam.
Voor ons was het ook een belevenis om de slacht mee te maken van een varken.
Waarvan wij na het branden in stro, een pekkel, of de neus of staart als trofee konden veroveren,en waar wij een hele poos knagend en smekkend,zoet mee waren.
Janne, de vrouw des huizes maakte dat alles verliep zoals het hoorde, en ik zal nooit haar roep vergeten als er ergens kattenkwaad werd uitgespookt,:
Godsamepen!
riep ze dan in alle godsvrucht, en iedereen op het erf wist dan dat het menens was.
Het brave mens stierf al vroeg aan een blinde darmontsteking, die in deze hedendaagse tijd, nooit tot zo een vroeg einde zou leiden.
En daar stonden Marie janne en Marie therese voor de zware opgave, om de taak van de moeder klokhen over te nemen ,
en met een aantal erg bijdehandse jongens ,met Omer, Georges,en pierre,was dit zeken geen klein bier.
De koeien moesten gemolken,d e melkronde, en de andere dieren moesten nu door deze jonge dames gedaan worden. En je kan ervan op aan dat dit hun uitstekend lukte.
De broer Michel had ondertussen samen met zijn kersverse bruid Simonne Deaever een gezinnetje en een vervoerders bedrijf gestart,
Georges was ook de deur uit en huwde met ene Derése,en vestigde zich te Leffinge.
En de andere twee broers, Omer en Pierre startten met een loondienst bedrijf,die zelfs tot in Wallonië ging pikdorsen en pikuppen, waar enkele jongeren van de buren met plezier aan meewerkten.
en er nog een aardige stuiver aan verdienden in die tijd. Het was ook een tijd van hard labeur voor de beide broers,met zeer zware investeringen en bikkelharde concurentie.
Ik wil je ook een kleine anekdote niet onthouden, toen wij eens in de walen waren, en na de dagtaak tot laat in de avond, wij niet meer een slaapplaats wilden opzoeken, bij de boer een heel eind verderop,
vond Pierre,moe als wij waren, dat wij beter in de graansilo ons te slapen konden leggen.
Zo gezegd,zo gedaan, en om ons tegen de kou te beschermen zouden wij ons diep in het graan inwerkten.
Dat was geen lachertje om in te slapen, want de veldmuisjes renden als gekken over ons gezicht met zoveel lekkers om zich geen,
en s’morgens vroeg waren wij verkleumd en nat van de ochtenddauw. De volgende avond hebben wij dan wel een betere en warmere plaats gezocht. Ondertussen genoot Pierre een plaatselijke faam als een bedreven accordionist ,en bij de Steense kermissen, samen met Fons als batterist,
menig uurtje de Steense oude en jonge pleziermakers heeft vergast met hun muziek.
Maar daar kwam jammer genoeg een bruusk einde aan met een onooglijk klein verkeersongeval die onze Pier met zijn oud brommertje had,
en waar hij enkele dagen later aan zijn verwondingen zou bezwijken in het ziekenhuis.
Van toen af waren de muzikale omlijstingen van de Steense kermessen niet meer hetzelfde, en de goedlachse Pierre zou nog vele jaren sterk gemist worden.
Omer die na de dood van zijn vader Ciriel Depoorter, het ouderlijke huis verlaten had , en als een kind des huizes bij boerderij Willy Delange werd opgenomen,
en zijn intrek nam in het ‘petit kotje’, net over de hoeve Delanghe.
Als technisch ingenieur, was Omer geen man van het bureau,maar met handen aan het lijf,en dan nog het liefst in de buitenlucht.
Hij specializeerde zich in de aankoop en verkoop van papier en metalen.
Ook oude auto’s en andere voertuigen kwamen daar in het schorre onder de slopershamer, tot ergernis van sommige dichtbij wonende, voor de brandlucht die af en toe eens , letterlijk roet in het eten (en de was) kwam gooien.
Omer hield zich ondertussen bezig met het organiseren van de feestelijkheden op Stene, en werkte jarenlang belangloos moederziel alleen,
om toch maar de Steense kermis niet te laten verloren gaan.
Waar hij de energie vandaan haalde om zijn zware werk met het afbreken van treinstellen, de hulp op de hoeve, de wedstrijden van paarden,
en dan nog erbovenop de organisatie van de kinderspelen en de dorpfestiviteiten in zijn geliefde Stene, is voor mij een raadsel.
En zo kon je den Omer, roetzwart zien thuiskomen, en een half uur later piekfijn gewassen en netjes uitgedorst te zien verschijnen,
om zo, zoals altijd, op tijd zijn afspraken na te komen, want Omer was een man van zijn Woord.
Omer was nu al enkele jaren naar een knus appartementje verhuisd, maar was nog altijd actief, zowel op het werk als bij de hulp bij de feestelijkheden op Stene .
En hij had ook al enkele jaren het reizen ontdekt, die een van zijn geliefde bezigheden werd, bijzonder het zuiden van Frankrijk,
waar hij dan ook elk jaar tijdens zijn welverdiende vakantie, steevast naartoe ging met den TGV.
Ook leerde hij zijn ondertussen grote liefde kennen, en met zijn vriendin Rita woonde hij de laatste jaren samen op de Konterdam Stene.
En plots kwam de melding dat er iets mis was, maar Omer liet het hoofd niet hangen,en trok nog deze zomer naar het deel van frankrijk die hij in zijn hart gesloten had.
Ook nog in oktober jongsleden trok hij er nog op uit voor een daguitstap, samen met het feestcomité.
Maar de strijd was te zwaar, en op 27 november heeft Omer die strijd verloren.
Met hem is een stukje Steense menselijke geschiedenis verdwenen.
Nooit zullen wij uw: o my dear, en Ma lus,nog horen
Omer wij zullen je missen, Stene zal je missen, harder nog dan je ooit had kunnen denken.


Vaarwel mijn vriend.





· Om de foto's te bekijken , klik op deze link om het STEENS FOTOALBUM te gaan bekijken   klik hier.